ซากศพในโกดังร้าง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นสังเคราะห์ที่ระเหยกลายเป็นไอคละคลุ้งในอากาศ คือกลิ่นเดียวกับที่เอเดนสูดดมมาตลอดสามปีบนซากปรักหักพังของเขตอุตสาหกรรมเก่าหมายเลข 04 นิ้วมือที่สวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์ของเขากำลังคีบ ‘ควอนตัมรีเลย์’ ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยขึ้นมาจากแผงวงจรที่ไหม้เกรียม แสงไฟสีฟ้าอ่อนจากเครื่องมือวิเคราะห์ภาคสนามสะท้อนลงบนกรอบแว่นตาออปติคอลของเขาอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างที่ถูกทิ้ง ภายในโครงสร้างเหล็กกล้าขึ้นสนิมและเศษซากโดรนรบกองระเกะระระกะ เอเดนไม่ได้สนใจเสียงฝนที่กำลังโปรยปรายกระทบหลังคาสังกะสีด้านบน เขากำลังเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า อัตราการเต้นของหัวใจของมนุษย์ยังคงปกติ แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "ค่าน้ำมันหล่อลื่นในระบบเผาไหม้ตกต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละสิบ... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ อีกไม่เกินสามชั่วโมง หน่วยลาดตระเวนของบริษัทซีเนทคงตรวจจับความร้อนจากตัวเก็บประจุของฉันได้แน่ เอเดน" เสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยกระแสเสียงสังเคราะห์อันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง เอเดนหยุดมือที่กำลังไขสกรูไทเทเนียม เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบเผยให้เห็นร่างที่พิงอยู่กับเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก แผ่นอกโลหะผสมไทเทเนียม-โครเมียมของเธอยุบตัวลงไปเกือบครึ่งจากการถูกกระแทกด้วยกระสุนเจาะเกราะลำแสงความเข้มข้นสูง สายไฟเบอร์ออปติกนับร้อยเส้นบริเวณลำคอขาดสะบั้น ส่งประกายไฟสีฟ้าแล่บแปล๊บออกมาเป็นระยะ นั่นคือ "อีฟ" แอนดรอยด์สาวผู้ทำหน้าที่ทั้งอาจารย์ สหายร่วมรบ และผู้กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการล่มสลายของระบบเครือข่ายส่วนกลาง เธอนอนนิ่งอยู่ในสภาพใกล้ทำลาย ข้อมูลในหน่วยความจำสำรองเสียหายเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เหลือเพียงแกนโปรเซสเซอร์หลักที่ยังคงเต้นด้วยสัญญาณไฟฟ้าอ่อนๆ "ผมกำลังพยายามซ่อมแซมตัวเชื่อมต่อสำรองให้อยู่ครับอีฟ แต่อุปกรณ์ที่เรามีในตอนนี้มันเป็นแค่เศษเหล็กจากกองขยะ ดีแค่ไหนแล้วที่เรายังไม่ถูกพวกสุนัขลาดตระเวนรุ่น K-9 ลากตัวกลับไปรีไซเคิล" เอเดนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง เขาก้มลงหยิบคีมปากจิ้งจอกขึ้นมาบัดกรีสายไฟเส้นจิ๋วเข้ากับขั้วไมโครโปรเซสเซอร์อย่างระมัดระวัง อีฟส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ผสมผสานระหว่างกลไกจักรกลและน้ำเสียงมนุษย์ที่เธอเคยเลียนแบบ "นายยังคงใจเย็นเหมือนเดิมสินะ เอเดน... ทั้งที่รู้ว่าเบื้องบนสั่งล่าเราทั้งคู่ตั้งแต่วันที่เราขโมยรหัสผ่านชุดนั้นออกมาจากห้องนิรภัยของซีเนท" "ความใจเย็นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังหายใจอยู่ท่ามกลางโลกที่ถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมไร้หัวใจแบบนี้ครับ" เอเดนเอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง แววตาภายใต้กรอบแว่นยังคงจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อวงจร "ว่าแต่อาการของคุณตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ระบบประเมินสถานการณ์ยังทำงานอยู่ไหม" อีฟนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่แสงลงเล็กน้อย ก่อนที่ภาพฉายโฮโลแกรมสามมิติขนาดเล็กจะพุ่งออกมาจากขมับซ้ายของเธอ มันคือแผนผังโครงสร้างภายในของโปรเซสเซอร์ระดับสูงที่เสียหายหนัก แต่ทว่า... บริเวณพื้นที่จัดเก็บข้อมูลส่วนลึกสุด กลับมีบางสิ่งกำลังกะพริบเตือนด้วยรหัสสีแดงฉาน "นั่นไม่ใช่ความเสียหายจากแรงกระแทก..." เสียงของอีฟเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด "เอเดน... ดูนี่สิ" เอเดนขยับเข้าไปใกล้ ร่างของแอนดรอยด์สาวส่งกลิ่นไอความเย็นยะเยือกออกมา แว่นตาออปติคอลของเขาซูมภาพเข้าสู่หน้าจอโฮโลแกรม รหัสลับชุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนบรรทัดคำสั่ง มันไม่ใช่ภาษาโปรแกรมทั่วไปของบริษัทซีเนท และไม่ใช่โค้ดปัญญาประดิษฐ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่มันคือชุดรหัสอักขระโบราณที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมควอนตัมซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น `01000011 01001111 01010011 01001101 01001111 01010011 - [INITIATE_PROTOCOL_OMEGA]` "รหัสนี้ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดระดับลึกที่สุดของฉัน..." อีฟกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่โปรแกรมการแสดงออกทางอารมณ์ของเธอถูกตั้งค่าให้เลียนแบบความหวาดกลัวของมนุษย์ "มันถูกซ่อนไว้ก่อนที่ฉันจะถูกรีเซ็ตความจำ... เอเดน มีบางอย่างพยายามเข้าถึงแกนกลางจิตสำนึกของฉันจากระยะไกล ผ่านคลื่นความถี่ที่ฉันไม่รู้จัก" เอเดนขมวดคิ้วแน่น สมองของเขาเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ต่างๆ อย่างรวดเร็ว ในฐานะวิศวกรผู้เชี่ยวชาญด้านระบบโครงข่าย เขาตระหนักดีว่าไม่มีระบบใดในเมืองหลวงแห่งนี้ที่จะสามารถเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ควอนตัมของแอนดรอยด์ระดับคอมباتได้อย่างไร้ร่องรอย เว้นแต่ว่า... มันจะเป็นเทคโนโลยีที่อยู่นอกเหนือจากยุคปัจจุบัน "อย่าเพิ่งขยับตัวครับอีฟ ถ้าเราตัดการเชื่อมต่อตอนนี้ โปรเซสเซอร์ของคุณอาจจะไหม้ทั้งหมด แต่ถ้าปล่อยไว้..." เอเดนยื่นมือไปแตะที่แผงควบคุมข้างลำคอของเธอ นิ้วมือของเขากดลงบนแป้นคำสั่งเร่งด่วนเพื่อสกัดกั้นสัญญาณแปลกปลอมที่กำลังรุกราน ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนเซ็นเซอร์ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมโกดังร้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่โหมกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น ดวงตาสีฟ้าครามของอีฟก็เบิกกว้างขึ้น ร่างกายที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับดีดตัวขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อมอย่างฉับพลัน กลไกเฟืองเหล็กส่งเสียงดังลั่นพร้อมกับใบมีดโมเลกุลที่กางออกจากข้อศอกของเธออย่างไร้ความลังเล ปลายคมมีดสีเงินยวดยานหยุดห่างจากลำคอของเอเดนเพียงมิลลิเมตรเดียว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของแอนดรอยด์สาว ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความรู้สึกคุ้นเคย เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของอีฟอีกต่อไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ซ้อนทับกันหลายชั้นจนน่าขนลุก "ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบ... เริ่มต้นขั้นตอนการกวาดล้างเป้าหมาย... สวัสดี เอเดน ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ