ฝนกรดในเมืองเหล็ก

เสียงฮิตซิงค์ของสารทำความเย็นระเหยกลายเป็นไอพุ่งออกจากวาล์วแรงดันสูง เสียงดัง “ฟู่” นั้นประสานเข้ากับเสียงโลหะยืดตัวและหดตัวจากอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างกะทันหันในเขตอุตสาหกรรมเก่า “ค่าความเป็นกรดในหยดน้ำฝนตอนนี้อยู่ที่ pH 3.2 ครับอีฟ ถ้าเราปล่อยให้ชุดเกราะโลหะสัมผัสกับบรรยากาศภายนอกนานเกินสี่สิบนาที ชั้นเคลือบนาโนคาร์บอนบนผิวเกราะจะถูกกัดกร่อนจนทะลุถึงชั้นโครงสร้างหลักแน่นอน” เอเดนกล่าวพร้อมกับใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยอยู่กลางอากาศ แสงจากหน้าจอสาดสะท้อนแว่นตานิกรอพติกของเขาให้เป็นประกายวาววับ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มกำลังรัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงเพื่อปรับสมดุลสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (Electromagnetic Shielding) รอบตัวเพื่อผลักดันละอองฝนกรดไม่ให้เกาะติดกับพื้นผิว พวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงงานประกอบหุ่นยนต์สงครามรุ่นโบราณในเขตโซน 7 ซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าครึ่งศตวรรษ โครงเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่เคยใช้แขวนหุ่นยนต์รบน้ำหนักหลายตันตั้งตระหง่านราวกับโครงกระดูกของอสุรกายดึกดำบรรพ์ ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกควันพิษสีเหลืองอมเขียวที่หนาทึบ หยดน้ำฝนที่ตกลงมาจึงไม่ใช่หยดน้ำบริสุทธิ์จากธรรมชาติ แต่เป็นน้ำกรดเข้มข้นที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมีของโรงงานอุตสาหกรรมใต้ดินที่ยังคงทำงานโดยปราศจากการควบคุมจากมนุษย์ อีฟยืนนิ่งอยู่ริมขอบหน้าต่างกระจกนิรภัยที่แตกละเอียด เธอแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิด ดวงตาสีฟ้าครามของแอนดรอยด์สาวกะพริบถี่ๆ เพื่อวิเคราะห์สเปกตรัมของแสงและองค์ประกอบทางเคมีของฝนกรดเบื้องหน้า “ระบบประมวลผลยุทธวิธีของฉันระบุว่า เส้นทางที่เรากำลังจะเดินผ่านเพื่อไปยังศูนย์กลางข้อมูลชั้นใต้ดิน มีความเสี่ยงในการถูกซุ่มโจมตีจากหุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่นเก่าที่หลงเหลืออยู่ถึง 78.4 เปอร์เซ็นต์ครับเอเดน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมของอีฟดังขึ้น เธอหันกลับมามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “และที่สำคัญ... พลังงานสำรองในเตาปฏิกรณ์ขนาดพกพาของเราเหลือเพียง 34 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น คุณแน่ใจหรือว่าเราควรเดินหน้าต่อโดยไม่พักฟื้นระบบชาร์จพลังงานก่อน” เอเดนหยุดมือจากการปรับแต่งค่าระบบ เขาถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ไอความร้อนจากร่างกายของเขาลอยปะทะกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวกลายเป็นควันจางๆ “ถ้าเราพักที่นี่นานเกินไป สารเคมีในฝนกรดจะซึมผ่านรอยต่อของประตูนิรภัยและทำลายแผงวงจรสำรองของห้องควบคุมกลาง ซึ่งจะทำให้เราสูญเสียโอกาสเดียวในการถอดรหัสรหัสลับที่ฝังอยู่ในยีนดิจิทัลของคุณนะอีฟ” เอเดนตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายแววความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม “ผมยอมเสี่ยงกับการปะทะกับหุ่นยนต์เก่าๆ เหลนั้น ดีกว่าปล่อยให้ความทรงจำของคุณสูญหายไปตลอดกาล” อีฟนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ข้อมูลมากมายไหลวนผ่านหน่วยความจำหลักของเธอ การกระทำของมนุษย์คนนี้มักจะเกินกว่าที่อัลกอริทึมการคำนวณความคุ้มค่าทางตรรกะจะคาดเดาได้เสมอ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอ—แอนดรอยด์ที่มีสถานะเป็นเพียงชิ้นส่วนโลหะและโค้ดโปรแกรมที่ถูกทิ้งขว้าง “คุณนี่... เป็นมนุษย์ที่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยครับเอเดน” อีฟเอ่ยขึ้นเบาๆ มุมปากของเธอหยักขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะยิ้ม แม้ว่าระบบใบหน้าสังเคราะห์จะยังไม่สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างสมบูรณ์แบบก็ตาม “แต่ก็นั่นแหละ... มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันยังคงเลือกที่จะเชื่อใจคุณ” “ถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันครับ” เอเดนยิ้มรับบางๆ ก่อนจะดึงหน้ากากกันสารเคมีลงมาปิดใบหน้า “เตรียมตัวให้พร้อม ระบบนำทางตรวจพบการเคลื่อนไหวของวัตถุขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง... ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านเก่าจะไม่ค่อยต้อนรับแขกสักเท่าไหร่” ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปทั่วพื้นคอนกรีตก็ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง โครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมรอบตัวสั่นไหวอย่างรุนแรง เศษปูนและละอองฝนกรดกระเด็นกระจายไปทั่วทิศทาง สองจุดแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของอุโมงค์อุตสาหกรรมร้าง ราวกับดวงตาของมัจจุราชที่กำลังจับจ้องมายังเหยื่อตัวจ้อย เอเดนไม่รอช้า เขายกปืนไรเฟิลจู่โจมติดลำกล้องแม่เหล็กขึ้นประทับบ่า นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกได้ตลอดเวลา ในขณะที่อีฟก้าวขึ้นมาขนาบข้าง มือเรียวทั้งสองข้างแปรสภาพเป็นใบมีดพลาสมาความร้อนสูงที่มีประจุไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปล๊บป่า บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็น10หยดน้ำได้ กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นฉุนของกรดผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจากการประจุไฟฟ้า แข่งกันแผดเผาประสาทสัมผัสของทั้งสองคน ทว่า... ในวินาทีที่เงาดำมหึมาพุ่งทะยานออกมาจากความมืดพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของเอเดนก็กะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีพที่ไม่รู้จักระดับ SSS เชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายท้องถิ่น] [คำเตือน: โปรโตคอลการทำลายล้างอัตโนมัติถูกปลุกโดยบุคคลที่สาม] [ผลการประเมินพลังเป้าหมาย: เกินขีดจำกัดความปลอดภัย 500%] เอเดนเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาดำนั้นไม่ใช่หุ่นยนต์รบโบราณอย่างที่วิเคราะห์ไว้ แต่เป็นโครงร่างโลหะสีดำสนิทที่สวมใส่ชุดเกราะยุทธวิธีรุ่นใหม่ล่าสุด ซึ่งปรากฏสัญลักษณ์รูปเฟืองไขว้กับดาบเลเซอร์—สัญลักษณ์ของหน่วยรบพิเศษที่เขาเคยคิดว่าถูกกวาดล้างไปหมดแล้วเมื่อสิบปีก่อน! “อีฟ... ถอย!” เอเดนตะโกนลั่น ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099