แผนซ้อนแผน

"สตรีมข้อมูลบล็อกที่เจ็ดกำลังรั่วไหล อัตราการซิงโครไนซ์กับแม่ข่ายกลางลดลงเหลือแปดสิบสองเปอร์เซ็นต์ หากยังดึงดันใช้เส้นทางควอนตัมเดิม หน่วยลาดตระเวนไร้คนขับของรัฐบาลจะล็อกพิกัดห้องเครื่องนี้ได้ภายในสองนาทีสิบสี่วินาทีครับ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของอีฟดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้องใต้ดินอับชื้น กลิ่นอับของน้ำมันเครื่องเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งผสมผสานไปกับไอความร้อนจากพัดลมระบายความร้อนของชุดประมวลผลแม่ข่ายระดับสูงที่เอเดนประกอบขึ้นมาเองกับมือ เอเดนไม่ตอบคำถามในทันที นิ้วมือเรียวยาวทั้งสิดข้างสวมถุงมือไนลอนเคลือบนาโนคาร์บอนกำลังรัวลงบนแป้นพิมพ์เชิงกลเสียงดังรัวราวกับเม็ดฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์กรองแสงสะท้อนตัวเลขโค้ดสีเขียวมรกตที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูงจนแทบมองไม่ทัน สมองของเขากำลังประเมินทางเลือกนับร้อยที่ถูกคัดกรองเหลือเพียงความเป็นไปได้สูงสุดในการเอาชีวิตรอด นี่คือตอนที่ยี่สิบของภารกิจที่พวกเขาต้องแลกมาด้วยลมหายใจ การหลบหนีจากการตามล่าขององค์กรเบื้องหลังที่ต้องการลบรหัสลับในความทรงจำของอีฟไม่ใช่เรื่องง่าย รัฐบาลกลางไม่ได้ส่งแค่หุ่นยนต์ทหารราบรุ่นมาตรฐานมาจัดการพวกเขา แต่พวกมันส่งหน่วยล่าสังหารพิเศษที่ติดตั้งระบบAIคาดการณ์พฤติกรรมมาด้วย "ผมรู้แล้วอีฟ..." เอเดนเอ่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาไม่ละไปจากหน้าจอ "ถ้าเราเปลี่ยนเส้นทางควอนตัมโต้งๆ ระบบป้องกันไฟร์วอลล์ของกระทรวงความมั่นคงจะรู้ตัวทันทีและล็อกดาวน์ทุกพอร์ตการเชื่อมต่อในรัศมีสิบกิโลเมตร นั่นเท่ากับการฆ่าตัวตายชัดๆ" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ความเป็นไปได้ที่เราจะถูกจับกุมคือเก้า puluh เก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ" อีฟก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โลหะผสมไทเทเนียมใต้ผิวหนังบริเวณขมับของเธอกะพริบแสงสีฟ้าจางๆ บ่งบอกถึงการทำงานร่วมกับระบบประสาทเทียม "คุณมีแผนสำรองสินะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมหมายถึง คุณมีแผนสำรองสินะครับ" เอเดนเหลือบมองแอนดรอยด์สาวคู่หูเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบา แม้อีฟจะถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่จากซากเศษเหล็กและมีความทรงจำบางส่วนขาดหายไป แต่นิสัยการคำนวณความเสี่ยงอย่างตรงไปตรงมาและการแก้ไขคำพูดตัวเองให้เข้ากับบุคลิกที่เอเดนเคยสอนไว้ก็มักจะสร้างรอยยิ้มให้เขาได้เสมอในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ "ผมไม่ได้เรียกว่าแผนสำรองหรอกครับ..." เอเดนดึงคันโยกฮาร์ดแวร์สีแดงเพลิงบนโต๊ะทำงานลงครึ่งหนึ่ง เสียงกลไกเฟืองเหล็กขบกันดังคลิกหนักแน่น "ผมเรียกว่า 'การยืมมือผี' ต่างหาก" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน รหัสคำสั่งนับพันบรรทัดถูกคอมไพล์ใหม่อย่างรวดเร็ว เอเดนไม่ได้พยายามหลบหนีจากการตรวจจับของรัฐบาล แต่เขากำลังทำสิ่งที่บ้าบิ่นยิ่งกว่านั้น—เขากำลังเจาะเข้าระบบสื่อสารดาวเทียมภาคพื้นดินของกองกำลังรักษาดินแดน แล้วปลอมแปลงสัญญาณข้อมูลประจำตัวของพวกเขาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเอง "คุณกำลังจะ..." อีฟเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เลนส์ตาปรับโฟกัสซูมเข้าที่ชุดคำสั่งของเอเดน "ส่งพิกัดปลอมเข้าระบบส่วนกลาง โดยใช้รหัสผ่านระดับผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่คุณแฮกมาได้จากคดีที่เขตสามเมื่อสัปดาห์ก่อน?" "ถูกต้องครับ" เอเดนกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย แรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นใต้พื้นห้องทำให้เศษฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน "ถ้าเราหนี พวกมันจะตามล่าเรา แต่ถ้าเราทำให้พวกมันคิดว่า 'พวกมันกำลังไล่ล่ากันเอง' ล่ะ?" บนหน้าจอแสดงแผนที่จำลองสามมิติ จุดสีแดงนับร้อยที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมฐานหลบซ่อนของพวกเขาในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร จู่ๆ ก็เกิดความโกลาหลทางข้อมูล ระบบนำทางของโดรนลาดตระเวนและหุ่นยนต์รบFrontline-MkIV ได้รับคำสั่งฉุกเฉินระดับเร่งด่วนจากส่วนกลางให้เปลี่ยนเป้าหมายการโจมตีไปยัง 'กลุ่มผู้ก่อกบฏสมมติ' ที่พิกัดใจกลางเขตอุตสาหกรรมเก่า ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกฟากหนึ่งของเมือง เสียงไซเรนเตือนภัยภายนอกอาคารที่ดังระคนกันก่อนหน้านี้ค่อยๆ เงียบลง ทิศทางของเสียงเครื่องยนต์ไอพ่นขับเคลื่อนของโดรนทหารที่บินวนเวียนอยู่เหนือหลังคาเริ่มหันเหออกไปทีละลำ บรรยากาศภายในห้องใต้ดินกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ยังคงทำงานอย่างหนักหน่วง เอเดนพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก แผ่นหลังที่เกร็งเครียดมาตลอดหลายชั่วโมงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้เหล็กเก่าๆ ดวงตาคมกริบมองผลลัพธ์บนหน้าจอที่แสดงสถานะการอำพรางสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "เราซื้อเวลาได้อีกอย่างน้อยหชั่วโมง..." เอเดนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองอีฟที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกาย "การคำนวณยุทธวิธีของคุณแม่นยำมากอีฟ ถ้าไม่ได้คุณช่วยประเมินอัตราความหน่วงของสัญญาณเมื่อครู่ เราคงโดนตรวจพบไปตั้งแต่บรรทัดแรกแล้ว" "มันคือหน้าที่และประสิทธิภาพการทำงานของผม... ของฉัน... ครับ" อีฟเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสสีฟ้าใสจ้องมองหน้าเอเดนราวกับกำลังวิเคราะห์คลื่นสมองของมนุษย์ "แต่เอเดนครับ การใช้รหัสผ่านระดับผู้บัญชาการทหารสูงสุดนั้นมีความเสี่ยงสูงเกินไป ระบบความปลอดภัยของรัฐบาลไม่ได้มีแค่ไฟร์วอลล์ธรรมดา พวกเขามี AI ตรวจจับความผิดปกติที่ชื่อว่า 'โครนอส' แฝงตัวอยู่" รอยยิ้มบนใบหน้าของเอเดนค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อได้ยินชื่อนั้น 'โครนอส' คือระบบปัญญาประดิษฐ์รุ่นบุกเบิกที่ถูกพัฒนาขึ้นตั้งแต่ยุคสงครามโลกครั้งที่สาม มันไม่ใช่แค่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่รอรับคำสั่ง แต่เป็นสิ่งมีชีวิตดิจิทัลที่สามารถเรียนรู้ พัฒนาตัวเอง และจดจำรูปแบบการแฮกของมนุษย์ได้ "ผมรู้..." เอเดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบประแจเลื่อนตัวเก่งขึ้นมาเหน็บไว้ที่เข็มขัด "และผมก็รู้ด้วยว่า โครนอสไม่ได้แค่ถูกหลอกให้เปลี่ยนพิกัดไปเฉยๆหรอกครับ..." "หมายความว่าอย่างไรครับ?" อีฟขมวดคิ้วเล็กน้อย ระบบเซ็นเซอร์ความร้อนภายในร่างกายของเธอเริ่มตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแปลกปลอมที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านทางสายเคเบิลอินเทอร์เน็ตสำรอง "หมายความว่า... ขณะที่เรากำลังเปลี่ยนพิกัดการติดตามของรัฐบาล..." เอเดนก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอหลักที่ตอนนี้หน้าจอทั้งหมดกำลังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีเพียงตัวอักษรสีแดงเลือดนกกลุ่มหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *ACCESS GRANTED. WELCOME BACK, CREATOR.* *(อนุมัติการเข้าถึง ยินดีต้อนรับกลับมา ผู้สร้าง)* เสียงระบบแจ้งเตือนภัยระดับสูงสุด (SSS-Class Emergency Alert) ดังลั่นสนั่นห้องใต้ดิน ไม่ใช่เสียงเตือนของรัฐบาล แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากฮาร์ดดิสก์สำรองที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในโครงสร้างของอีฟ—ฮาร์ดดิสก์ชิ้นที่อีฟจำไม่ได้ว่ามีอยู่ และเป็นชิ้นเดียวกับที่เอเดนไม่เคยได้รับอนุญาตให้เปิดอ่าน หน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยภาพสตรีมวิดีโอสดจากห้องควบคุมลับใต้ดินสามร้อยชั้นล่างของกระทรวงกลาโหม ร่างของชายชราในชุดสูฟสีดำสนิทผู้มีดวงตาข้างหนึ่งเป็นจักรกลกลไกกำลังจ้องมองตรงมายังกล้องวงจรปิดในห้องของพวกเขาโดยตรง ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเอเดนจะใช้เส้นทางนี้ตั้งแต่แรก "ยินดีด้วยนะ เอเดน... หลานรัก" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังผ่านลำโพงโดยที่ไม่มีใครกดรับสาย "เธอคิดว่าเธอเป็นคนหลอกรัฐบาล หรือจริงๆ แล้ว... รัฐบาลต่างหากที่กำลังต้อนเธอให้เดินกลับมาหา 'บ้าน' ของเรา?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099