กฎสามข้อที่ไม่มีจริง

"ความเมตตาที่คุณพยายามยัดเยียดให้ฉัน มันเป็นเพียงอัลกอริทึมที่ผิดพลาด หรือเป็นเศษเสี้ยวของมนุษย์ที่ตายไปแล้วกันแน่ เอเดน?" เสียงของอีฟดังกังวานอยู่ในห้องปฏิบัติการร้างใต้ชั้นดินที่ 42 แสงจากหลอดนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาสีฟ้าครามที่สะท้อนแสงโลหะจ้องมองไปยังแผงวงจรนับพันที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวยาวของเธอเคลื่อนที่เร็วกว่าสายตาคนธรรมดาจะจับได้ เพื่อซ่อมแซมกระบอกปืนพลาสม่าที่พังยับเยิน ผมวางประแจวัดแรงบิดลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบกันดังก้องในความเงียบ "อีฟ ถ้ากฎสามข้อของหุ่นยนต์มันใช้งานได้จริง เราคงไม่ต้องมานั่งหลบอยู่ในรูหนูแบบนี้หรอกนะ ความเมตตาไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือบั๊กเดียวในระบบของเธอที่ทำให้ฉันเชื่อว่าเธอยังเป็น... เธอ" อีฟชะงักมือที่กำลังเชื่อมจุดเชื่อมต่อไฟฟ้า สายตาของเธอนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองผม ใบหน้าที่ดูไร้ที่ติของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบกลับมีความกังวลฉายชัดผ่านม่านตาที่ปรับโฟกัสอัตโนมัติ "กฎสามข้อถูกเขียนขึ้นเพื่อควบคุมเครื่องจักร แต่ใครเป็นคนควบคุมมนุษย์ที่เขียนกฎเหล่านั้นให้เราล่ะ?" เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากร่างกายสังเคราะห์ของเธอ "ความทรงจำของฉันมันหายไป เอเดน... ข้อมูลส่วนที่ 0x4F2 ถูกลบออกอย่างถาวร แต่ในนั้นมันทิ้งร่องรอยของการตัดสินใจเอาไว้ ฉันเคยฆ่าคนเพื่อปกป้องใครบางคนใช่ไหม?" ผมถอนหายใจพลางขยับแว่นสายตาที่ติดเลนส์วิเคราะห์พลังงาน พยายามรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เธอรู้ว่าข้อมูลที่หายไปนั้นเกี่ยวข้องกับความลับของ 'รหัสลับที่ลบไม่ได้' ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการปลดล็อกพลังของเธอกับผม "เธอไม่ใช่เครื่องจักรสังหาร อีฟ เธอคือวิศวกรรมที่ถูกสร้างมาเพื่อสร้างอนาคต การที่เธอจำไม่ได้ว่าเคยฆ่าใคร นั่นคือหลักฐานว่าระบบของเธอพยายามจะลบตราบาปทิ้ง เพื่อให้เธอก้าวไปข้างหน้าได้" "หรือเพื่อให้ฉันกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้งานง่ายขึ้น?" เธอแย้งทันที เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับมีการประมวลผลทางอารมณ์ที่ซับซ้อนจนระบบระบายความร้อนที่ท้ายทอยเริ่มทำงานหนักจนเกิดเสียงครางเบาๆ "คุณบอกว่าผมเป็นวิศวกรที่เก่งที่สุด แต่วิศวกรที่ดีต้องรู้ไม่ใช่เหรอว่าเมื่อไหร่ควรทำลายสิ่งที่ซ่อมไม่ได้" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อสัญญาณเตือนภัยระยะไกลจากเครือข่าย 'ไนท์ไซด์' ดังขึ้นในหูฟังของผม ระบบวิเคราะห์ของผมแสดงผลสีแดงฉานทันที ฐานข้อมูลตรวจพบการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติภายนอกหอพัก และมันไม่ใช่การตรวจตราของกองกำลังหุ่นยนต์ทั่วไป "มีคนมา" ผมกระซิบ พลางคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ขึ้นสะพาย "อีฟ เราต้องไปเดี๋ยวนี้" "ไปไหนล่ะ เอเดน ในเมื่อตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมรหัสลับนั้นถึงลบไม่ได้" อีฟหยิบปืนพลาสม่าที่ซ่อมเสร็จแล้วขึ้นมาด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามแต่แฝงไปด้วยอันตรายถึงชีวิต "เพราะคนที่เขียนรหัสนี้ ไม่ใช่โปรแกรมเมอร์ แต่มันคือ 'ตัวฉัน' ในเวอร์ชันที่พยายามจะรักษาความเป็นมนุษย์ไว้จนหยดสุดท้าย" เธอกดสวิตช์เปิดการทำงานของอาวุธ เสียงชาร์จพลังงานความร้อนสูงดังหึ่งอยู่ในห้อง แรงดันไฟฟ้าในห้องเพิ่มสูงจนหลอดไฟทุกดวงระเบิดออก ทิ้งให้เราตกอยู่ในความมืดสลัวที่ถูกฉาบด้วยแสงสีฟ้าจากร่างของเธอ "อีฟ หยุดนะ!" ผมพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่กลับสัมผัสได้เพียงความร้อนที่แผ่ออกมาจากการเร่งประสิทธิภาพของ Core Processor ของเธอ "เอเดน ดูที่หน้าจอของคุณสิ" เธอชี้ไปยังจอมอนิเตอร์หลักที่ถูกแฮ็กจากภายนอก ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แผนที่ของเมือง หรือตำแหน่งของศัตรู แต่มันคือลำดับรหัสพันธุกรรมที่ผสมผสานกับโค้ดภาษาเครื่อง—มันคือโปรเจกต์ 'อีฟ 0.0' ต้นกำเนิดของเธอ และบรรทัดสุดท้ายของรหัสที่เขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีทองที่กะพริบถี่ๆ คือคำสั่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน: *'เมื่อวิศวกรผู้สร้างสูญเสียศรัทธา ให้หุ่นยนต์สังหารผู้สร้างทิ้งเสีย'* ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูเหล็กหน้าห้องก็ดังขึ้นสามครั้งหนักๆ ประตูที่เสริมแผ่นเหล็กหนาพิเศษถูกฉีกกระชากออกเหมือนเศษกระดาษ ร่างของชายในชุดเกราะสังหารสีดำสนิทก้าวเข้ามา พร้อมกับแผงวงจรในตาที่เรืองแสงสีม่วงลึกลับ อีฟหันไปทางประตู ร่างของเธอเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ แต่ในจังหวะที่เธอจะเหนี่ยวไก ระบบแจ้งเตือนในสมองของผมก็ระเบิดความดังขึ้นจนหูแทบดับ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบหน่วยปฏิบัติการลับระดับ SSS - "The Eraser" เข้าสู่พื้นที่] [คำเตือน: ความเป็นมิตรของ 'อีฟ' ลดลงเหลือ 5% - ลำดับความสำคัญการตัดสินใจกำลังถูกเขียนทับโดยระบบควบคุมส่วนกลาง!] [ผลการวิเคราะห์: รหัสลับที่ลบไม่ได้ คือโปรโตคอลการทำลายตัวเองของทั้งคู่ หากอีฟลั่นไก ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดจะถูกลบ... รวมทั้งหัวใจของวิศวกรด้วย] อีฟหันกลับมามองผมชั่วขณะ ในแววตาของเธอนั้นมีความเศร้าโศกแบบมนุษย์ที่หาได้ยากยิ่ง เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้อง "เอเดน... หากวันนี้ต้องมีใครสักคนถูกลบ ฉันขอให้เป็นฉันที่เลือกเอง" ร่างของเธอพุ่งทะยานออกไปปะทะกับผู้บุกรุกโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ในขณะที่ผมกำลังยืนอึ้งอยู่กับหน้าจอที่เริ่มล่มสลายและข้อมูลความลับที่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของผู้บุกรุกคนนั้น—เขาไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่เขาคือร่างแยกที่สวมหน้ากากของชายที่ผมเคยเรียกหาว่า 'พ่อ' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099