รอยยิ้มที่เผลอใจ

เอกสารแปลนโครงการรีสอร์ตมูลค่าหลายพันล้านกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่เจ้าของห้องกลับไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนที่นอนฟุบคาโต๊ะทำงานทำให้ห้องทำงานกว้างขวางเงียบสงัดลงอย่างประหลาด รันนารีถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากกวาดสายตาตรวจความเรียบร้อยของเอกสารชุดสุดท้ายเสร็จ เธอยืดตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาตีสองครึ่งแล้ว หญิงสาวตั้งใจจะเดินเลี่ยงออกไปหยิบแฟ้มเอกสารอีกชุดที่วางอยู่โซฟาด้านนอก แต่จังหวะที่ก้าวผ่านโต๊ะทำงานของคิมหันต์ สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ฟุบหลับไปทั้งชุดสูท ปกติแล้ว... ผู้ชายคนนี้คือปีศาจน้ำแข็งปากร้ายที่พร้อมจะเหวี่ยงใส่เธอได้ทุกวินาที คิมหันต์ผู้ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ผู้ชายที่ชอบทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่เธอเสมอเวลาเถียงกันไม่ชนะ แต่พอเวลาเขาหลับ... ความเกรี้ยวกราดทั้งหมดกลับมลายหายไปจนน่าตกใจ รันก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว เธอยืนมองเสี้ยวหน้าคมสันที่มักจะตีสีหน้าเรียบเฉยยามตื่น ตอนนี้แพขนตางอนหนาตกกระทบลงบนโหนกแก้มชัดเจน สสันจมูกโด่งคมเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึกที่มักจะพ่นคำพูดกวนประสาทใส่เธออยู่เรื่อย แต่ยามนี้มันกลับปิดสนิท ปราศจากรอยยิ้มเยาะหยันหรือคำพูดเชือดเฉือนใดๆ ให้ตายสิ... ผู้ชายอะไร ขนาดตอนนอนยังดูน่ารำคาญ... เอ๊ย น่ามองขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย รันนารีรีบสะบัดความคิดไร้สาระออกจากหัว เธอยื่นมือไปหยิบสูทเนื้อดีที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา ตั้งใจจะคลุมให้เขาตามมารยาทของคนที่ต้องร่วมงานกันภายใต้สัญญาแต่งงานปลอมๆ นี้ แต่ทว่า... จังหวะที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับเนื้อผ้า สายตาเจ้ากรรมดันเผลอเลื่อนไปสำรวจกรอบหน้าของเขาใกล้ๆ อีกครั้ง ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ ใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยแตะจมูก หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจ รันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือสูทสั่นน้อยๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีHรวนขึ้นมาในอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มทั้งสองข้าง ทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำ *นี่เธอ... กำลังใจสั่นไหวให้กับไอ้ตาบ้านี่งั้นเหรอ?* ความคิดนั้นดังสะท้อนอยู่ในหัวจนรันต้องรีบผละถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว สมองสั่งการให้รีบวางสูทแล้วเดินออกไปจากห้องนี้ทันตรักษาสถานการณ์ แต่ทว่า... "มองเพลินเลยนะ... ชอบรึไง?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นกะทันหัน ทำเอารันสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกjอกเมื่อดวงตาคมกริบที่ควรจะปิดสนิท กลับลืมขึ้นมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาระยิบระยับที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ คิมหันต์ไม่ได้หลับอยู่จริงๆ! เขาตื่นตั้งนานแล้ว และนอนลอบมองปฏิกิริยาของเธออยู่ต่างหากเล่า! "ใคร! ใครมองคุณ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยคิมหันต์ ฉันแค่จะเอาเสื้อคลุมให้เพราะกลัวคุณเป็นปอดบวมตายคาโต๊ะทำงานต่างหากเล่า!" รันรีบแก้ตัวเสียงแข็ง น้ำเสียงตื่นตระหนกสวนทางกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด คิมหันต์ค่อยๆ ยืดตัวตรงขึ้นอย่างช้าๆ เขายกมือขึ้นเสยผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากลวกๆ ท่าทางเซอร์ๆ แบบนั้นกลับยิ่งทรงเสน่ห์จนอันตรายต่อหัวใจคนมองเป็นบ้า ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก "ปากแข็งชะมัด... หน้าแดงขนาดนั้น ยังกล้าบอกว่าไม่ได้มองผมเหรอครับ คุณภรรยา" "คิมหันต์!" รันถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลัง เสียงหัวทุ้มต่ำในลำคอของคนตัวโตดังขึ้นอย่างชอบใจ ยิ่งเห็นเธออาการรันรวน เขากยิ่งสนุก ทว่า... ก่อนที่รันจะได้อ้าปากเถียงกลับเพื่อกู้ฟอร์มเก่งของตัวเอง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดัง พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "รัน! ผมติดต่อคุณไม่ได้เลย เป็นอะไรรึเปล่า... เอ๊ะ คิมหันต์?" เสียงของภาคินชะงักกึกเมื่อกวาดสายตามาเห็นภาพคนทั้งสองยืนประชิดตัวกันอยู่ในระยะประชิด บรรยากาศรอบตัวพลันคุกรุ่นขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบของคิมหันต์แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันควัน รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรันสัมผัสได้ มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง สายตาคมกวาดมองคู่แข่งทางธุรกิจที่บังอาจก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของตนด้วยแววตาดุดั่งพญาราสีห3 — แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! **กลิ่นลิลลี่สีขาว**