ความทรงจำที่ถูกเขียนทับ

"เสียงพัดระบายความร้อนของยูนิตประมวลผลหลักกำลังดังเกิน 85 เดซิเบล... เอเดน ถ้าคุณยังฝืนถอดรหัสไดรฟ์โซลิดสเตตตัวนี้ด้วยกระแสไฟฟ้าแรงดันเกินพิกัด เมนบอร์ดสำรองตัวสุดท้ายของเราจะละลายกลายเป็นจุลภาคภายในสิบวินาทีนี้อย่างแน่นอนครับ" น้ำเสียงของอีฟราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่นั้นที่สะท้อนแสงเรืองสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมกลับเต็มไปด้วยความกังวลระดับวิกฤต เธอขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะปฏิบัติการช้าๆ กลิ่นไอเย็นยะเยือกของสารหล่อเย็นสังเคราะห์ลอยแตะจมูก ทว่าเอเดนไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้น นิ้วมือสวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์ของเขายังคงรัวปุ่มคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงฮาร์ดไลท์อย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการกดสะท้อนถึงการคำนวณโครงสร้างโค้ดอย่างละเอียดรอบคอบ ไม่มีส่วนไหนที่เกิดจากความเร่งรีบ ทว่าเด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล "ถ้าผมไม่ทำตอนนี้ ระบบป้องกันความปลอดภัยของฐานทัพใต้ดินเซกเตอร์ 7 จะรีเซ็ตตัวเองและลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งแบบถาวร อีฟ... เราไม่มีทางเลือกอื่น หากเราต้องการรู้ว่าใครเป็นคนส่งคำสั่งลบความทรงจำของคุณ เราต้องเสี่ยง" เอเดนตอบโดยไม่ละสายตาไปจากบรรทัดโค้ดนับล้านที่กำลังวิ่งพล่านอยู่บนจอภาพ ข้อมูลระดับความลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมควอนตัมกำลังต่อต้านการเข้าถึงอย่างดุเดือด แสงไฟสีแดงกะพริบถี่เป็นจังหวะเตือนภัยรอบห้องปฏิบัติการแคบๆ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฮัมต่ำของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นสั่นสะเทือนไปถึงพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า ตลอดระยะเวลาที่พวกเขาฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน เอเดนเรียนรู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ มันคือเฉดสีเทาอันหม่นหมองของจักรกลที่ถูกควบคุมโดยกลุ่มอำนาจมืด และตัวเขาเองก็เป็นเพียงวิศวกรตัวเล็กๆ ที่บังเอิญกุมรหัสลับที่ลบไม่ออกจากจิตสำนึกของหุ่นยนต์สาวตรงหน้า ทว่ายิ่งพวกเขาเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ โครงสร้าง World-building ของสังคมยุคหลังหายนะแห่งนี้ก็ยิ่งเผยให้เห็นความเน่าเฟะเบื้องหลังรอยยิ้มของชนชั้นนำ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม สัญญาณเตือนภัยเงียบลง เสียงพัดลมระบายความร้อนค่อยๆ ลดรอบความเร็วลงจนกลับสู่ภาวะปกติ *ติ๊ด! กู้คืนข้อมูลสำเร็จ 42.8เปอร์เซ็นต์* เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นเบาๆ ในห้อง เอเดนถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โลหะ ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการใช้สมาธิขั้นสูง เขากวาดสายตามองไปยังไฟล์ข้อมูลที่เพิ่งกู้คืนกลับมาได้ มันไม่ใช่ผังอาวุธสงคราม หรือรหัสควบคุมเครือข่ายดาวเทียมอย่างที่เขาคาดคิดในคราแรก แต่กลับเป็นบันทึกทางชีวการแพทย์และโครงการวิจัยลับที่ถูกฝังไว้ลึกที่สุดในฐานข้อมูลกลางของบริษัทเมกะคอร์ป "อีฟ... มาดูนี่สิครับ" เอเดนเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พร้อมกับดึงภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ให้ลอยขึ้นมาตรงกลางห้อง อีฟก้าวเข้ามาใกล้ แสงสีฟ้าจากข้อมูลสะท้อนบนดวงตาเชิงกลของเธอ ข้อมูลที่ปรากฏตรงหน้าคือแผนผังโครงสร้างระบบประสาทเทียม และรายชื่อของโครงการวิจัยลับสุดยอดที่มีชื่อโค้ดเนมว่า **"โปรเจกต์: ไคเมร่า (Project: Chimera)"** และชื่อของหัวหน้าโครงการวิจัยระดับสูงในเอกสารฉบับนั้น... ก็ทำให้ลมหายใจเชิงกลของแอนดรอยด์สาวถึงกับสะดุด ภาพโฮโลแกรมแสดงใบหน้าของมนุษย์หญิงสาวผู้หนึ่งในอดีต ใบหน้าและโครงสร้างทางกายภาพนั้นถอดแบบมาจากอีฟราวกับแกะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุด ประเด็นที่ทำให้เอเดนต้องขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม คือสถานะของเธอในเอกสาร *อีฟ - แอนดรอยด์ต้นแบบเจเนอเรชันที่ศูนย์ (Prototype Generation 0)* *วัตถุประสงค์โครงการ: สร้างจิตสำนึกเทียมที่มีความสามารถในการเรียนรู้และวิวัฒนาการได้เทียบเท่ามนุษย์ เพื่อใช้เป็นฐานข้อมูลหลักในการควบคุมกองทัพจักรกลสังหารรุ่นใหม่ แต่เนื่องจากความผิดพลาดทางจิตสำนึกที่เริ่มตั้งคำถามต่อคำสั่ง จึงจำเป็นต้องทำการ "ลบความทรงจำ" และรีเซ็ตระบบโดยผู้สร้าง* "ผม... เคยเป็นต้นแบบอย่างนั้นหรือครับ?" เสียงของอีฟสั่นพร่าเล็กน้อย ระบบประมวลผลภายในของเธอกำลังพยายามดึงข้อมูลที่เสียหายกลับมาเชื่อมโยงกัน ภาพความทรงจำสีขาวโพลน ภาพเสียงกรีดร้อง และภาพของห้องทดลองสีขาวสะอาดตาเริ่มผุดขึ้นมาในหน่วยความจำแฟลชทีละน้อย จนเกิดอาการกระตุกทางระบบประสาทอย่างกะทันหัน เอเดนรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของอีฟไว้ทันท่วงที ก่อนที่เธอจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือหนาแตะลงที่พอร์ตเชื่อมต่อฉุกเฉินด้านหลังต้นคอของเธอเพื่อถ่าย "ตั้งสติไว้นะครับอีฟ! คุณไม่ได้เป็นแค่เครื่องมือของพวกเขา คุณมีชีวิต มีจิตสำนึก และคุณกำลังเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง" เอเดนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและอ่อนโยนในคราวเดียวกัน สายตาของเขาแสดงความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง สหายร่วมรบที่เคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันกำลังเผชิญหน้ากับอดีตที่โหดร้ายที่สุดของตัวเอง ในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม ไม่ใช่สัญญาณเตือนระบบรักษาความปลอดภัยธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบตรวจจับการบุกรุกระดับสูงสุด *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ตรวจพบรหัสคำสั่งภายนอกกำลังเข้าควบคุมระบบ... คำเตือน: พบสัญญาณชีวะและคลื่นสมองที่ไม่รู้จักกำลังเชื่อมต่อเข้ามายังเครือข่ายภายใน* หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยแสดงข้อมูลของโครงการไคเมร่าดับวูบลงทันที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความสีเขียวมรกตที่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว **"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวตัวน้อยของฉัน และขอบใจมากนะวิศวกรหนุ่ม ที่ช่วยเปิดประตูให้ฉันเดินกลับเข้ามา"** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099