ข้อตกลงที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ผสมความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้นุ่มนวลขึ้นเลยแม้แต่น้อย ปลายปากกาสีเงินเงาวับในมือเรียวเคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างเสียงสะท้อนที่บาดลึกในความเงียบ “คุณพูดใหม่อีกทีซิคะ พาย” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังแพรไหม เธอกำลังมองหญิงสาวอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังกำมะหยี่สีมรกตอย่างไม่เกรงใจใคร พายไหวไหล่เบาๆ รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทรินรดาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอไม่เพียงแต่ไม่หลบตา แต่ยังลุกขึ้นยืนแล้วก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทิ้งระยะห่างระหว่างกันเพียงแค่ปลายนغกั้น “หูย... ดีไซเนอร์คนเก่งความจำสั้นจังนะคะ หรือว่าคำพูดของพายมันสะเทือนใจจนไม่อยากจำ” พายโน้มตัวลงเล็กน้อย มือเรียวบางข้างหนึ่งเท้าลงบนขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “พายบอกว่า... เราเลิกเล่นเกมแมวไล่จับหนู แล้วมาลองเริ่มต้นจริงๆ จังๆ กันดูไหมล่ะคะ” ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในอากาศ รินรดาชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยถูกปิดตายด้วยกำแพงแห่งความเยือกเย็นและปมในอดีตกลับกระตุกวูบอย่างแรง คำว่า 'เริ่มต้นจริงๆ จังๆ' จากปากนางแบบตัวแสบคนนี้ ไม่ใช่การล้อเล่นเหมือนทุกที น้ำเสียงที่จริงจังจนเกินงามและแววตาที่ไม่มีความเจ้าเล่ห์เจือปนเลยนั้น ทำให้รินรดาต้องหลบสายตาลงมองริมฝีปากที่กำลังคลี่ยิ้มท้าทาย “คุณคิดว่าเรื่องหัวใจมันเป็นคอลเลกชันเสื้อผ้าหรือไงคะ ที่นึกอยากจะเปลี่ยนดีไซน์หรือเปลี่ยนพาร์ทเนอร์ตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงความเยือกเย็นและมาดมั่นของตัวเองกลับคืนมา แม้ว่าปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักจะกำลังจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว “ไม่ใช่เสื้อผ้าหรอกค่ะ แต่มันคือ ‘รสนิยม’” พายตอบกลับทันควันโดยไม่เว้นจังหวะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “และรสนิยมของพายตอนนี้... ก็มีแค่รินรดาคนเดียวเท่านั้น ไม่สนใจเปลี่ยนใจไปมองใครหรอกค่ะ” คำพูดที่ตรงไปตรงมาและอัดแน่นไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบัง ทำเอารินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างทางจิตวิทยา แม้ส่วนสูงของพวกเธอจะไล่เลี่ยกัน แต่รัศมีกดดันที่รินรดาสร้างขึ้นมักจะทรงพลังเสมอ ทว่าในวันนี้... พายกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “คุณนี่มัน... เหลืออดจริงๆ นะคะ” รินรดาพึมพำลอดไรฟัน ขณะที่มือเรียวถูกอีกฝ่ายฉวยไปกุมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือของพายตัดกับความเย็นเฉียบของห้องทำงานอย่างสิ้นเชิง และมันส่งผ่านความร้อนผ่าวเข้าสู่หัวใจของดีไซเนอร์สาวจนแทบจะละลาย “ถ้าไม่เหลืออด แล้วคุณจะใจเต้นแรงขนาดนี้ทำไมล่ะคะริน” พายกระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติอยู่ห่างจากแก้วเนียนของรินรดาเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของนางแบบสาวกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของคนเจ้าระเบียบให้พังทลายลงทีละน้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธออยากจะสะบัดมือออกแล้วเอ่ยปากไล่ให้พายออกไปจากห้องนี้เสีย แต่ทว่าสายตาที่เว้าวอนและจริงจังคู่นั้น กลับตรึงเธอไว้กับที่ราวกับถูกสะกดจิตต์ ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง ไม่มีเล่ห์กลใดๆ มีเพียงแค่ความรู้สึกดิบๆ ที่ส่งตรงมาจากหัวใจของคนที่เอาแต่ใจตัวเองที่สุดในปารีสและกรุงเทพฯ “ถ้าเราตกลง... จะไม่มีคำว่าถอยหลังกลับนะคะ พาย” รินรดาตัดสินใจยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเอง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาสีเข้มยอมสบประสานกับนัยน์ตาพราวระยับนั้นอย่างไร้ข้อ พายยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นไล้กรอบหน้าสวยคมของดีไซเนอร์สาวอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “พายไม่เคยถอยหลังอยู่แล้วค่ะ มีแต่จะพุ่งชน...” พายลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี “ชนให้หัวใจของคุณมันเป็นของพายคนเดียวให้ได้เลย” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเตรียมจะเอ่ยปากต่อว่าในความมั่นหน้าเกินร้อยของอีกฝ่าย ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อnเอ่ยคำใดออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท และตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังลั่นห้อง *แอด...* ประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับอนุญาต ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวEdในลำคอเบาๆ “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเอ่ย พอดีฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องเคลียร์กับ ‘แฟนเก่า’ ของคุณพอดีเลยค่ะ รินรดา” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!