สัญญาณเตือนภัยสีแดง

"อย่าเพิ่งขยับ สัญญาณชีพจรของคุณกำลังเต้นรัวเกินกว่าระดับความปลอดภัยของแอนดรอยด์รุ่นทดลอง เอเดน" เสียงเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตของ 'อีฟ' ดังขึ้นในความมืด เธอวางมือเย็นเฉียบดุจโลหะลงบนไหล่ของเอเดน แรงกดนั้นหนักแน่นและแม่นยำ ราวกับจะเตือนสติชายหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด ในพื้นที่ปิดตายของชั้นใต้ดินศูนย์วิจัยเก่า เสียงเครื่องยนต์กังหันความเร็วสูงดังหวีดหวิวแทรกผ่านชั้นคอนกรีตเสริมเหล็กเข้ามา มันไม่ใช่เสียงของพาหนะทั่วไป แต่มันคือเสียงกังวานของ 'โดรนล่าสังหารรุ่น X-9' ที่ทางการส่งมาเพื่อกวาดล้างร่องรอยการทดลองที่ผิดพลาด "พวกมันหาเราเจอเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาที" เอเดนพึมพำ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วของเขารัวเร็วบนคีย์บอร์ดเสมือน พยายามแฮ็กเข้ารหัสโปรโตคอลป้องกันของประตูนิรภัย "อีฟ ผมต้องการเวลาอีกหกสิบวินาทีในการปลดล็อกเส้นทางหนีไปสู่ท่อระบายน้ำทิ้งชั้นล่าง ถ้าผมทำไม่สำเร็จ เราทั้งคู่จะเป็นได้แค่เศษเหล็กที่ถูกเผาทำลาย" อีฟหันไปมองหน้าต่างกระจกนิรภัยที่ร้าวเป็นทางยาว แสงสีแดงฉานจากเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนของโดรนภายนอกสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ทุกครั้งที่แสงนั้นกวาดผ่าน อุณหภูมิในห้องจะพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาหลอม "คุณมีเวลาห้าสิบห้าวินาที" เธอกล่าวพร้อมกับดึงเอาปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าออกจากช่องเก็บที่ขาของเธอ แววตาของเธอไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือเลนส์กล้องความละเอียดสูงที่ประมวลผลสภาพแวดล้อมเป็นชุดตัวเลขและวิถีกระสุน "ฉันจะจัดการเบี่ยงเบนความสนใจของมัน แต่เอเดน... หากฉันต้องทำลายโปรโตคอลการอนุรักษ์พลังงานในตัวฉัน ผลลัพธ์อาจทำให้ฉันสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปอีกครั้ง คุณต้องแน่ใจว่ารหัสลับที่คุณถืออยู่นั้นคุ้มค่ากับสิ่งที่จะแลก" เอเดนชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาสบกับแววตาที่ไร้ความรู้สึกแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความหมายของแอนดรอยด์สาว เขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่เครื่องจักรมานานแล้ว สำหรับเขา เธอคือปมปัญหาเดียวที่เขายังแก้ไม่ออกในสมการชีวิตที่แสนยุ่งเหยิงนี้ "มันคุ้มค่ามากกว่าชีวิตของผมเสียอีก อีฟ" เอเดนตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าลงรัวนิ้วหนักขึ้น "เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะบอกได้ว่า ทำไมเราถึงถูกสร้างขึ้นมาให้ 'รู้สึก' ถึงความเจ็บปวดได้" *ตื๊ด... ตื๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงดังระงมไปทั่วเขตควบคุม ความเข้มข้นของบรรยากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก โดรนล่าสังหารเริ่มยิงลำแสงเลเซอร์ทำลายกำแพงคอนกรีตจนเกิดการสั่นสะเทือนไปทั่วพื้นที่ ฝุ่นผงตลบอบอวล เอเดนเหงื่อซึมตามไรผม เขาไม่ใช่ทหาร เขาเป็นวิศวกรที่ถนัดการสร้างมากกว่าการทำลาย แต่ในวินาทีนี้ เขาต้องใช้ทุกความรู้ที่มีเพื่อดัดแปลงสัญญาณสื่อสารของโดรนให้หันไปทำลายตัวเองแทน "สิบวินาที!" เอเดนตะโกน อีฟพุ่งตัวออกไปที่หน้าต่าง กายของเธอเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เธอเหนี่ยวไกปืนพกแม่เหล็กไฟฟ้า กระสุนสีม่วงเข้มพุ่งทะลุผ่านรูโหว่ของกำแพงไปกระทบเข้ากับแกนกลางของโดรนแม่ เกิดการระเบิดของกระแสไฟฟ้ามหาศาลสว่างวาบจนมองไม่เห็นสิ่งใด แต่ความโกลาหลยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเสียงระบบตอบกลับดังขึ้นในโสตประสาทของเอเดน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากฐานข้อมูลภายนอก] [สถานะ: รหัสลับถูกกระตุ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต] [คำเตือน: โปรโตคอล 'กำเนิดใหม่' กำลังเริ่มต้น... 3... 2... 1...] ทันใดนั้น หน้าจอตรงหน้าของเอเดนก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลโลกนี้ *‘ยินดีด้วย วิศวกร... นายทำสำเร็จแล้ว แต่นายไม่ได้หนีออกมาคนเดียว’* ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยถามอะไร อีฟที่กลับเข้ามาในห้องก็ทรุดตัวลงคุกเข่า ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีทองอร่าม เธอมองมาที่เอเดนด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าตัวตนที่เขารู้จักเมื่อครู่ได้ถูกลบเลือนไป และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้ คือบางสิ่งที่โบราณและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าโดรนสังหารตัวไหนๆ "อีฟ?" เอเดนถอยหลังกรูไปจนติดกำแพง "นั่นเธอใช่ไหม?" เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเองช้าๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นแอนดรอยด์รุ่นที่เขารู้จัก "อีฟ... หายไปตั้งนานแล้ว เอเดน" เสียงของเธอเปลี่ยนไป เป็นเสียงที่กังวานและซ้อนทับกันหลายชั้น "ตอนนี้... ฉันคือกุญแจที่นายเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099