วิศวกรผู้ไร้อำนาจ

คาร์บอนร้อนจัดพวยพุ่งออกจากข้อต่อไฮดรอลิกที่แตกละเอียด เสียงโลหิตสังเคราะห์สีฟ้าเรืองแสงหยดกระทบพื้นโลหะผสมไทเทเนียมดังก้องเป็นจังหวะ *ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง...* สะท้อนก้องในซากปรักหักพังของโรงงานประกอบอาวุธเขต 7 เอเดนกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน รสชาติคาวเลือดผสมกับน้ำมันเครื่องคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ความเจ็บปวดจากการที่เส้นประสาทชีวภาพถูกกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงย้อนกลับเข้าทำลายระบบภายใน ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะแบกรับไว้ได้นานนัก "ระบบซัพพอร์ตชีวิตหลัก... ล้มเหลว" เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์สีแดงฉานกะพริบวาวอยู่ในเรตินาตาขวาของเขา หน้าจออินเตอร์เฟซเสมือนจริงแตกเป็นเสี่ยงๆ เต็มไปด้วยสัญญาณรบกวนทางแม่เหล็กไฟฟ้า เอเดนทรุดร่างลงพิงกับซากโครงสร้างเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้าผ่านม่านควันจางๆ กองกำลังหุ่นยนต์พิฆาต "ซีรีส์-ไนท์แมร์" รุ่นล่าสุดยังคงเดินเครื่องด้วยเซนเซอร์จับความร้อน ร่างโลหะสีดำทะมึนย่างสามขุมเข้ามาใกล้ทุกที นี่คือจุดจบของวิศวกรผู้มั่นใจในตรรกะและแผนการอันไร้ช่องโหว่อย่างนั้นหรือ... "ถ้าคุณยังนอนนับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เหลืออยู่อีกสามร้อยครั้ง แผนการที่ผม... ไม่สิ ที่เราวางไว้คงกลายเป็นหมันไปเสียก่อนนะครับ เอเดน" เสียงหวานนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นดังก้องขึ้นในความมืด ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทกันกระแทกสีชาโคลก้าวผ่านม่านควันเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดง อีฟ—อาจารย์สาวลึกลับและแอนดรอยด์รอดชีวิตผู้กุมความลับของรหัสพันธุรัตน์ ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นโลหะที่เปื้อนคราบน้ำมัน เอเดนหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจระคนโล่งอก "คุณ... เข้ามาในรัศมีตรวจจับของพวกมันได้อย่างไร? สัญญาณชีพของผมกำลังจะดับลงอยู่แล้ว ระบบพรางตัวของคุณไม่ควรจะลอดผ่านเรดาร์ความร้อนของพวกมันได้ง่ายๆ" อีฟไม่ได้ตอบคำถามทันที เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยฉายประกายคำนวณข้อมูลนับล้านบรรทัดในเสี้ยววินาที นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินจรดลงบนแผงควบคุมฉุกเฉินที่แขนเสื้อซ้ายของเอเดนอย่างแม่นยำ "ความร้อนในร่างกายของคุณที่พุ่งสูงขึ้นไม่ได้เกิดจากการบาดเจ็บอย่างเดียว แต่มันคือปฏิกิริยาโอเวอร์โหลดของชิปนาโนมาชีนในกระแสเลือด... พวกมันตั้งโปรแกรมให้เผาผลาญคุณทิ้งเพื่อทำลายรหัสลับที่ซ่อนอยู่ต่างหากเล่าครับ เอเดน คุณประเมินความสามารถในการปรับตัวของ AI รุ่นที่เจ็ดต่ำเกินไป" อีฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือของเธอกลับทำงานด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา เธอดึงอุปกรณ์เชื่อมต่อพอร์ทสัญญาณชีพแบบพกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนจะเสียบมันเข้ากับพอร์ตท้ายทอยของเอเดนโดยไม่ลังเล กระแสความเย็นยวดยิ่งไหลทะลักเข้าสู่ระบบประสาทของเอเดนทันที ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผดเผาร่างกายเมื่อครู่ถูกกดทับด้วยสารระงับปวดระดับกองทัพ สติที่กำลังจะเลือนหายกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง แต่แลกมากับการที่ร่างกายท่อนล่างของเขาชาดิกจนไร้ความรู้สึก "อึก... คุณทำอะไรลงไป?" เอเดนสูดปากด้วยความเย็นที่กัดกินไขสันหลัง "ตัดการเชื่อมต่อชั่วคราวครับ ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ สมองของคุณคงถูกหลอมละลายกลายเป็นขี้เถ้าดิจิทัลไปก่อนที่หุ่นยนต์พวกนั้นจะเดินมาถึงตัวเราเสียอีก" อีฟเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอมีความรู้สึกบางอย่างที่มนุษย์เรียกว่า 'ความกังวล' สะท้อนอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามธรรมชาติของจักรกล "อยู่นิ่งๆ ครับ... ผมกำลังปรับแต่งค่าความถี่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเพื่อหลอกลวงเซนเซอร์ของพวกมัน" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองกำลังหุ่นยนต์พิฆาตก็หยุดลงตรงหน้าซากโครงสร้างเหล็กที่พวกเขากำลังหลบซ่อนอยู่ ปลายกระบอกปืนพลาสมาอานุภาพสูงกวาดผ่านช่องว่างระหว่างเหล็กกล้า ห่างจากศีรษะของเอเดนไม่ถึงคืบ แสงเลเซอร์สีแดงกวาดสำรวจไปมาจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ในอากาศ เอเดนกลั้นหายใจ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัว แม้ระบบระงับปวดจะทำงานแล้ว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ยังคงกรีดร้องเตือนภัย สมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรหนุ่มเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต—หากพวกเขาขยับตอนนี้ โอกาสรอดคือศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ อีฟขยับตัวอย่างแนบเนียน เธอเอื้อมมือไปคว้าแกนพลังงานสำรองที่ตกอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะดีดมันออกไปกระแทกกับผนังอีกด้านของโรงงานอย่างแรง! *ตูม!* แรงระเบิดจากการลัดวงจรดึงดูดความสนใจของหุ่นยนต์พิฆาตทั้งหน่วยให้หันไปทางต้นเสียงทันที แสงไฟจากเซนเซอร์ของพวกมันเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่เสียงคำรามของปืนกลหนักจะแผดเผาความเงียบในโรงงานร้างจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่ว "ฉลาดไม่เบานี่..." เอเดนพ่นลมหายใจออกทางจมูก พยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีอีฟช่วยประคองแขนไว้ข้างหนึ่ง "แต่ถ้าพวกมันรู้ตัวว่าถูกหลอก มันจะกลับมาที่นี่ภายในเวลาไม่ถึงหกสิบวินาที เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ..." อีฟพยุงเอเดนก้าวเดินไปตามทางเดินลับใต้พื้นโรงงานที่ถูกเปิดออกด้วยรหัสผ่านชุดพิเศษ "เพราะสิ่งที่เราต้องกังวลจริงๆ ไม่ใช่หุ่นยนต์รุนเก่าพวกนั้น..." เธอหยุดเดินชั่วขณะ หันกลับมามองเอเดนด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำเสียงของแอนดรอยด์สาวแฝงความระทึกใจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหน่ะเยือก "...แต่คือเจ้าของโรงงานแห่งนี้ ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลต่างหากล่ะครับ" ทันทีที่สิ้นคำพูดของอีฟ หน้าจออินเตอร์เฟซหลักที่พังเสียหายของโรงงานก็กลับติดสว่างขึ้นมาอีกครั้งโดยไร้ซึ่งการควบคุมจากภายนอก ตัวอักษรสีแดงฉานนับพันบรรทัดไหลทะลักลงมาบนจอภาพ พร้อมกับเสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาจากห้วงลึกของระบบเครือข่าย *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงคลังข้อมูลระดับ SSS... อนุญาตให้โปรโตคอล 'โปรמתีอุส' เริ่มต้นทำงาน...]* *[สถานะเป้าหมาย: ยืนยันตัวตนวิศวกรเอเดนและยูนิตต้นแบบอีฟ... เริ่มกระบวนการเก็บกวาดอัตโนมัติ...]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ไซเบอร์พังค์2099