กำแพงน้ำแข็งกลับมา

ประโยคทิ้งท้ายของภาคินยังคงดังก้องอยู่ในความรู้สึกของรันนารีราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่ารอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคู่แข่งทางธุรกิจรายนั้น คือแผ่นหลังกว้างของคิมหันต์ที่ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีกเลย ความเงียบงันภายในห้องประชุมวีไอพีหลังนั้นบาดลึกยิ่งกว่าใบมีด รันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ทิฐิในตัวพุ่งทะยานขึ้นสูงจนกลบความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอเป็นใครกัน... รันนารีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไสลด์และโปรเจกต์ระดับพันล้านเธอยังผ่านมาได้ ทำไมจะต้องวิ่งตามผู้ชายปากแข็งที่เอาแต่เข้าใจผิดและสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นอีกรอบด้วยล่ะคะ "จบเกมสมใจคุณแล้วสินะคะ คุณภาคิน" รันหันไปเผชิญหน้ากับต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชา แต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ภาคินยักไหล่เบาๆ ท่าทีสบายๆ ของเขายิ่งทำให้รันนารีอยากซัดหมัดใส่สักเปรี้ยง "ผมแค่พูดความจริงในมุมของผม... และดูเหมือนว่าสามีในนามของคุณ จะเป็นประเภทหวงก้างแต่ไม่ยอมพูดความจริงเสียด้วยสิครับ น่าสนุกดีออก ว่าไหม?" "สนุกบนความเดือดร้อนของคนอื่น รสนิยมแปลกดีนี่คะ" รันสวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังราคาแพงขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลคิรากรในยามค่ำคืนเงียบงันผิดปกติ ราวกับคฤหาสน์ร้างที่ไร้ซึ่งวิญญาณ รันผลักประตูเข้ามาพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน แต่สิ่งที่ต้อนรับเธอกลับไม่ใช่ความอบอุ่น หากแต่เป็นความมืดมิดและอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจนน่าใจหาย ร่างสูงของคิมหันต์ยืนพิงระเบียงห้องนอน แสงจันทร์สาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและกรามขบแน่น เขาไม่ได้หันมามองตอนที่เธอเปิดประตูเข้ามาด้วยซ้ำ ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน "กลับมาดึกป่านนี้... ไปดินเนอร์ฉลองความสำเร็จกับภาคินมาอย่างนั้นเหรอครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับเย็นเยียบเสียจนรันรู้สึกหนาดสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ รันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่นที่กำลังตีตื้นขึ้นมา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร "ถ้าใช่แล้วมันทำไมคะ? หรือคุณคิมหันต์คิดว่าฉันควรจะนั่งรอคุณมาสอบสวนเหมือนนักโทษ ทั้งๆที่คุณเป็นคนเดินหนีออกไปจากห้องประชุมเองแบบนั้นเหรอคะ" คิมหันต์ค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ แววตาที่เคยมีความไหววามซ่อนอยู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกำแพงน้ำแข็งหนาทึบที่ยากจะเจาะทะลวง มันคือสายตาที่ว่างเปล่าและห่างเหิน... สายตาที่บอกให้รู้ว่าเขาเลือกที่จะปิดตายความรู้สึกทั้งหมดลงอีกครั้ง "นั่นสินะครับ ผมมันก็แค่ 'สามีในนาม' ไม่มีสิทธิแม้แต่จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณนี่รันนารี" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันนั้นบาดลึกเข้าisหัวใจของคนฟังอย่างจัง "คุณอยากจะไปกินข้าวกับใคร อยากจะให้ใครมาหยอดคำหวานใส่ หรือแม้แต่จะกลับมาดึกดื่นแค่ไหน มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผมอยู่แล้ว... เชิญตามสบายเลยครับ" เพล้ง! ความอดทนเส้นสุดท้ายของรันขาดผึ่งลงทันที "ใช่ค่ะ! ฉันจะไปกับใคร ทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน!" รันตวาดกลับเสียงสั่นด้วยความโกรธและน้อยใจที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก น้ำตาคลอหน่วยที่หน่วยตาแต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยมันไหลออกมาให้เขาเห็น "ในเมื่อคุณคิดว่าฉันมันง่าย อยากจะตีค่าฉันยังไงก็ตามใจคุณเลยค่ะ! อย่าลืมสิคะว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร... อย่ามาทำเป็นหึงหวงหรือเรียกร้องสิทธิอะไรในตัวฉันเลย!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความประชดประชันทำให้คิมหันต์ชะงักไป ดวงตาคมวับวาดประกายความเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยความเยชาชาและทิฐิที่สูงลิ่วไม่แพ้กัน "ดีครับ... ในเมื่อคุณคิดแบบนั้น เราก็ต่างคนต่างอยู่เถอะครับ" คิมหันต์พูดเสียงเรียบเย็น ก่อนจะหันหลังเดินเลี่ยงเข้าห้องแต่งตัวโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธออีก ร่างสูงใหญ่หายลับไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของรันจนน่าใจหาย รันทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนกว้างอย่างไร้เรี่ยวแรง กำแพงน้ำแข็งที่เคยคิดว่าเธอสามารถหลอมละลายมันได้ด้วยความจริงใจและเวลา บัดนี้กลับหนาทึบและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เขากลับไปเป็นคิมหันต์คนเดิม... คนที่เย่อหยิ่ง ปากร้าย และผลักไสเธอออกไปจากชีวิต ทิฐิในใจของเธอกรีดร้องว่า *'ช่างเขาเถอะ รันนารี เธอก็มีศักดิ์ศรีของเธอเหมือนกัน'* แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออกแบบนี้ล่ะคะ เวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนอน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ที่ถูกคั่นกลางด้วยความหยิ่งทะนง รันนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างด้วยความกระวนกระวายใจ เธอนอนไม่หลับ ภาพแววตาเย็นชาของคิมหันต์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่รันกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปหาอะไรดื่มยามดึกเพื่อดับความฟุ้งซ่าน เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นครืดคราดขึ้นท่ามกลางความเงียบ หน้าจอแสดงชื่อของ *'มีนตรา'* เพื่อนสนิทตัวแสบที่โทรเข้ามาในเวลาเกือบตีสอง รันขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ก็กดรับสายทันที "มีอะไรเหรียญมีน ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกรึไง" "รัน! แกเปิดดูแทรดดิ้งข่าวบันเทิงหรือยังวะ!" เสียงปลายสายของมีนตราตื่นตระหนกจนแทบจะกรี๊ดออกมา "ฉิบหายแล้วเพื่อน! สามีสายซึนของแก... ตอนนี้กำลังสร้างเรื่องใหญ่โตในงานปาร์ตี้ธุรกิจที่โรงแรมเอสแล้วโว้ย!" รันชะงัก หัวใจกระตุกวูบ "แกหมายความว่ายังไง มีนตรา... คิมหันต์อยู่ที่คฤหาสน์นี่นา เขาจะไป..." "เปล่าแก! ไม่ใช่คิมหันต์... แต่เป็นภาพที่หลุดออกมาจากงานปาร์ตี้ปิดเมื่อชั่วโมงก่อน!" มีนตราสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที "มีคนถ่ายรูป **คิมหันต์กำลังกระชากคอเสื้อภาคินกลางงานเลี้ยง** แถมยังมีแคปชั่นวงในเม้าท์กันสนั่นว่า... ท่านซีอีโอผู้เยือกเย็นคนนั้น ประกาศกร้าวกลางวงล้อมนักธุรกิจว่า *'เมียกู ใครแตะ กูเอาตาย'* แก รีบเปิดทีวีช่องเศรษฐกิจด่วนเลยนะรัน!" รันเบิกตากว้าง ข้อมูลทุกอย่างตีรวนกันยุ่งเหยิงในหัว สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างแรง... คิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่น่าตกใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ย เนกไทถูกกระชากจนหลุดออกจากคอเสื้อ เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง และที่มุมปากคมสันมีรอยช้ำสีม่วงจางๆ แดงก่ำ ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่รันด้วยประกายไฟที่ลุกโชน ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งกลับจากการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอาณาเขต และก่อนที่รันจะทันได้เปล่งเสียงถามอะไรออกมา คิมหันต์ก็สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วสูง มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวก่อนจะดันร่างเธอกระแทกชิดกับผนังห้องอย่างแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมพร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "อยากรู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงยอมกลับมาสภาพนี้..." คิมหันต์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักและหึงหวงที่ระเบิดออกจนกู่ไม่กลับ "เพราะไอ้หน้าโง่นั่นมันบอกว่า *'คุณยังโสด'*... และผมกำลังจะไปพิสูจน์ให้มันเห็นตรงนั้น ว่าบนตัวคุณ... มีตราประทับของใครเป็นเจ้าของอยู่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและเตรียมใจรับแรงกระแทกไปพร้อมกับกลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอนะคะ