ทางเลือกของพาย

"เซ็นซะสิพาย แล้วทุกอย่าง—รวมถึงอนาคตบนรันเวย์ปารีส—ก็จะกลับมาเป็นของเธอ" เอกสารสัญญาฉบับพิพากษาวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหมึกพิมพ์ราคาแพงช่างเยียบเย็นเสียจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ น้ำเสียงของนายทุนใหญ่แห่งวงการแฟชั่นไม่ได้เจือความปรานีแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าเรียบเฉย พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและดื้อรั้น บัดนี้กลับนิ่งสนิท เธอไม่ได้มองกระดาษแผ่นนั้นเลยด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นคือเงาสะท้อนของรินรดา—ดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นและเจ้าระเบียบ ที่กำลังยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ริมกระจกใส รินรดากำลังพยายามปกป้องเธอด้วยการเลือกเงียบ และนั่นคือสิ่งที่พายทนไม่ได้มากที่สุด "คุณก็รู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนของการเซ็นสัญญาฉบับนี้ คือการที่ฉันต้องเหยียบย่ำผลงานชิ้นเอกของรินรดา" พายเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาอย่างไม่เกรงกลัว น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมบาดใจ "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันไม่ได้สะสมความเห็นแก่ตัวไว้มากขนาดนั้น" "พาย!" เสียงเรียกที่ลอดไรฟันของรินรดาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น บัดนี้ก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ร่างเพรียวในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ ดวงตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นฉายแววตัดพ้อและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด รินรดารู้ดีว่าข้อเสนอจากกลุ่มทุนเบื้องหลังนั้นหมายถึงอะไร หากพายปฏิเสธ อนาคตในวงการนางแบบระดับโลกที่พายไขว่คว้ามาตลอดชีวิตจะพังทลายลงในพริบตาเดียว แต่อםหิตกว่านั้นคือ พวกมันพร้อมจะทำลายชื่อเสียงของแบรนด์และขับไล่รินรดาออกจากวงการแฟชั่นเช่นกัน "เงียบไปเลยค่ะริน..." พายหันไปสบตารินรดา รอยยิ้มบางเบาถูกส่งให้คนตรงหน้า แม้หัวใจจะบีบตัวแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เธอยื่นมือเรียวไปสัมผัสข้อมือของรินรดาแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเฉียบของอีกฝ่ายทำให้พายรู้ว่า รินรดากลัวแค่ไหน... กลัวที่จะสูญเสียเธอไปเหมือนอดีตที่เคยผิดพลาด "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะยกขึ้นกุมมือของพายกลับแน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือตอนนี้ เด็กดื้อคนนี้จะหายวับไปกับตา "ฉันดูแลตัวเองได้ พาย... หน้าที่ของเธอคือรันเวย์ ไม่ใช่การเอาอนาคตมาแลกกับความผิดพลาดของฉัน" "อนาคตไม่มีความหมายหรอกค่ะ ถ้าบนรันเวย์นั้นไม่มีรินรดาคอยยืนมองฉันด้วยสายตาดุๆ แบบนั้นอีกแล้ว" พายเอ่ยเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ แววตาจริงจังที่ไร้ซึ่งความลังเลทำให้รินรดาชะงักงัน หัวใจที่เคยถูกปิดตายและสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาเตอะมานานนับปี พังทลายลงในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก พร้อมๆ กับหยดน้ำตาที่รินรดาต้องพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างยากลำบาก ดีไซเนอร์ผู้เยือกเย็นไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะมีเด็กแสบคนนี้เข้ามาทลายเกราะป้องกันทั้งหมด จนเธอกลายเป็นฝ่ายที่เปราะบางเสียเอง "เด็กโงเอ้ย..." รินรดาสบถเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เผลอใช้อีกมือรวบดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นโดยไม่สนสายตาของบุคคลที่สามในห้องประชุมอีกต่อไป ความห่วง "โอ๊ะๆ ดูเหมือนเราจะซาบซึ้งกับความรักต้องห้ามนี้กันเกินไปหน่อยแล้วกระมังคะ" เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นจังหวะช้าๆ ทำลายบรรยากาศซาบซึ้งลงอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงโปรดของประธานกรรมการบริหารก้าวออกมาจากเงาสลักของมุมห้อง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนริมฝีปากหนา "ในเมื่อคุณเลือกที่จะปกป้องเกียรติยศของคนรัก และปฏิเสธโอกาสทองนี้... งั้นก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์ที่จะตามมาพรุ่งนี้เช้าได้เลย ข่าวฉาวหน้าหนึ่งของนางแบบสาวดาวรุ่งกับดีไซเนอร์จอมลอกเลียนแบบผลงาน น่าจะทำให้นิตยสารแฟชั่นเล่มดังขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทีเดียว" รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของพายช้าๆ แววตากลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาขึ้นอีกครั้ง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวของดีไซเนอร์อัจฉริยะจนคนมองต้องชะงัก พายขยับตัวเข้ามาขวางหน้าตรฐานรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ ทว่าก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือและเสียงฝีเท้าจำนวนมากกรูเข้ามาพร้อมกับนักข่าวสำนักใหญ่ที่ถือวิสาสะบุกเข้ามาถึงด้านใน บุคคลที่ก้าวเข้ามาแถวหน้าสุดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คนรักเก่า' ของรินรดา ผู้ชายที่เคยหักหลังและฝากรอยแผลเป็นไว้ในใจเธอนั่นเอง เขายกยิ้มมุมปาก ควงเอกสารลับฉบับหนึ่งในมืออย่างเหนือกว่า ก่อนจะประกาศกร้าวต่อหน้าสื่อมวลชน "สวัสดีครับทุกคน... ในฐานะเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริง ผมขอประกาศตรงนี้เลยว่า ผลงานคอลเลกชันล่าสุดของแบรนด์รินรดา... เป็นผลงานที่ถูกขโมยมาจากผมครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!