ความจริงใต้แสงเทียน

กลิ่นอายของแชมเปญชั้นดีปะปนกับกลิ่นอะโรมาติกแอมเบอร์ลอยอบอวลอยู่ในสตูดิโอส่วนตัวยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากเทียนไขกลิ่นวานิลลาและไม้จันทน์หอมสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ทว่าความระอุในอากาศกลับไม่ได้มาจากความร้อนของเปลวไฟ หากแต่มาจากแรงกดดันระหว่างคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด รินรดากำแก้วคริสตัลในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว โครงหน้าคมคายภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติยังคงความเยือกเย็นและเฉียบขาดไว้ได้ดังเดิม แต่ดวงตาสีเข้มคู่สวยที่มักจะนิ่งสงบราวน้ำแข็ง กลับไหวระริกด้วยระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ที่เธอพยายามกดทับมันมาตลอดหลายปี "คุณหยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีได้ไหม พาย" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เปล่งออกมาติดจะแหบพร่าเล็กน้อย มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความเปราะบางที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเกราะเหล็กหนา พายไม่ได้ถอยหนี ร่างเพรียวบางในชุดเดรสผ้าไหมสีเอิร์ธโทนกลับก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ปลายจัสมินและกลิ่นกายหอมหวานลอยละล่องเข้ามาแตะนาสิก จนดีไซเนอร์สาวผู้เจ้าระเบียบต้องเผลอกลั้นหายใจ นางแบบสาวตัวแสบส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ยถากถางเหมือนทุกครั้ง หากแต่มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่เบื้องลึกหลังม่านตาคู่นั้น "ทำไมล่ะคะ ริน... กลัวเหรอคะ หรือว่ากลัวว่าเกราะที่คุณสร้างไว้มันจะพังลงมาต่อหน้าฉัน" พายเอ่ยเสียงแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่ปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "คุณบอกว่าฉันมันก็แค่นางแบบตัวแสบที่ชอบแหกกฎ... แต่คุณไม่เคยรู้เลยใช่ไหมคะว่า ทุกกฎที่คุณตั้งขึ้นมา ฉันยอมทำลายมัน ก็เพื่อให้คุณหันมามองฉันแค่คนเดียว" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นเฉียดโดนผิวเนื้อใต้ร่มผ้า หัวใจในอกกระหน่ำรัวจนแทบหลุดออกมานอกซี่โครง ความทรงจำสีเทาเมื่ออดีต ภาพของความไว้วางใจที่ถูกหักหลังจนแหลقสลาย กลับมาฉายชัดในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่น่าแปลก... เงาของอดีตคนรักเก่าที่เคยฝังรากลึกในใจ กลับถูกทับซ้อนและเลือนหายไปด้วยภาพของเด็กสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งเข้ามาปั่นป่วนชีวิตอันแสนสงบของเธอให้พังไม่เป็นท่า แต่ก็เป็นคนเดียวกันที่คอยเยียวยาแผลเป็นนั้นทีละน้อยอย่างดื้อดึง "คุณไม่เข้าใจหรอก พาย..." รินรดากัดริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีภาพดวงตากลมโตที่สะท้อนเงาของเธออยู่ "คนที่เคยตกลงมาจากจุดที่สูงที่สุด... ด้วยมือของคนที่รักที่สุด มันไม่ได้สร้างแค่แผลเป็น แต่มันสร้างความกลัว... ความกลัวที่จะต้องมอบความไว้วางใจให้ใครอีกครั้ง" พายชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปจากใบหน้า เหลือเพียงความจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจ มือเรียวที่วางอยู่บนปกเสื้อเลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มเนียนของดีไซเนอร์สาวอย่างแผ่วเบา บังคับให้อีกฝ่ายต้องหันกลับมาสบตากันตรงๆ "แล้วคิดว่าฉันไม่เคยเจ็บเหรอคะ?" เสียงของพายสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่มั่นคง "การต้องยืนมองคุณปิดตายหัวใจ ทำตัวเย็นชาใส่ทุกคน ทำราวกับว่าโลกใบนี้ไม่มีใครเข้าถึงคุณได้... มันเจ็บยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธซะอีก รินรดา ฉันไม่ใช่คนรักเก่าเฮงซวยคนนั้นของคุณ ฉันก็คือฉัน... คนที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำความรู้สึกครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพราะว่าฉันรักคุณไงคะ" คำว่า 'รัก' ถูกพ่นออกมาท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวม มันไม่ใช่บทสนทนาในรันเวย์ ไม่ใช่คำพูดสวยหรูในนิตยสารแฟชั่น แต่มันคือความจริงดิบๆ ที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางความรู้สึก กำแพงน้ำแข็งที่เธอเพียรสร้างมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา น้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความอัดอั้น ตันใจ และความหวาดกลัวที่เก็บงำไว้ ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม พายหลับตาลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มนวลให้อย่างทะนุถนอม ความใกล้ชิดที่แนบแน่นทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่แล้วในวินาทีนั้น รินรดาลืมตาขึ้นมองริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของเด็กสาวตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและเว้าวอน "ถ้าฉันก้าวเข้าไปในโลกของคุณ... คุณจะไม่ผลักไสฉันอีกใช่ไหม พาย?" เสียงของรินรดากระซิบแผ่วเบาแทบกระซิบ แทบไม่เหลือเค้าลางของดีไซเนอร์เลือดเย็นผู้ทรงอิทธิพล เหลือเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเอง "ไม่มีวันค่ะ..." พายกระซิบตอบชิดริมฝีปาก "ต่อให้คุณผลักไสฉันออกไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะปีนกลับเข้ามาหาคุณอยู่ดี รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น พายก็เป็นฝ่ายขยับเข้าไปปิดช่องว่างระหว่างกัน ริมฝีปากนุ่มหยุ่นประทับลงบนเรียวปากบางของดีไซเนอร์สาวอย่างนุ่มนวลและโหยหา มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนฉาบฉวย แต่มันคือการยอมจำนนต่อกันและกัน เป็นการหลอมรวมความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวให้มลายหายไปในค่ำคืนนี้ รินรดาหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสหอมหวาน มือเรียวบางยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของนางแบบสาว ดึงรั้งให้อีกฝ่ายแนบชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจที่เคยด้านชาเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและลึกซึ้งจนแทบหยุดหายใจ เสียงก๊อกๆ ที่ประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกสตูดิโอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต "รินรดา! ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในนี้... เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวคุ้นหูที่ดังทะลุกระจกเข้ามา ทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างตกใจ รินรดาลืมตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อหันไปมองผ่านเงาสลัวของผ้าม่าน เธอก็พบกับร่างสูงของอดีคนรักเก่าที่ยืนจ้องมองเข้ามาด้วยสายตาดุดันและเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!