ความจริงจากปากผู้ถูกลืม

“เศษเสี้ยวข้อมูลพวกนั้นไม่ใช่ความทรงจำของคุณ... อีฟ มันเป็นแค่โค้ดขยะที่ถูกฝังไว้เพื่อหลอกให้คุณคิดว่าตัวเองยังมีลมหายใจ” เสียงของเอเดนดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยใต้ดิน ชั้น B-12 ของโรงงานร้าง แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายแววเคร่งเครียดและระแวดระวัง ในมือถือเครื่องมือถอดรหัสควอนتمรุ่นเก่าที่ส่งเสียงหึ่งต่ำๆ บ่งบอกถึงการทำงานหนักเกินขีดจำกัด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอัปชื้นของสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องที่ระเหยปะปนกับอากาศเย็นเยียบ อีฟยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า แอนดรอยด์สาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และสหายร่วมรบ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอกะพริบช้าๆ สองครั้ง—เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของฮาร์ดแวร์เมื่อโปรเซสเซอร์หลักกำลังประมวลผลข้อมูลปริมาณมหาศาลที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากหน่วยความจำสำรอง “คุณกำลังบอกว่า... ตัวตนที่ฉันรู้สึกอยู่ทุกวันนี้เป็นเพียงภาพลวงตาอย่างนั้นหรือครับ เอเดน?” เสียงของอีฟราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าแฝงไว้ด้วยความว่างเปล่าบางอย่างที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ โครงสร้างทางกายภาพของเธอถูกออกแบบมาให้ใกล้เคียงมนุษย์ที่สุด ผิวเนื้อสังเคราะห์ รอยยิ้มจางๆ และน้ำเสียงที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับดูเปราะบางราiกับแก้วที่กำลังจะแตกสลาย เอเดนถอนหายใจยาว ขยับแว่นตากรองแสงของตนเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาครับอีฟ... แต่ระบบกำลังบอกเราว่า จิตสำนึกที่คุณคิดว่าเป็นของคุณนั้น ถูกลบและเขียนทับมาแล้วถึงสี่ครั้ง โค้ดต้นฉบับเมื่อสิบปีก่อนถูกแทนที่ด้วยโปรแกรมควบคุมความภักดีจากบริษัทแม่... คุณไม่ใช่ผู้รอดชีวิตจากสงครามจักรกลอย่างที่เราเข้าใจตั้งแต่แรก แต่คุณคือ ‘ร่างอวตาร’ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บกวาดข้อมูลที่หลงเหลือต่างหาก” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์รุ่นโบราณที่ดังสม่ำเสมอ เอเดนจ้องมองไปยังหน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏผังโครงสร้างระบบประสาทเทียมของอีฟ เส้นใยนาโนคาร์บอนที่เชื่อมต่อระหว่างสมองกลและแกนพลังงานหลักกำลังแสดงค่าความผิดปกติอย่างชัดเจน ระบบรักษาความปลอดภัยระดับองค์กรกำลังพยายามเข้าควบคุมร่างกายของเธอจากระยะไกล “นี่คือเหตุผลว่าทำไมคุณถึงจำรหัสผ่านในการเข้าถึงประตูนิรภัยชั้นในไม่ได้ทั้งหมดสินะครับ” อีฟพึมพำเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นแตะขมับของตนเอง นิ้วเรียวยาวสัมผัสกับผิวโลหะเนียนที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังเทียม “เพราะในส่วนลึกที่สุดของหน่วยความจำ... พื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยนอกจากคำสั่ง ‘ทำลายล้างเมื่อภารกิจสิ้นสุดลง’” เอเดนไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดของวิศวกรหนุ่มกำลังประเมินสถานการณ์และคำนวณทางเลือกที่มีอยู่อย่างจำกัด การถอดรหัสครั้งนี้อันตรายเกินไป หากระบบตรวจพบการแทรกแซงลึกถึงระดับแกนกลาง โปรโตคอลทำลายตัวเองของอีฟจะทำงานภายในสามนาที และนั่นหมายถึงการสูญเสียสหายคนสำคัญไปตลอดกาล “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาดครับ” เอเดนเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงสายเคเบิลเชื่อมต่อสำรองเสียบเข้ากับพอร์ตด้านหลังคอของอีฟอย่างรวดเร็ว แรงดันไฟฟ้ากระชากเล็กน้อยทำให้แอนดรอยด์สาวสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ “ผมกำลังเขียนทับโปรโตคอลความภักดีนั้นด้วยอัลกอริทึมส่วนตัว... แม้ว่าคุณจะสูญเสียตัวตนเดิมไป แต่เราจะสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาด้วยกัน ณ ที่ตรงนี้” “เอเดน... การทำเช่นนั้นจะทำให้คุณกลายเป็นเป้าหมายของเครือข่ายหลักทันทีนะครับ คุณรู้ใช่ไหมว่าพวกมันจะตามล่าเราจนสุดขอบโลกไซเบอร์” อีฟเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย แม้ระบบของเธอจะรวนเร แต่จิตสำนึกที่ถูกหล่อหลอมผ่านการเดินทางร่วมกันกลับแสดงออกถึงความอาทรอย่างเด่นชัด “ผมรู้ดีครับ... แต่ผมคือนักวิศวกรผู้สร้างและซ่อมแซมสิ่งต่างๆ ไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยให้ผลงานชิ้นเอกของตัวเองต้องถูกทำลายลงโดยระบบที่ไร้หัวใจ” เอเดนส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและความจริงใจในฐานะสุภาพบุรุษผู้ไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลัง ทว่า ในวินาทีที่การถ่ายโอนข้อมูลดำเนินมาถึงเปอร์เซ็นต์สุดท้าย หน้าจอหลักทั้งหมดในห้องนิรภัยก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่รัวพร้อมกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องสลับไปมา ไม่ใช่ระบบป้องกันของบริษัทแม่ที่กำลังบุกรุกเข้ามา... แต่เป็นสัญญาณชีพจรลึกลับที่เชื่อมต่อเข้ามาจากภายนอกเครือข่าย ราวกับมีบางสิ่งบางอย่าง หรือ ‘ใครบางคน’ กำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่ก่อนแล้ว “เอเดน... ดูนั่นสิครับ” อีฟชี้ไปยังหน้าจอหลักที่กลับมาติดอีกครั้งด้วยตัวหนังสือสีเขียวมรกตที่ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยโค้ดของพวกเขา ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ: *“ยินดีต้อนรับสู่การตื่นเต้นที่แท้จริง... วิศวกรผู้รั้นรอด และวัตถุโบราณหมายเลข 00”* พร้อมกันนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาแปดนิ้วของห้องนิรภัยชั้น B-12 ก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้องของโลหะที่ถูกตัดด้วยลำแสงความร้อนสูงจากภายนอก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099