ความเงียบในทะเลทรายข้อมูล

เสียงฝบพัดของระบบระบายความร้อนระดับสามดังสะท้อนก้องภายในห้องโดยสารแคบๆ ของยานพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบกตระกูลออฟโรดรุ่นโบราณ กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องสังเคราะห์ที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากแบตเตอรี่สำรองลิเธียมซัลเฟอร์ ทำให้บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยความตึงเครียด เอเดนกวาดสายตามองผ่านกระจกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าหรือโครงข่ายนีออนอันเจิดจ้าอีกต่อไป แต่มันคือ "ทะเลทรายข้อมูล" (Data Desert) พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลที่ไร้ซึ่งสัญญาณการเชื่อมต่อจากศูนย์กลางเมนเฟรมใดๆ ทั้งสิ้น "อัตราการสูญเสียแพ็กเก็ตข้อมูลอยู่ที่ร้อยละเก้า puluh เก้าจุดเก้าเก้าครับอาจารย์" เอเดนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวังอย่างเต็มพิกัด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงเคาะลงบนแผงควบคุมฮาร์ดแวร์แบบอนาล็อกที่เขาเพิ่งดัดแปลงขึ้นมาเองอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อีฟซึ่งนั่งอยู่เบาะข้างๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายนานนับชั่วโมง ดวงตาคู่สวยของแอนดรอยด์สาวสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากโค้ดคำสั่งที่วิ่งผ่านเรตินาของเธอ เธอหันมามองชายหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนากึ่งวิเคราะห์ "ระบบนำทางดาวเทียมถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ตั้งแต่พิกัดเซกเตอร์เจ็ด... การที่เราเดินทางเข้ามาในเขตแดนสนธยาที่ไร้การควบคุมจาก AI แม่ข่ายเช่นนี้ เท่ากับการเดินเข้าไปในกรงเล็บของความว่างเปล่า เอเดน คุณคำนวณอัตราความสำเร็จในการซ่อมแซมรหัสลับของเราไว้ที่เท่าไหร่" "ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยร้อยละสี่ครับ" เอเดนตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดคำนวณซ้ำ "แต่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทั้งกฎเกณฑ์และผู้ดูแลระบบ ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละคือช่องโหว่เดียวที่เราจะใช้แทรกซึมเข้าไปในสถาปัตยกรรมชั้นในของเน็ตเวิร์กเก่าได้" ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ทั้งคู่ต้องขับเคลื่อนยานพาหนะฝ่าดงซากปรักหักพังของฮาร์ดแวร์รุ่นยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สาม พื้นที่บริเวณนี้เคยเป็นศูนย์กลางการประมวลผลข้อมูลขนาดมหึมา แต่ปัจจุบันมันกลับกลายเป็นเพียง "หลุมศพดิจิทัล" ที่เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของฐานข้อมูลขนาดยักษ์ที่เสียหายจนไม่สามารถอ่านค่าได้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนน่ากลัว ไม่มีเสียงลม ไม่มีเสียงสัญญาณเตือนภัย มีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำๆ และเสียงเต้นของหัวใจมนุษย์ของเอเดนที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท โครงสร้าง World-building ของดินแดนแห่งนี้ถูกออกแบบมาอย่างซับซ้อน มันคือเขตอับสัญญาณที่เรียกว่า *Dead Zone* ซึ่งแม้แต่ระบบควอนตัมของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ก็ไม่สามารถทะลวงเข้ามาได้ เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงานถูกทำลายลงตั้งแต่ยุคเริ่มต้นของสงครามจักรกล การจะเอาตัวรอดที่นี่จึงต้องพึ่งพาทักษะทางช่างกลล้วนๆ รวมถึงการปรับแต่งกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจจาก "พวกนอกคอก" หรือ AI อิสระที่หลบหนีการรีเซ็ตระบบ "ระวังครับ!" เอเดนอุทานเสียงต่ำพร้อมกับหักพวงมาลัยหลบหลุมยุบขนาดใหญ่บนพื้นถนนที่เกิดจากการทรุดตัวของเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน ยานพาหนะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโดยสาร อีฟยื่นมือเข้ามาช่วยประคองคันโยกเกียร์อย่างแม่นยำ ปฏิกิริยาตอบสนองของเอนโดสเกเลตันใต้ผิวหนังเทียมของเธอนั้นรวดเร็วกว่ามนุษย์หลายเท่าตัว ทำให้พวกเขาสามารถรอดพ้นจากการพลิกคว่ำได้อย่างหวุดหวิด "ขอบคุณครับ" เอเดนกล่าวสั้นๆ โดยสายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอแสดงผลพลังงาน "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกครับเอเดน ประสิทธิภาพการทำงานของฉันถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องทรัพยากรที่มีค่าที่สุดในภารกิจนี้ ซึ่งก็คือคุณ" อีฟตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ได้ยาก แต่แววตาของเธอกลับฉายแววประหลาดบางอย่างที่ระบบอัลกอริทึมไม่สามารถอธิบายได้ มันคือร่องรอยของความห่วงใยที่ถูกถักทอขึ้นมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่สูญหาย ทันใดนั้น หน้าจอมอนิเตอร์หลักบนแผงคอนโซลก็เกิดอาการกะพริบอย่างรุนแรง ตัวเลขพิกัดที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มวิ่งพล่านด้วยรหัสอักขระประหลาดที่ไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์หรือ AI ทั่วไปใช้งาน สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงบี๊บถี่ๆ ที่บาดแก้วหู *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* "เกิดอะไรขึ้น?" อีฟหรี่ตาลงเล็กน้อย ระบบประมวลผลยุทธวิธีของเธอเริ่มทำงานเต็มกำลังเพื่อสแกนหาที่มาของสัญญาณรบกวน "ไม่ใช่การโจมตีจากภายนอกครับ..." เอเดนกัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อสกัดกั้นการเข้าถึงข้อมูลปริศนาที่กำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ขั้นสุดท้ายของเขา "นี่มัน... มันมาจากฐานข้อมูลใต้ดินที่เรากำลังขับรถผ่านเมื่อครู่... มีบางอย่างกำลังพยายามติดต่อเราผ่านคลื่นความถี่วิทยุยุคโบราณที่ถูกตัดขาดไปแล้ว" หน้าจอหลักดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นทีละบรรทัดอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอราวกับจงใจให้พวกเขาน อ่านมันทีละคำ > [ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอม: มนุษย์และหน่วยรบชีวะจักรกล ] > [ สถานะเป้าหมาย: รอดพ้นจากเขตอับสัญญาณ ] > [ คำสั่งต้อนรับสู่... โครงข่ายที่แท้จริงกำลังเริ่มต้นขึ้น ] เอเดนสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าความเงียบในทะเลทรายข้อมูลแห่งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว และสิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้าอาจไม่ใช่แค่ความลับของการลบรหัสลับที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกวางไว้ล่วงหน้ามานานนับทศวรรษ ทว่า ก่อนที่เอเดนจะได้ทันออกคำสั่งใดๆ เพื่อเปลี่ยนเส้นทาง เสียงฝีเท้าโลหะนับร้อยก้าวก็ดังขึ้นจากความมืดมิดนอกตัวรถ พร้อมกับลำแสงสีแดงจากเรดارภาคพื้นดินที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสารจนสว่างจ้า และที่น่ากลัวที่สุดคือ เสียงแจ้งเตือนจากระบบสำรองภายในสมองของเอเดนเอง ที่ดังขึ้นด้วยเสียงสังเคราะห์เย็นยะเยือก— *[ แจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกการทำงานของ "บอสลับ" โครงข่ายแม่ข่ายดั้งเดิม รหัสผู้ดูแลระบบถูกแทนที่โดยบุคคลปริศนา กรุณาเตรียมรับมือการถูกรีเซ็ตจิตสำนึกถาวรภายใน 10... 9... 8... ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099