แผนการแปลงร่างเป็นหมาโบ้

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้ดังเท่ากับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวของประธานบริษัทหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร... "คุณรันจะย้ายออกจริงๆ เหรอครับท่านประธาน" เลขาส่วนตัวหน้าซีดเผือดเมื่อรับคำสั่งฟ้าผ่าจากเจ้านายที่นั่งหน้าเครียดเป็นยักษ์ คิมหันต์ หรือ คิรากร ขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนระคนหงุดหงิด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาฟอร์มจัดใส่ภรรยาในนาม ยืนกรานปฏิเสธความรู้สึกตัวเองจนรันนารีหันหลังให้พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น ย้อนกลับมาตบหน้าเขาซ้ำๆ เหมือนเอามีดกรีดใจ ให้ตายสิ! คนอย่างคิมหันต์ยอมหักไม่ยอมงอ แต่ถ้าต้องเสียเมียสุดที่รักไปเพราะความปากแข็งของตัวเองล่ะก็... ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรนั่นก็ไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด! "ใครบอกว่าจะให้ย้าย..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน คิมหันต์ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง สูทราคาแพงถูกคว้ามาสวมลวกๆ "ยกเลิกตารางงานบ่ายนี้ทั้งหมด ผมมีภารกิจสำคัญต้องไปทำ" "เอ่อ... ภารกิจอะไรหรือครับท่านประธาน" "ไปทำตัวเป็นห" คิมหันต์ชะงักกลืนคำพูดตัวเองลงคอแทบไม่ทัน เกือบหลุดปากบอกเลขาแล้วไหมล่ะว่าเขาจะไป "แปลงร่างเป็นหมาโบ้" ตามง้อเมีย! ณ สถาปัตยกรรมสตูดิโอสุดชิคของรันนารี บรรยากาศภายในห้องทำงานเต็มไปด้วยลังกระดาษและกล่องพัสดุ รันกำลังยืนกอดอกมองผลงานการเก็บข้าวของของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะแอบโหวงเหวงแปลกๆ แต่ศักดิ์ศรีและความเจ็บจี๊ดที่โดนอีกฝ่ายทำมึนตึงใส่เมื่อคืน มันค้ำคอจนเธอต้องเด็ดขาด "แกแน่ใจนะรันว่าจะย้ายกลับไปอยู่คอนโดเดิมจริงๆ" มีนตราเพื่อนสนิทตัวแสบเดินถือชานมไข่มุกเข้ามาสมทบ ทำหน้าเสียดายราวกับโลกจะแตก "เสียดายสามีหล่อระดับท็อปชาร์ตคนนั้นแย่เลยนะแก หน้าตาอย่างกับพระเอกซีรีส์ แถมเปย์หนักขนาดนั้น หาไม่ได้อีกแล้วนะเว้ย!" "ถ้าเขาดีแต่หน้าตาแต่ปากเสียและไม่เคยชัดเจน ฉันก็ไม่เอาเหมือนกันแหละยัยมีน" รันเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วสูงอย่างไม่แคร์ "คนเราอยู่ด้วยความเข้าใจ ไม่ได้อยู่ด้วยหน้าตาหล่อๆ สักหน่อย" "ปากแข็งจริงๆ นะแม่สถาปนิกคนเก่ง ระวังเถอะ... สามีแกเขาอาจจะกำลังวิ่งสี่คูณร้อยมาง้อก็ได้ใครจะไปรู้" มีนตราหัวคิกคักอย่างสนุกสนาน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกไม่ได้ทำให้สองสาวหันไปสนใจเท่าไหร่ จนกระทั่งบานประตูถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่มากเกินกว่าปกติ ร่างสูงสง่าคุ้นตาของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าและท่าทางที่ทำเอาคนมองต้องขยี้ตา คิมหันต์ในยามนี้ไม่ได้เนี้ยบกริบไร้ที่ติเหมือนเคย เนคไทถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนที่บ่งบอกถึงความรีบเร่ง และที่สำคัญที่สุด... สายตาที่เขามองมารันนารีในตอนนี้ มันไม่มีมาดประธานผู้เย็นชาหลงเหลืออยู่เลยสักนิด มีแต่ความเว้าวอนและหวาดกลัวที่จะสูญเสียอย่างชัดเจน มีนตราเบิกตากว้าง สะกิดแขนเพื่อนยิกๆ ก่อนจะรีบถอยฉากเดินเลี่ยงออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้สามีภรรยาเคลียร์กันเอง รันกะพริบตาปริบๆ หัวใจกระตุกวูบหนึ่งด้วยความตกใจ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ไขว่ห้างกอดอกมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาท้าทาย "อุ๊ย... ลมอะไรหอบท่านประธานผู้แสนยุ่งเหยิงมาถึงนี่คะ หรือว่าเอกสารเซ็นอนุมัติหย่าส่งมาไม่ถึงมือคุณ ถึงต้องดั้นด้นมาตามหาฉันถึงที่ทำงาน" รันเปิดฉากยิงคำพูดเชือดเฉือนทันที ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีอันคุกคามของเขาเลยสักนิด คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวรันนารีอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... วงแขนแข็งแกร่งกลับรวบเอวบางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ดึงเธอเข้ามาชิดแนบอกจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของอีกฝ่าย "ปล่อยนะ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ยคิมหันต์ ที่นี่ที่ทำงานฉัน!" รันตาดุใส่ มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มันกลับแน่นราวกับกำแพงหิน "ไม่ปล่อย... ถ้าปล่อย คุณก็จะหนีผมไปอีก" เสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์สั่นเครือเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งจองหองถูกโยนทิ้งถังขยะไปตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบริษัทแล้ว "ผมยอมรับก็ได้... ว่าผมมันโง่ ปากแข็ง และฟอร์มจัดจนน่าตบ" รันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองหน้าสามีในนามอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ประธานคิมหันต์ผู้รักศักดิ์ศรียิ่งชีพ กำลังสารภาพความผิดของตัวเองหน้าตาเฉยเนี่ยนะ? "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" รันถามเสียงพร่า "ผมบอกว่าผมมันงี่เง่า!" คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึก ก้มหน้าลงมาสบตาภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่น "เมื่อคืนพอกลับถึงบ้านแล้วไม่มีคุณ... ไม่มีเสียงกวนประสาทของคุณ ไม่มีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนเตียงนอนของผม มัน... โคตรแย่เลยรัน" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายซึนๆ อย่างเขา ทำเอารันนารีหัวใจกระตุกวาบ ความโกรธเคืองที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนมลายหายไปเกือบหมดสิ้น แต่กระนั้น... ความหมั่นไส้ก็ยังคงทำงานอยู่ดี เธอแกล้งยกยิ้มมุมปาก เชิดหน้าขึ้นท้าทายตามนิสัยปากเก่ง "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าคุณจะดีใจซะอีกที่พ้นภาระน่ารำคาญอย่างฉัน ร่าเริงเข้าไว้สิคะท่านประธาน เดี๋ยวเราหย่ากันแล้ว คุณจะได้ไปใช้ชีวิตโสดตามใจชอบไง" "รัน!" คิมหันต์กัดฟันกรอด ความอดทนที่มีขีดจำกัดขาดผึ่ง ดวงตาคมกريบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงและกลัวสุดขีด "อย่าพูดคำว่าหย่าออกจากปากอีกนะ! ผมไม่หย่า! และต่อให้คุณจะหนีไปสุดขอบโลก ผมก็จะตามลากตัวคุณกลับมานอนกอดในห้องนอนของผมให้ได้!" "นี่คุณขู่ฉันเหรอ?" "ไม่ได้ขู่... แต่ประกาศิต!" คิมหันต์พูดเสียงเข้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงออดอ้อนที่ทำเอารันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง "นะครับคุณภรรยา... ยกโทษให้สามีคนนี้เถอะนะ ผมยอมเป็นหมาโบ้ของคุณแล้ว อยากให้ทำอะไร สั่งมาได้เลย... ขอแค่คุณไม่ไปจากผมก็พอ" รันมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งขำ ทั้งหมั่นไส้ และใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ใครจะไปคิดว่าผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งจองหองคนนั้น จะยอมจำนนแทบเท้าเธอได้ขนาดนี้ หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามกลั้นยิ้มสุดฤทธิ์ แต่รอยโค้งที่มุมปากมันฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังพึงพอใจกับภาพตรงหน้ามากแค่ไหน "ยอมเป็นหมาโบ้งั้นเหรอคะ..." รันลากเสียงยาว แกล้งใช้นิ้วเรียวแตะคางคมคายของสามีเบาๆ เชิงหยอกเย้า "ถ้าอย่างนั้น... พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิคะ ว่าคุณมีความจริงใจมากแค่ไหน" คิมหันต์นิ่งไปนิด ดวงตาคมจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของภรรยาด้วยความหมายลึกซึ้ง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน มือหนาที่โอบเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากนุ่ม "อยากให้ผมพิสูจน์ตรงไหนล่ะครับ... แบบนี้ หรือว่า..." ยังไม่ทันที่คิมหันต์จะเอ่ยประโยคหวานเลี่ยนจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูก็ฃดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานซะก่อน "คุณรันครับ เอกสารสัญญาโปรเจกต์ใหม่... เอ๊ะ ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน" ภาคิน ตัวแปรคนสำคัญก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องพร้อมกับรอยยิ้มพกความมั่นใจมาเต็มร้อย แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับหยุดชะงักกึกทันที เมื่อสบตากับประธานคิมหันต์ที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตและสายตาพิฆาตใส่เขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับความโบ้ของท่านประธานกันต่อในตอนหน้านะคะ!