พายุร้ายกลางแฟชั่นโชว์

เสียงแฟลชจากช่างภาพนับร้อยชีวิตสาดส่องระรัวราวกับพายุฤดูร้อนที่โหมกระหน่ำกลางรันเวย์ระดับอินเตอร์เนชั่นแนล ทว่าความหนาวเหน็บที่แท้จริงไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิสิบแปดองศา หากแต่อยู่บนผืนผ้าไหมซาตินสีนิลสลับด้ายเงินที่กำลังอวดโฉมอยู่บนเรือนร่างเพรียวระหงของนางแบบเบอร์ต้นของประเทศ รินรดายืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่หลังเวที ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบกวาดมองทุกรายละเอียดด้วยความเยือกเย็น นิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ ลงบนข้อศอกตัวเองอย่างใช้ความคิด ทว่าความมั่นใจทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดแปดเดือนกลับพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อชุดฟินาเล่ที่กำลังเดินเฉิดฉายอยู่เบื้องหน้านั้น... ไม่ใช่ผลงานของเธอ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ โครงสร้างชุดที่ถูกดัดแปลง ตะเข็บซ่อนที่หายไป และลายปักมือรูปปีกหงส์อัปลักษณ์ที่ถูกแทนที่ด้วยด้ายโพลีเอสเตอร์ราคาถูก นั่นคือผลงานต้นฉบับในสมุดสเกตช์เล่มที่หายไปจากโต๊ะทำงานของเธอเมื่อสามวันก่อน และตอนนี้ มันกำลังถูกสวมใส่โดยคู่แข่งคนสำคัญ พร้อมป้ายแบรนด์เนมระดับโลกที่แปะทับหยามเกียรติ "คุณรินรดาคะ! ทางกองบรรณาธิการแฟชั่นฝั่งปารีสกำลังติดต่อเข้ามา พวกเขาบอกว่า... ชุดนี้มันเหมือนกับคอลเลกชันเปิดตัวของห้องเสื้อ *Maison V* เมื่อฤดูกาลก่อนราวกับแกะ!" เสียงกระซิบสั่นเครือของสไตลิสต์ประจำตัวดังขึ้นข้างหู พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพข่าวออนไลน์พาดหัวตัวแดงแจ๋ *‘ดีไซเนอร์ดาวรุ่ง ค피งานนอก! รินรดาถูกแฉกลางรันเวย์ กอปปี้ผลงานแบรนด์ดังระดับโลก!’* มุมปากของรินรดากระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีไวน์แดง ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ทำให้เธอสูญเสียการควบคุม ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด เลือดในกายสูบฉีดด้วยความเร็วสูง เย็นเฉียบและอันตราย "ก๊อปปี้อย่างนั้นเหรอคะ..." รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนน่ากลัว "ช่างกล้ามนักนะ" ในจังหวะที่สถานการณ์หลังเวทีเริ่มโกลาหล เสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างโปร่งของพาย นางแบบสาวตัวแสบที่เพิ่งถอดชุดเดรสสั้นจากคอลเลกชันรองลงมา พายสลัดรองเท้าส้นสูงออกด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองใบหน้าเรียบเฉยของรินรดาด้วยความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีทะเล้นตามเคย "เฮ้ ดีไซเนอร์เลือดเย็น... หน้าคุณตอนนี้เหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่าเลยนะรู้ตัวไหม" พายเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด พร้อมกับยื่นขวดน้ำแร่เย็นจัดให้ "ดื่มหน่อยเถอะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเค็มไปหมดแล้ว" รินรดาไม่รับน้ำ เธอปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ ด้วยความรำคาญ สายตายังคงจ้องมองมอนิเตอร์ที่ถ่ายทอดสดเหตุการณ์บนรันเวย์ ซึ่งนางแบบก๊อปปี้กำลังโพสท่าสุดท้ายท่าเสียงปรบมือที่เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่มีเวลามาเล่นตลกกับคุณค่ะพาย ออกไปให้พ้นทาง ฉันมีเรื่องต้องสะبาง" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าฉับๆ จะเดินตรงไปยังประตูทางออกสู่รันเวย์เพื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันเน่าเฟะเบื้องหน้า แต่พายเร็วกว่า ร่างบางพุ่งเข้ามาขวางหน้า คว้าข้อมือเรียวของรินรดาก่อนที่อีกฝ่ายจะก้าวพ้นม่านกำมะหยี่สีดำ แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้เจ็บปวด แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดาต้องหยุดชะงักและตวัดสายตากลับมามอง "คุณจะบ้าเหรอ!" พายขึ้นเสียงใส่โดยไม่แคร์สายตาใครรอบข้าง ดวงตาคู่สวยฉายแววเอาเรื่องและจริงจังอย่างที่หาดูได้ยาก "ออกไปตอนนี้ คุณก็ตกเป็นจำเลยสังคมน่ะสิคะ พวกไฮiena ข้างนอกนั้นรอขย้ำคุณอยู่ ไม่เห็นหรือไง!" "แล้วจะให้ฉันยืนรอให้พวกมันเหยียบย่ำผลงานที่ฉันใช้เวลาครึ่งชีวิตคิดค้นขึ้นมาหรือไงคะ!" รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ดวงตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถูกปิดตายไว้ลึกสุดใจ "คุณไม่เข้าใจหرอพาย! มันไม่ใช่แค่เรื่องชื่อเสียง แต่มันคือศักดิ์ศรีของฉัน!" พายมองลึกเข้าไปในดวงตาสั่นคลอนคู่นั้น ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มด้วยความดื้อรั้น มือเรียวเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนของรินรดาแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มเพื่อปลอบประโลม "ฉันเข้าใจค่ะ..." พายกระซิบเสียงแผ่วเบatชิดริมหีบฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณเหนื่อยแค่ไหน... แต่การเดินออกไปโดยไม่มีหลักฐาน มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ" รินรดาชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นซ่านจากนางแบบสาวที่มักจะทำตัวกวนประสาทเธออยู่เสมอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความเซ็กซี่ลอยวนอยู่รอบตัว ทำให้สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องงานอย่างหนักหน่วงถึงกับสะดุด "ปล่อยค่ะ..." รินรดากลืนน้ำลายลงคอ พยายามดึงสติกลับมา แต่พายกลับไม่ยอมปล่อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แม้สถานการณ์จะวิกฤตแค่ไหน ยัยนางแบบตัวแสบคนนี้ก็ยังหาทางเล่นสนุกกับหัวใจเธอได้เสมอ "ไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะสัญญา..." พายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูทำเอาขนลุกซู่ "ว่าจะให้ฉันจัดการเรื่องนี้ในแบบของฉัน" "แบบของคุณหมายถึง..." ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยถามจบ เสียงฮือฮาครั้งใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากทางรันเวย์ด้านนอก เสียงดนตรีแฟชั่นโชว์ถูกตัดฉับลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ตามมาด้วยเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนของพิธีกรที่สั่นเครือด้วยความตกใจ *“เอ่อ... ขออภัยท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ! เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย... และ... และมีแขกรับเชิญพิเศษที่ไม่ได้อยู่ในกำหนดการต้องการขึ้นมากล่าวบางอย่างบนเวทีครับ!”* รินรดากับพายหันขวับไปมองมอนิเตอร์พร้อมกัน ภาพบนจอแสดงให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง— *‘กิตติ’* อดีตหุ้นส่วนและคนรักเก่าของรินรดาผู้ขโมยไฟล์งานไป— กำลังยืนถือไมโครโฟนด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย กำลังเอ่ยปากประกาศต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วโลกเพื่อประกาศชื่อแบรนด์ของเขาเป็นเจ้าของผลงานชุดนั้นแต่เพียงผู้เดียว ความโกรธพุ่งทะยานถึงขีดสุด รินรดาเตรียมจะสะบัดมือออกแล้วพุ่งตัวออกไปจริง ๆ ทว่าพายกลับรั้งเธอไว้ด้วยแรงที่มากกว่าเดิม พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ฉายชัดในความมืดหลังเวที "รอก่อนสิคะที่รัก..." พายกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจที่น่าประหลาดใจ "เพราะคนที่คุณกิตติของเขา กำลังจะเชิญขึ้นไปบนเวที... ไม่ใช่คุณหรอกค่ะ" รินรดาขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าสายตาของพายที่มองตรงไปยังมอนิเตอร์ กลับเต็มไปด้วยความท้าทายบางอย่างที่เธอคาดไม่ถึง *“และในฐานะที่ผลงานชิ้นนี้ เป็นผลงานร่วมรังสรรค์กับ... บุคคลสำคัญอีกท่านหนึ่ง ที่ให้เกียรติบินตรงมาจากมิลานเพื่อร่วมเป็นพยานในค่ำคืนนี้ ขอเสียงปรบต้อนรับ... ผู้ถือลิขสิทธิ์ตัวจริงเสียงจริงครับ!”* สิ้นเสียงประกาศของกิตติ ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ก็สาดส่องไปยังประตูทางเข้าวีไอพีด้านข้างรันเวย์ ร่างของใครบางคนก้าวออกมาท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวยิงราวกับห่าฝน ทว่าไม่ใช่ตัวแทนจากแบรนด์ต่างประเทศอย่างที่ทุกคนคาดคิด รินรดาเบิกตากว้างจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อร่างที่ก้าวขึ้นไปบนเวทีเคียงข้างกิตติ... คือทนายความมือหนึ่งของวงการแฟชั่นระดับโลก ผู้กุมอำนาจในการฟ้องร้องลิขสิทธิ์ข้ามชาติ และ... เป็นคนที่เธอบังเอิญส่งอีเมลสำรองชุดสุดท้ายไปให้เมื่อสัปดาห์ก่อน พายกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ข้างหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เกมแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะคะ... คุณดีไซเนอร์คนเก่ง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!