พื้นที่สีเทาในแผนที่

เสียงคำรามทุ้มต่ำของพัดลมระบายความร้อนระดับเกรดอุตสาหกรรมในห้องใต้ดิน แข่งกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกสวิตช์สีฟ้าของเอเดน นิ้วมือทั้งสิบบนถุงมือคอมพิวเตอร์แรงต้านทานสูงเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้า ข้อมูลโค้ดไบนารีและภาษาแอสเซมบลีไหลทะลักผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวอย่างบ้าคลั่ง สะเก็ดแสงจากโค้ดที่รันผิดพลาดสะท้อนลงบนแว่นตากรองแสงของเขา เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการไม่ได้นอนติดต่อกันกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง "ความหนาแน่นของรหัสพันธุกรรมดิจิทัลชุดนี้เกินขีดจำกัดของเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์กลางไปเจ็ดเท่า... ถ้าฝืนถอดรหัสแบบ brute-force ชิปประมวลผลควอนตัมสำรองของเราคงละลายกลายเป็นจุลภายในสามวินาทีแน่ครับ อีฟ" เอเดนเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความสุขุม รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำยาประสานบัดกรีและโอโซนจากแผงวงจรที่ทำงานเกินกำลัง อีฟ ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาเหล็กกล้าคาร์บอนในมุมมืดของห้อง ปรับโฟกัสของดวงตาจักรกลสีอำพันเล็กน้อย แสงไฟนีออนกะพริบสะท้อนบนโครงสร้างผิวหนังเทียมที่เรียบเนียนไร้ที่ติ ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เสียงกลไกข้อต่อไฮดรอลิกของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "คุณกำลังพยายามใช้ตรรกะของมนุษย์ไปตีความโครงสร้างความคิดของปัญญาประดิษฐ์ยุคสงครามโลกครั้งที่สามครับ เอเดน" เสียงของอีฟราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเต็มไปด้วยการคำนวณเชิงยุทธวิธี "ระบบป้องกันความปลอดภัยระดับนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ 'ถอด' แต่ถูกออกแบบมาเพื่อให้ 'หลบเลี่ยง' ลองเปลี่ยนมุมมองสถาปัตยกรรมเน็ตเวิร์กจากแกนกลาง ออกไปยังขอบเขตของพารามิเตอร์ดูสิครับ" เอเดนชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์คำแนะนำของแอนดรอยด์สาว พารามิเตอร์... ขอบเขต... หรือว่าจุดอับสัญญาณ? เขากดปุ่มลัดบนแผงควบคุมเพื่อเรียกแผนผังโครงสร้างเมืองหลวงนีโอ-มอสโคว์แบบสามมิติขึ้นมาแสดงผล ภาพจำลองของตึกระฟ้าและระบบท่อส่งพลังงานใต้ดินนับล้านเส้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ เอเดนปัดนิ้วเพื่อกรองข้อมูลขยะและสัญญาณรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้าออกทีละชั้น จนกระทั่งเหลือเพียงโซนสีดำสนิทที่ระบบควบคุมส่วนกลางไม่สามารถเข้าถึงได้ "เจอแล้ว..." เอเดนพึมพำด้วยน้ำเสียงทึ่ง "เขตอุตสาหกรรมเก่าหมายเลข 7... พื้นที่สีเทาที่ถูกลบออกจากแผนที่ดิจิทัลทางการ แต่โครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพยังคงเชื่อมต่อกับสายส่งกำลังไฟแรงสูงใต้ดิน" อีฟโน้มตัวลงมาใกล้หน้าจอ ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ จนเอเดนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันหล่อลื่นสังเคราะห์และกลิ่นอายโลหะเย็นยะเยือก แววตาสีอำพันของเธอหรี่แคบลงเมื่อประมวลผลพิกัดดังกล่าว "แม่นยำมากครับ นั่นคือจุดอับสัญญาณที่สมบูรณ์แบบที่สุดในรัศมีห้าร้อยกิโลเมตร ไม่มีดาวรอดสอดส่อง ไม่มีคลื่นวิทยุเล็ดลอด และที่สำคัญที่สุด... มันคือหลุมหลบภัยที่กองกำลังซินดิเคทใช้ซ่อนตัวตนที่แท้จริง" อีฟกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่การจะเข้าไปถึงที่นั่น เราต้องผ่านด่านตรวจการณ์อัตโนมัติรุ่นล่าสุดที่ใช้ระบบตรวจจับคลื่นสมอง ไม่ใช่แค่ลายนิ้วมือหรือม่านตา" เอเดนแค่นAยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายคว้าประแจขันน็อตมาถือไว้ในขณะที่สมองยังคงคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว "ระบบตรวจจับคลื่นสมองงั้นเหรอครับ? โชคดีนะที่ผมพกตัวแปลงกระแสประสาทรุ่นดัดแปลงมาด้วย... แต่อีฟ คุณแน่ใจเหรอว่าเราควรเดินเข้าสู่อุโมงค์มืดๆ นั่น? บางทีเราอาจจะกำลังเดินเข้าไปในกรงที่พวกมันเตรียมไว้ต้อนรับตั้งแต่แรกแล้วก็ได้" อีฟหันมาสบตาเขาตรงๆ แสงสีอำพันในดวงตาไหววับราวกับเปลวเพลิงในความมืด "ถ้าความจริงที่คุณตามหามันซ่อนอยู่ในกรง... เราก็แค่ต้องพังซี่กรงเหล่านั้นทิ้งเสียครับ เอเดน" ก่อนที่เอเดนจะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับต่ำก็ดังขึ้นกะทันหัน *ปี๊บ... ปี๊บ...* หน้าจอโฮโลแกรมหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความแจ้งเตือนสีขาวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบป้องกันภัยอัตโนมัติที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน: **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายจากภายนอก - พิกัดเป้าหมายถูกล็อก - เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูลอัตโนมัติในอีก 10 วินาที]** และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเอเดนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือการที่รหัสผ่านเข้าระบบของเขาถูกแทนที่ด้วยชุดข้อความปริศนาจากบุคคลที่สาม ซึ่งพิมพ์ตอบกลับมาแบบเรียลไทม์บนหน้าจอของเขาเอง: *"ยินดีต้อนรับสู่เขตปลอดสัญญาณ... เอเดน และ... แอนดรอยด์รุ่นทดลองหมายเลขศูนย์ พวกเรากำลังรอพวกคุณอยู่ที่ก้นบึ้งของนรกนี้นะครับ"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099