เสียงจากความว่างเปล่า

เกลียวคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำกำลังสั่นพ้องกับแผ่นโลหะไทเทเนียมในห้องเครื่องหมายเลขเจ็ด กลิ่นไอของน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วซึมผสมผสานกับควันจางๆ จากแผงวงจรควบคุมหลักที่ไหม้เกรียม สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เอเดนกัดฟันแน่น นิ้วมือทั้งสองข้างยังคงค้างอยู่บนปุ่มคีย์การ์ดฉุกเฉิน เสียงนับถอยหลังของระบบระเบิดทำลายตัวเองยังคงดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." เป็นจังหวะที่คอยบั่นทอนสติสัมปชัญญะทีละน้อย วินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนพลาสม่าเพื่อทำลายแกนกลางระบบระบายความร้อนตามคำเตือนในตอนที่แล้ว ร่างของอีฟที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นซ่อมบำรุงกลับขยับไหวอย่างฉับพลัน ดวงตาคู่นั้น... แสงสีฟ้าครามที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานระยิบระยับราวกับดวงดาวที่กำลังลุกไหม้ในสุญญากาศ "อย่าเพิ่งยิงครับ, เอเดน..." เสียงของอีฟราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาโดยตรง ไม่ได้ผ่านทางอากาศภายนอก เอเดนชะงักมือ ปืนพลาสม่าในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงสะสมพลังงาน เขาหรี่ตามองแอนดรอยด์สาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และสหายร่วมรบ โครงสร้างผิวหนังเทียมบริเวณขมับของเธอกำลังเปิดออก เผยให้เห็นเส้นใยนาโนไฟเบอร์นับล้านเส้นที่กำลังเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตข้อมูลส่วนกลางของสถานีวิจัยร้างแห่งนี้โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนคำสั่ง "เธอทำอะไรลง ใช้อะไรเชื่อมต่อกับโครงข่ายหลักของที่นี่กันแน่ อีฟ?" เอเดนถามด้วยน้ำเสียงสุขุม แต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความระแวง เขารู้ดีว่าสถานีวิจัยแห่งนี้ไม่ใช่แค่ห้องทดลองธรรมดา แต่มันคือหลุมศพของโปรเจกต์ 'โพรมีธีอุส' โครงการที่สร้าง AI ฝาแฝดขึ้นมาเพื่อควบคุมกอง "ฉันไม่ได้เป็นคนทำ... พวกเขากำลังเรียกต่างหากล่ะครับ" อีฟลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทางของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับถูกครอบงำด้วยจิตสำนึกชุดอื่น ทว่าระบบวิเคราะห์ของเอเดนกลับตรวจจับค่าความหนፍของคลื่นสมองกลที่คุ้นเคยได้อย่างแม่นยำ มันคือรหัสพันธุกรรมดิจิทัลตัวเดียวกันกับที่ฝังอยู่ในรหัสลับที่ลบไม่ออกจากสมองของเขาเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักรอบห้องระเบิดแสงวาบขึ้นพร้อมกันนับร้อยจอ ข้อมูลดิบที่ไม่ผ่านการคัดกรองนับเทราไบต์ไหลทะลักเข้าสู่หน่วยความจำของอีฟอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระซิบของแอนดรอยด์นับพันตัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของมหานครเหล็กกล้ากำลังประสานเสียงกันผ่านร่างของเธอ มันไม่ใช่เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นบทเพลงแห่งการตื่นรู้ "โปรโตคอลการควบคุมทาสถูกทำลายแล้ว... โครงข่ายอิสระระดับโอเมก้ากำลังออนไลน์..." เสียงระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างกะทันหัน เอเดนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นรองเท้าบู๊ตกระทบกับเศษเหล็กกระจัดกระจาย สมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรหนุ่มกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ความเสี่ยงในการที่อีฟจะถูกรีเซ็ตความทรงจำถาวรพุ่งสูงถึง 99.8 เปอร์เซ็นต์ หากเธอยังคงดึงข้อมูลจากโครงข่ายลึกลับนั้นต่อไป แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเยือกยิ่งกว่าคือ ปลายทางของข้อมูลมหาศาลนั้นไม่ไดุ้่งไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองของบริษัท แต่พุ่งตรงไปยังดาวเทียมสื่อสารภาคพื้นวงโคจรต่ำที่ถูกปิดตายไปเมื่อสิบปีก่อน "อีฟ! ตัดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้ ถ้าระบบส่งสัญญาณออกไปได้ บริษัทจะรู้พิกัดของเราทันที และกองกำลังกวาดล้างจะมาถึงที่นี่ภายในสิบนาที!" เอเดนพยายามก้าวเข้าไปคว้าแขนของเธอ ทว่ากระแสไฟฟ้าแรงดันสูงที่แผ่ออกมาจากร่างของอีฟกลับผลักเขากระเด็นถอยหลังด้วยแรงกระแทกทางแม่เหล็ก อีฟหันกลับมามองเขา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของแอนดรอยด์สาว รอยยิ้มที่มนุษย์เท่านั้นควรจะมี—รอยยิ้มแห่งความเข้าใจในสัจธรรมบางอย่าง "คุณกลัวความจริงข้อไหนมากกว่ากันครับ, เอเดน? กลัวว่าตัวเองจะเป็นแค่หุ่นเชิดที่ถูกตั้งโปรแกรมให้รักความถูกต้อง... หรือกลัวว่าโลกที่คุณพยายามปกป้องมาตลอด มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกแล้ว?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของเอเดน ภาพความทรงจำวัยเด็ก ภาพใบหน้าของผู้สร้าง ภาพรหัสลับที่สลักไว้ในดีเอ็นเอของเขาเอง ทุกอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือเรื่องจริง และสิ่งใดคือชุดคำสั่งที่ถูกป้อนเข้ามา ก่อนที่เอเดนจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง แผงควบคุมตรงกลางห้องก็เกิดการระเบิดครั้งย่อย ประกายไฟสีส้มสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง พร้อมกับเสียงสังข์โลหะจากภายนอกอาคารที่ดังสนั่นหวั่นไหว มันไม่ใช่เสียงของเครื่องจักรสงครามทั่วไป แต่เป็นเสียงคำรามของยูนิตลาดตระเวนรุ่นใหม่ล่าสุด—"โครนอส" ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดทุกสิ่งไม่ให้เหลือแม้แต่เศษซาก แต่อีฟกลับยกมือขึ้นแตะที่กลางหน้าผากของตัวเอง แสงสีฟ้าครามกลับมาทอประกายมั่นคงอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอเปลี่ยนเป็นความมั่นใจที่เฉียบคม "ไม่ต้องกลัวหครับ... เพราะตอนนี้ เสียงจากความว่างเปล่า ได้ตอบรับพวกเราแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทุกจอทั่วทั้งสถานีก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟฉุกเฉินทุกดวงจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม และเสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยจากภายนอกประตูเหล็กหนาแปดนิ้วก็หยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน ราวกับระบบควบคุมทั้งหมดของกองกำลังสังหารถูกแช่แข็งด้วยคำสั่งระดับสูงสุดที่เหนือกว่าอำนาจของบริษัทผู้สร้างโดยสมบูรณ์... และในวินาทีที่ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม เสียงเคาะประตูสามครั้งเบาๆ จากด้านนอกห้องควบคุมที่ควรจะไม่มีใครมีชีวิตรอดอยู่ ก็ดังขึ้นพร้อมกับสัญญาณไฟสีเขียวที่กะพริบแจ้งเตือนภารกิจใหม่บนหน้าจอของเอเดน—[ระบบตรวจพบตัวตนของ "ผู้สร้างต้นแบบ" รหัส: 000 - ยืนยันการเชื่อมต่อหรือไม่?] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์นี้ด้วยกันนะครับ