รอยฉีกบนผ้าไหม

กลิ่นอายของกาวร้อนและกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บชุดแฟชั่นชั้นสูงในยามตีสอง ไม่เคยทำให้รินรดาผ่อนคลายลงได้เลยแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งอยู่หน้าหุ่นโชว์ตัวกลางห้อง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบแว่นตาทรงเหลี่ยมที่ไร้รอยตำหนิ เช่นเดียวกับบุคลิกของเจ้าของแบรนด์ *‘Rinrada’* ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวแตะลงบนเนื้อผ้าไหมซาตินอิตาลีสีแดงเพลิง—ชุดฟินนาเล่ที่ใช้เวลาออกแบบและปักเย็บด้วยมือยาวนานกว่าสามร้อยชั่วโมง มันคือหัวใจของคอลเลกชัน *‘Blood & Velvet’* ที่จะขึ้นอวดโฉมบนรันเวย์สัปดาห์หน้า และเป็นเดิมพันครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ แต่แล้ว ลมหายใจที่สม่ำเสมอกลับสะดุดกึก รินรดาขยับแว่นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มหรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ปลายนิ้ว เนื้อผ้าไหมซาตินราคาแพงระยับตรงชายกระโปรงไม่ได้เรียบเนียนอย่างที่ควรจะเป็น มันมีรอยย่นแปลกๆ และเมื่อเธอดึงชายผ้าขึ้นมาตรวจดูภายใต้แสงไฟที่สว่างขึ้น หัวใจของดีไซเนอร์สาวก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยกรีด... ไม่ใช่รอยขาดอุบัติเหตุ แต่มันคือรอยกรีดด้วยของมีคม ความยาวเกือบส นิ้ว ลากยาวผ่านงานปักคริสตัลสวารอฟสกี้ที่เรียงร้อยเป็นลวดลายเปลวไฟอย่างจงใจ ความประณีตที่ทุ่มเทมาหลายเดือนถูกทำลายพินาศในพริบตาเดียว ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงสันหลัง รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ แต่น่าแปลกที่ริมฝีปากบางเฉียบกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ร่างกายยังคงยืนหยัดด้วยความเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาจากบาดแผลในอดีต ไม่มีน้ำตา มีแต่เพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล "อุ๊ย... ตายจริง" เสียงฝีเท้าเบาหวิวพร้อมกับน้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นที่กรอบประตูกระจกฝ้า รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวเข้ามาเสียอีก พาย... นางแบบสาวตัวท็อป ประจำคอลเลกชันนี้ และเป็น "ตัวปัญหา" ที่สุดในชีวิตการทำงานของรินรดา พายก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ผมยาวสลวยรวบไว้ลวกๆ แต่กลับดูเซ็กซี่เย้ายวนโดยไม่ต้องพยายาม ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความซุกซน หล่อนกวาดสายตามองชุดฟินนาเล่ที่เสียหายด้วยท่าทีราวกับกำลังชมงานศิลปะในแกลเลอรี มากกว่าจะรู้สึกรู้สาอะไรกับความหายนะตรงหน้า "ชุดโปรดของเธอมีรอยตมซะแล้วนะ 'ดีไซเนอร์ริน' หรือว่า... คืนนี้ฝนตกจนน้ำรั่วใส่?" พายเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงนั้นช่างกวนประสาทและท้าทายอำนาจมืดในตัวรินรดาเสียเหลือเกิน รินรดาค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ และสง่างาม เธอดึงถุงมือสีขาวออกทีละข้าง วางมันลงบนโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น สายตาสีคมกริบกวาดมองนางแบบสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาซากแมลงตัวหนึ่ง "ฝนไม่ตกหรอพาย... แต่แถแถวนี้ 'ตัวแสบ' แถวนี้คงซุ่มซ่ามจนมือไม้, ปัดไปโดนอะไรเข้าหรือเปล่า?" รินรดาย้อนถาม เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังต้องเลิกคิ้ว พายไหล่ง쓰อย่างไม่ยี่หรา หล่อนเดินน่องเข้ามาใกล้รินรดาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นหอมเฉพาะตัวของนางแบบสาวลอยละล่องเข้ามาปะปนกับอากาศตึงเครียดในห้อง พายจงใจก้าวเข้าไปหยุดยืนประชิดจนหน้าอกแทบจะชนกับแผงอกของดีไซเนอร์สาวผู้เคร่งขรึม ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผ่านแพขนตางอนงาม ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น "มือฉันน่ะ... สวยและแพงเกินกว่าจะมาทำอะไรแบบนี้หรอกนะรินรดา" พายกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีพีชขยับยิ้มเย้ายวน "แต่อีก 14 ชั่วโมงข้างหน้า ชุดนี้ต้องขึ้นรันเวย์... เธอจะทำยังไงล่ะ ดีไซเนอร์มือหนึ่ง? ยอมแพ้ แล้วคุกเข่าขอร้องฉันดีไหม?" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นินทาเดียว เธอกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาที่เยือกเย็นและดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสراของนางแบบตัวแสบอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่างรินรดาไม่มีวันคุกเข่าให้ใคร... โดยเฉพาะกับคนสันดานเสียที่คิดว่าตัวเองคุมเกมได้" รินรดาพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ทรงพลังจนพายชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าสวยคมกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อเจอสายตาดุดันที่ไร้ความกลัวของอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของคนทั้งคู่ พายไม่คิดว่ารินรดาจะกล้าเล่นเกมตาสบตาแบบนี้ หล่อนหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นว่าดีไซเนอร์สาวยังคงนิ่งสงบ ทว่า... ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากเอާމคำพูดกวนๆ กลับไปเพื่อยั่วโมโหต่อ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่ ประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนก้าวเข้ามาในความสลัว รินรดาและพายผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับต้องกระแสไฟ สายตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู และในวินาทีที่แสงไฟสาดส่องลงบนใบหน้าของแขกยามวิกาล... ดวงตาสีเข้มของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ขณะที่พายถึงกับหลุดอุทานออกมาเบาๆ อย่างคาดไม่ถึง รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อตระหนักว่า เกมกำลังจะพลิกโฉมหน้าไปในทิศทางที่เธอไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมดื่มด่ำความแซ่บในค่ำคืนนี้นะคะ!