เงาตามตัว

กลิ่นควันโอโซนจากการลัดวงจรของระบบระบายความร้อนระดับไมโคร ยังคงอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินกึ่งซากโรงงานประกอบหุ่นยนต์เขตสลัมชั้นเจ็ด หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าหม่นฉายเส้นกราฟอัตราการเต้นของหัวใจเทียมและสถานะพลังงานแบตเตอรี่สำรองที่กำลังลดลงอย่างน่าใจหาย เอเดนกวาดนิ้วเรียวยาวผ่านแป้นพิมพ์เชิงกลเสียงดังกริ๊กๆ อย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่คมจดจ้องกับโค้ดภาษาเครื่องระดับต่ำที่ไหลผ่านเรตินาไซเบอร์เนติกส์ของเขา การแก้ไขรหัสผ่านรูท (Root Access) ของแอนดรอยด์รุ่นทดลองตรงหน้าไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับสถาปัตยกรรมความปลอดภัยขั้นสูงสุดของรัฐบาลกลาง "ถ้าคุณยังบังคับให้หน่วยประมวลผลหลักประมวลผลอัลกอริทึมการหลบหนีซ้ำซ้อนแบบนั้นอีกสบรอบ หน่วยความจำสำรองของฉันจะเกิดอาการโอเวอร์ฮีตจนฮาร์ดแวร์ละลายนะครับ เอเดน" เสียงหวานใสแต่ทุกลึกและเรียบสนิทดังขึ้นจากร่างของอีฟ เธอนั่งอยู่บนโต๊ะเหล็กชำรุด ดวงตาสีอำพันสว่างวาบขึ้นในความมืดพร้อมกับพัดลมระบายความร้อนบริเวณขมับซ้ายที่หมุนวนช้าๆ เพื่อลดอุณหภูมิ เอเดนหยุดปลายนิ้วลงชั่วขณะ เขาเหลือบมองแอนดรอยด์สาวผู้เป็นทั้งผู้ช่วยและปริศนาชิ้นใหญ่ในชีวิตด้วยหางตา "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น อีฟ หน่วยล่าสังหารรุ่น 'ฮาวาล์ว' (Hounds) ของสภาความมั่นคงคงตามรอยความร้อนจากตัวเก็บประจุของคุณเจอตั้งแต่เราก้าวเท้าออกจากสถานีรถไฟใต้ดินเขตสามแล้วครับ" เอเดนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง เขาดึงแผ่นชิปเข้ารหัสตัวสุดท้ายออกจากพอร์ตเชื่อมต่อหลังต้นคอของเธอ "ระบบซ่อนตัวแบบพาสซีฟที่เราดัดแปลงจากเรดาร์ทหารเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่อย่าเพิ่งวางใจ... พวกมันไม่ได้ใช้แค่สัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าในการตามล่า" อีฟขยับศีรษะเอียงเล็กน้อย กิริยาอาการนั้นมีความเป็นมนุษย์สูงจนน่าประหลาดใจ แขนเรียวบางยกขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นเทียมบริเวณต้นคอที่เพิ่งถูกเย็บปิดด้วยนาโนไฟเบอร์ "คุณกำลังพูดถึงระบบชีวมิติและการจดจำรูปแบบการเดิน... ข้อมูลดิบของฉันถูกบันทึกไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลักของกรมยุทธการ การลบมันออกจากฐานข้อมูลส่วนกลางเป็นไปไม่ได้ด้วยวิธีแฮกแบบปกติ เว้นเสียแต่ว่า..." "เว้นเสียแต่ว่าเราจะเข้าไปฝังไวรัสทำลายล้างโดยตรงที่ศูนย์ข้อมูลหลักเขตศูนย์" เอเดนพูดต่อให้จบประโยค ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ซึ่งหมายความว่าเราต้องเดินเข้าไปในถ้ำเสือโดยสมัครใจ" บรรยากาศภายในห้องใต้ดินกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านบนที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกานับถอยหลัง เอเดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยเสื้อแจ็คเก็ตกันกระแทกสีเข้มที่มีรอยฉีกขาดจากการปะทะเมื่อวานนี้ เขาก้มลงตรวจสอบความพร้อมของปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (Rail Pistol) ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ระบบภายในยังคงทำงานได้อย่างมีเสถียรภาพ แตกระสุนพลังงานสูงเหลือเพียงแมกกาซีนเดียวเท่านั้น ในโลกที่ถูกปกครองด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ศูนย์กลางและกลุ่มทุนอุตสาหกรรมทหาร มนุษย์ที่ไร้สังกัดอย่างพวกเขาเป็นเพียงแค่ 'ข้อผิดพลาด' ที่ต้องถูกกำจัดเพื่อรักษาความสมบูรณ์ของระบบนิเวศน์ดิจิทัล เอเดนรู้ดีว่าเขากำลังเล่นอยู่กับไฟ แต่ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับต้นกำเนิดที่แท้จริงของรหัสลับในหัวของเขา และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันต่อแอนดรอยด์สาวข้างกาย ทำให้เขาไม่สามารถหันหลังกลับได้อีกแล้ว "เตรียมตัวให้พร้อมครับ อีฟ เราต้องย้ายจุดซ่อนตัวก่อนที่พวกมันจะคำนวณพิกัดแคบลงมาถึงบล็อกนี้" เอเดนกล่าวพร้อมกับโยนกระเป๋าใส่อุปกรณ์ช่างเนกาทีฟให้อีกฝ่าย แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของอีฟจะคว้ากระเป๋าใบนั้นไว้ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำที่ถูกตั้งค่าไว้ที่ประตูทางเข้าก็ดังขึ้น "ติ๊ด... ติ๊ด..." ไม่ใช่เสียงเตือนจากอุปกรณ์ของพวกเขาเอง แต่เป็นสัญญาณเรดาร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวระยะไกลที่เอเดนแอบติดตั้งไว้ที่ท่อระบายน้ำสาธารณะห่างออกไปสามร้อยเมตร หน้าจอโฮโลแกรมบนข้อมือของวิศวกรหนุ่มกะพริบเป็นสีแดงฉาน จุดสีขาวสามจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูงและเป็นระเบียบแบบแผน—รูปแบบการเคลื่อนพลทางยุทธวิธีที่ไร้ซึ่งความลังเล "มาเร็วกว่าที่คาดไว้..." อีฟพึมพำ ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อคำนวณความน่าจะเป็น "อัตราการปะทะในพื้นที่จำกัดแบบนี้ ความได้เปรียบของเราอยู่ที่ศูนย์จุดศูนย์เปอร์เซ็นต์" "อย่าเพิ่งยอมแพ้เร็วนักสิครับอาจารย์" เอเดนยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของเขากลับเปล่งประกายความเฉลียวฉลาดออกมาอย่างชัดเจน "ในเมื่อพวกมันชอบใช้ระบบนำทางอัตโนมัติ เราก็แค่ต้องทำให้โลกของพวกมันมองไม่เห็นเรา... ด้วยการเปลี่ยนความถี่สัญญาณของโรงงานแห่งนี้ให้กลายเป็นหลุมดำทางอิเล็กทรอนิกส์" เอเดนพุ่งตัวไปยังแผงควบคุมหลักที่เชื่อมต่อกับหม้อแปลงไฟฟ้าแรงสูงของตึกร้าง เขากดรหัสคำสั่งฉุกเฉินเพื่อโอเวอร์โหลดระบบจ่ายไฟทั้งหมดในโซนนี้ การเสียสละแบตเตอรี่สำรองก้อนสุดท้ายจะสร้างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) ขนาดย่อมที่สามารถตัดการสื่อสารของหน่วยล่าสังหารได้ชั่วขณะ แต่มันก็แลกมากับการเปิดเผยตำแหน่งที่ชัดเจนในทันทีหากพวกมันมีระบบสำรองแบบอะนาล็อก "สาม... สอง... หนึ่ง... ทำงานครับ!" สิ้นเสียงคำรามเบาๆ ของเอเดน แสงไฟนีออนกะพริบวูบวาบครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับสนิทลงในความมืดมิด ทว่าในเสี้ยววินาทีที่กระแสไฟฟ้าถูกตัดขาด หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินชิ้นสุดท้ายที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดนอกอาคาร กลับปรากฏภาพของสิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ร่างของนักรบจักรกลหุ้มเกราะสีดำสนิทไร้รอยต่อยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝน ดวงตาสีแดงฉานของมันไม่ได้มองมาที่ทางเข้าหลักของโรงงาน แต่กำลังจ้องตรงมายังหน้าต่างห้องใต้ดินที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ราวกับมันรู้มาโดยตลอดว่าพวกเขานั่งอยู่ที่ไหน... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือสัญลักษณ์รูปเฟืองไขว้สลักตราสภาความมั่นคงบนอกเสื้อเกราะนั้น เป็นรหัสเดียวกับที่สลักอยู่ลึกที่สุดในหน่วยความจำของอีฟ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099