สงครามเงียบในห้องแต่งตัว

เสียงกรรไกรคมกริบตัดผ่านผ้าไหมชีฟองเนื้อดีดัง *ฉับ* เป็นจังหวะเดียวกับที่ความอดทนของรินรดาขาดผึ่งลงพอดีค่ะ "ถ้าคุณยังขยับตัวยุกยิกเหมือนหนอนชาเขียวโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้อีก อาภรณ์ชิ้นเอกบนตัวคุณคงกลายเป็นเศษผ้าขี้ริ้วก่อนจะได้ก้าวขึ้นรันเวย์ Paris Fashion Week นะคะ คุณพาย" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไอความเย็นยะเยือกหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนางแบบสาวตัวแสบที่ยืนอยู่บนโพเดียมเลยแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดของเธอถูกตรึงไว้กับเข็มหมุดในมือที่กำลังปักตรึงจีบเดรปบริเวณเอวคอดของพายอย่างประณีตราวกับงานศิลปะชั้นสูง แต่คนที่ถูกเปรียบเสมือนหนอนชาเขียวกลับหัวเราะคิกคักในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา พายจงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงบนขาข้างหนึ่ง บิดสะโพกเป็นเส้นโค้งเย้ายวนสวนทางกับสายตาเอือมระอาของดีไซเนอร์สาว "หนอนชาเขียวอะไรกันคะคุณดีไซเนอร์ปากร้าย ฉันออกจะสวยสะพรั่งเปรียบเสมือนกุหลาบอังกฤษแรกแย้งต่างหากล่ะคะ หรือว่า..." พายจงใจลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับโน้มใบหน้าสวยคมลงไปกระซิบใกล้ใบหูของคนที่กำลังคุกเข่าแก้ผ้าให้อยู่ "คุณรินรดาแค่มองฉันใกล้ๆ แล้วสมาธิหลุด จนมือไม้สั่นกันแน่คะ?" รินรดาชะงักมือที่กำลังถือเข็มทันที เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปล่อยให้สายตาคมกริบสีนิลคู่นั้นปะทะเข้ากับดวงตากลมโตพราวเสน่ห์ที่จ้องมองมาอย่างท้าทาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบจางๆ จากตัวพายลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้หัวใจที่ควรจะนิ่งสงบกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด *ผู้หญิงคนนี้อันตราย... อันตรายต่อระบบประสาทและหัวใจของเธอเป็นที่สุด* "หลงตัวเองเกินไปแล้วนะคะ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "ฉันเป็นมืออาชีพพอที่จะไม่เอาอนาคตแบรนด์ไปผูกติดกับอารมณ์ชั่ววูบ... โดยเฉพาะกับนางแบบที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง" "อ้าว พูดแบบนี้ฉันก็เจ็บจี๊ดที่หัวใจเลยน่ะสิคะ" พายทำท่าเอามือกุมหน้าอกประกอบคำพูดได้อย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้า "ถ้าฉันเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ ป่านนี้คงเดินหนีออกจากห้องแต่งตัวนี้ไปนานแล้วค่ะ ไม่มายืนอดทนให้คุณจิกตาใส่แถมยังเกือบเอาเข็มแทงเนื้อฉันหลายรอบแบบนี้หรอกนะ" "ถ้ารู้สึกว่าลำบากมาก ประตูห้องก็อยู่ตรงนั้นค่ะ เชิญ!" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ต่างกันไม่มากทำให้พวกเธอเผชิญหน้ากันได้อย่างพพอดี ไอระอุแห่งความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนบรรยากาศในห้องแต่งตัวส่วนตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที พายไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอก้าวเท้าลงจากโพเดียม ปิดช่องว่างระหว่างกันจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ นิ้วเรียวยาวที่ทาเล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูยกขึ้นแตะปลายคางของดีไซเนอร์สาวแผ่วเบา เป็นการกระทำที่อวดดีและท้าทายอำนาจมืดของรินรดาอย่างถึงที่สุด "ไม่เอาหรอกค่ะ..." พายกระซิบเสียงแผ่ว ริมฝีปากอิบอิ่มยกยิ้มร้ายกาจ "ชุดนี้คุณรินรดาทุ่มเทออกแบบด้วยตัวเองทั้งที ฉันจะยอมพลาดเกียรติที่จะได้สวมใส่มันเดินเฉิดฉายให้คุณมองด้วยสายตาอิจฉาได้ยังไงล่ะคะ" "ฉัน-ไม่-ได้-อิจฉา!" รินรดาเน้นทีละคำด้วยความโมโห เลือดในกายสูบฉีดจนพวงแก้มขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว มือเรียวปัดมือของพายออกอย่างไม่ไยดี "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย คุณพาย" "ค่ะๆ ไม่สำคัญตัวก็ได้ค่ะ" พายหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อไว้ชีวิตคนปากแข็ง "แต่ถ้าคุณยังจ้องฉันด้วยสายตาหวานเยิ้มแบบเมื่อกี้อีก... ฉันอาจจะอดใจไม่ไหว ขโมยจูบดีไซเนอร์คนเก่งกลางห้องแต่งตัวนี่จริงๆ ด้วยนะคะ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนไม่ได้อีกแล้ว เพราะหัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันเข้าจริงๆ ความใกล้ชิดเมื่อครู่ทิ้งสัมผัสวาบหวามไว้กลางอกอย่างน่าประณาม ก่อนที่รินรดาจะได้หาประโยคไหนมาตอกกลับนางแบบตัวแสบให้หายแค้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการผลักเปิดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องโถงจัดแสดงแล้ว!" ผู้จัดการส่วนตัวของเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "คุณกรณ์... อดีคนคนรักเก่าของคุณ พร้อมด้วยนักลงทุนกลุ่มใหม่จากปารีส เดินทางมาถึงงานล่วงหน้า และพวกเขากำลังขอดูคอลเลกชันพิเศษนี้ก่อนกำหนดค่ะ!" ร่างของรินรดาชาวาบไปทั้งตัว สีหน้าเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิมในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมดื่มด่ำความแซ่บในค่ำคืนนี้นะคะ!