การปะทะที่สถานีส่งสัญญาณ

กลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วไหลผสมกับควันโลหะไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงควบคุมของสถานีส่งสัญญาณดาวเทียมเก่า เสียงเตือนภัยโทนต่ำดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." เป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนสถานการณ์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย "สถานะพลังงานของชุดเกราะดัดแปลงเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ครับ เอเดน ระบบระบายความร้อนของเครื่องยนต์แม่เหล็กไฟฟ้ากำลังทำงานเกินขีดจำกัด หากคุณยังฝืนใช้อาวุธชิ้นนั้นในระยะเวลาสั้นๆ ต่อเนื่อง แผงวงจรควบคุมหลักอาจเกิดอาการช็อกความร้อนและพังทลายลงได้" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกังวลของอีฟดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารภายในหมวกนิรภัย เธอในร่างแอนดรอยด์รบกำลังก้มตัวอยู่หลังคอนโซลควบคุมที่เสียหาย นิ้วเรียวยาวทั้งสิดข้างกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นโฮโลแกรมเพื่อเจาะเข้าระบบป้องกันชั้นนอกของสถานีอย่างรวดเร็ว แม้จะมีควันไฟพวยพุ่งออกมาจากหัวไหล่ขวาของเธอจากร่องรอยการปะทะเมื่อครู่ แต่อัตราการคำนวณของเธอยังคงแม่นยำไม่เปลี่ยนแปลง เอเดนไม่ตอบคำถามในทันที สายตาคมกราบกวาดมองผ่านช่องมองภาพของหมวกนิรภัยไปยังเบื้องหน้า ความมืดมิดของห้องโถงถูกแทนที่ด้วยแสงสีแดงวาบเป็นระยะจากสัญญาณเตือนภัย ในมือขวาของเขาคือ "ปืนไรเฟิลแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง" อุปกรณ์ทำลายล้างที่เขาประกอบขึ้นเองด้วยเศษซากอะไหล่จากหุ่นยนต์รบระดับต่ำที่เพิ่งถูกทำลายไป ตัวปืนยาวเกือบเมตร ทำจากโลหะผสมไทเทเนียมรีไซเคิล พันรอบลำกล้องด้วยขดลวดทองแดงที่ถอดมาจากมอเตอร์อุตสาหกรรม และมีตัวเก็บประจุพลังงานขนาดเท่ากำปั้นเชื่อมต่ออยู่ด้านข้าง มันดูดิบเถื่อนและเปราะบาง แต่นี่คือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้พวกเขารอดชีวิตออกไปจากที่นี่ได้ "ถ้าเราไม่หยุดมันตรงนี้ ระบบส่งสัญญาณจะเชื่อมต่อกับเครือข่ายหลักของกองทัพจักรกล และพวกมันจะรู้พิกัดที่หลบซ่อนของผู้รอดชีวิตทั้งหมด" เอเดนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ มือซ้ายยกขึ้นปรับแต่งค่าความต้านทานไฟฟ้าบนตัวปืนอย่างประณีต "ผมไม่มีทางเลือกอื่น อีฟ... และผมรู้ว่าคุณก็คำนวณความน่าจะเป็นนี้ไว้แล้วเหมือนกัน" อีฟชะงักมือจากการพิมพ์เล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหันมามองแผ่นหลังของชายหนุ่มผ่านความมืด แววตาของแอนดรอยด์สาวฉายประกายซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "คุณมักจะเลือกเดิมพันในอัตราความสำเร็จที่ต่ำกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์เสมอ... เอเดน นั่นคือเหตุผลที่มนุษย์อย่างคุณน่าสนใจ แต่ก็เปราะบางที่สุดในเวลาเดียวกัน" *โครม!* เสียงโลหะหนาหนักฉีกขาดดังสนั่นมาจากทางประตูทางเข้าหลัก แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฝุ่นละอองและเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหิมะตก ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาหนึ่งฟุตถูกบิดงอจนผิดรูป ก่อนที่มันจะพังยุบลงมาตามแรงถีบจากด้านนอก เงาสะท้อนสีเงินยวงปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน หุ่นยนต์รบระดับสูงรุ่น 'Juggernaut-V' ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงด้วยแรงโน้มถ่วงที่หนักหน่วง ความสูงกว่าสองเมตรครึ่งของมันสร้างแรงกดดันมหาศาล ดวงตาสีแดงฉานคู่โตจดจ้องตรงมายังเอเดนและอีฟ ร่างกายของมันหุ้มด้วยเกราะเซรามิกคอมโพสิตที่สะท้อนแสงไฟกระพริบ ไหล่ขวามีป้อมปืนกลหนักอัตโนมัติที่พร้อมเหนี่ยวไกได้ตลอดเวลา มันไม่ใช่หุ่นยนต์ลาดตระเวนทั่วไป แต่มันคือเครื่องจักรสังหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างโดยเฉพาะ "มาแล้วสินะครับ..." เอเดนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความตื่นกลัวถูกระงับไว้ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการคำนวณเชิงวิศวกรรม สมองของเขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว น้ำหนักของหุ่น น้ำหนักเกราะ จุดศูนย์ถ่วง และความเร็วในการตอบสนองของเซ็นเซอร์ออปติคัลถูกประมวลผลขึ้นในหัวเสี้ยววินาที หุ่นยนต์รบ Juggernaut-V ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอที่เป็นระบบกลไก มันยกแขนขวาขึ้น เล็งปากกระบอกปืนพลาสมามายังจุดที่เอเดนยืนอยู่ *เปรี้ยง!* กระสุนพลาสมาความร้อนสูงพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วเหนือเสียง เอเดนดีดตัวหลบไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว แรงระเบิดจากการกระทบทำให้คอนโซลควบคุมด้านหลังแหลกละเอียดเป็นจุล แรงดันลมกระชากร่างของเขาให้ไถลไปกับพื้นคอนكريตจนชุดเกราะเกิดรอยขูดขีดลึก "เอเดน! เซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนที่อกของคุณแจ้งเตือน เกราะส่วนนั้นสูญเสียความสมบูรณ์ไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!" เสียงของอีฟตะโกนเตือนพร้อมกับที่เธอยิงสกัดด้วยปืนพกพกพาใส่ข้อต่อหัวเข่าของหุ่นยนต์ตัวนั้น แม้กระสุนแสงเลเซอร์จะทำได้เพียงสร้างรอยไหม้บนเกราะหนา แต่มันก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของ Juggernaut-V ให้หันกลับมา นี่คือจังหวะที่เอเดนรอคอย! ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นยืนในเสี้ยววินาที เขายกปืนไรเฟิลแม่เหล็กไฟฟ้าที่ประกอบขึ้นเองขึ้นประทับบ่า นิ้วชี้ขวาเหนี่ยวไกเพื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงเข้าสู่ขดลวดทองแดง *ฮัมมมมมมมมมมม—!* เสียงสนามแม่เหล็กไฟฟ้าสั่นพ้องดังระเบิดขึ้นในอากาศ ตัวเก็บประจุข้างลำกล้องเรืองแสงสีฟ้าเจิดจ้าจนสว่างวาบไปทั่วห้องโถง ความร้อนสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวปืนจนถุงมือผ้าของเอเดนเริ่มส่งกลิ่นไหม้ แต่เขาไม่สนใจ อาการปวดแปลบที่กล้ามเนื้อแขนถูกกลบด้วยสมาธิขั้นสูงสุด *ฟ리즈! ตูม!* กระสุนโลหะทรงกรวยที่ถูกเร่งความเร็วด้วยสนามแม่เหล็กพุ่งออกไปด้วยความเร็วเกือบเจ็ดมัค มันแหวกอากาศจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกขนาดเล็ก พุ่งทะลวงเข้าใส่กลางอกของหุ่นยนต์ Juggernaut-V อย่างแม่นยำราวกับจับวาง แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างยักษ์ของหุ่นยนต์รบชะงักงัน เกราะเซรามิกคอมโพสิตบริเวณหน้าอกแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดกระแทกทะลวงทะลุแผ่นหลังออกไป พร้อมกับประกายไฟสีฟ้าที่สפרดกระเด็นออกมาจากแผงวงจรภายในที่ถูกทำลาย Juggernaut-V ส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเสียหายทางระบบ ดวงตาสีแดงฉานกะพริบถี่รัว ก่อนที่ระบบภายในจะล่มสลายลง ร่างอันใหญ่โตทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เอเดนผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกจากปาก แขนขวาสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและพิษความร้อนจากตัวปืน เขาลดปืนลงช้าๆ ก่อนจะมองควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากลำกล้องปืนที่ทำขึ้นเอง "เป็นการคำนวณที่... บ้าบิ่นและแม่นยำอย่างเหลือเชื่อครับ" อีฟเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นมือเรียวมาช่วยพยุงแขนข้างที่สั่นเทาของเขา แววตาสีฟ้าครามของเธอทอประกายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "คุณรอดมาได้อีกครั้งแล้ว เอเดน" "เรายังวางใจไม่ได้หรอกครับ อีฟ..." เอเดนกล่าวเสียงเครียด พร้อมกับก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมขนาดเล็กที่ข้อมือซ้าย ซึ่งจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว พร้อมกับเสียงสัญญาณสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวของเขา [แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบรหัสลับระดับอัลฟ่ากำลังถูกดาวน์โหลดจากสถานีนี้ไปยังเครือข่ายภายนอก] [คำเตือน: โปรแกรมแปลกปลอมไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้าควบคุมโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด] [เป้าหมายการซิงโครนัส: 99.9%...] ดวงตาของเอเดนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่กำลังวิ่งไปถึงขีดสุด ก่อนที่หน้าจอทั้งหมดจะดับวูบลง และเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099