เกมกระดานความรู้สึก

เสียงสัญญาณเตือนจากอินเตอร์คอมแผดเสียงกังวาน ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวลงอย่างไม่ไว้หน้า รันสะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งหลุดจากมนต์สะกด หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีจากแววตาดุคมที่กำลังมองเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดระคนเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปกดตัดสัญญาณฉับพลันด้วยหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม "ไม่ว่าจะใครหน้าไหน... ก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาขัดจังหวะตอนนี้ทั้งนั้น" คิมหันต์สบถลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความหัวเสียอย่างชัดเจน ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวรันนารีอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ขยับกรงเล็บ รันก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกใสเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ตรงกลางด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกับขอบกระจกทั้งสองข้าง "ถอยไปเลยนะคะคุณคิมหันต์... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไงคะว่าเรื่องของเรามันเป็นแค่..." "แค่สัญญากระดาษบ้าๆ แผ่นเดียวน่ะเหรอ" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาคำตอบ "คนที่บอกว่าไม่คิดอะไร... ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงจนผมได้ยินเสียงมันสะท้อนออกมาล่ะครับ รันนารี" รันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ปากเก่งๆ ที่มักจะใช้โต้เถียงกับเขาได้ทุกคำ กลับติดชะงักเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสถาปนิกสาวถึงกับสมองตื้อตัน ความซึนเดระที่เคยพกมาเต็มร้อยเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันแต่แฝงด้วยความเว้าวอนในแววตาของซีอีโอหนุ่ม "ปล่อยฉันค่ะ... มีคนมารอพบคุณข้างนอกนั่น ไม่ได้ยินหรือไงคะ" รันพยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะทรยศด้วยการเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ปล่อยแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" คิมหันต์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้รันต้องหลับตาปี๋ด้วยความประหม่า ความฟินจิกหมอนระดับพรีเมียมกำลังแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานจนอากาศแทบหมดไป แต่วินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วราวกับจะพังเข้ามา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคิมหันต์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณภาคินบุกเข้ามาถึงห้องรับแขกแล้วครับ!" เสียงตะโกนจากเลขานุการหน้าห้องทำเอาคิมหันต์ถึงกับคำรามในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ชายหนุ่มผละออกด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก เมื่อได้ยินชื่อ 'ตัวแปร' สำคัญที่คอยแต่จะเข้ามาขายขนมจีบภรรยาในนามของเขา รันลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างเก็บอาการไม่มิด หญิงสาวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรายตามองสามีหนุ่มที่ยืนหน้าบึ้งตึงเป็นยักษ์กระარจก คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ความหึงหวงระอุขึ้นในอกจนแทบจะเผาผลาญทุกอย่างรอบตัว "ดูเหมือนจะมีคนอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเราเข้าแล้วสิคะ... คุณสามี" รันอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับส่งสายตาท้าทายกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ คิมหันต์แค่นIยิ้มหยันในลำคอ ดวงตาดุคมวาววับขึ้นมาอย่างน่ากลัว ชายหนุ่มก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำชิดริมหูด้วยถ้อยคำที่ทำให้รันต้องเบิกตากว้าง "เกมกระดานนี้... ผมเป็นคนเดินหมาก รันอย่าหวังเลยว่าจะหนีพ้นมือผมไปได้ง่ายๆ" พูดจบ คิมหันต์ก็ลากแขนเรียวให้เดินตามออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวตรงดิ่งไปยังห้องรับแขกทันที บรรยากาศรอบตัวคุคุกrไปด้วยไอความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รันพยายามยื้อข้อมือกลับแต่ไม่เป็นผล แรงดึงดูดระหว่างเธอกับสามีจอมเผด็จการกำลังดึงเธอดิ่งลึกลงไปในวังวนที่ยากจะถอนตัว เมื่อผลักบานประตูห้องรับแขกเปิดออก ภาพของภาคินที่ยืนส่งยิ้มพิมใจถือช่อดอกไม้ช่อโตอยู่กลางห้องก็ปรากฏแก่สายตา รันชะงักง้ำไปทันที แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่า คือท่อนแขนแกร่งของคิมหันต์ที่ตวัดโอบเอวบางของเธอเอาไว้แนบแน่นต่อหน้าคู่แข่งทางธุรกิจอย่างจงใจ "ขอโทษด้วยนะภาคิน... พอดีผมกับภรรยา 'กำลังยุ่ง' อยู่กับเรื่องส่วนตัวสำคัญมากๆ จนไม่ว่างต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาดุดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจ้องมองผู้มาใหม่นิ่งสนิท ขณะที่รันอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงกับคำว่า 'ภรรยา' ที่ถูกประกาศกร้าวออกมาอย่างหน้าตาเฉย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งถลำลึกของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ!