สืบสาวราวเรื่อง

“ถ้าคุณยังเอาแต่ไขว่ห้างทำหน้าเหนือกว่าแล้วปล่อยให้ฉันวางแผนอยู่ฝ่ายเดียว คืนนี้เราคงได้นั่งนับศพตัวเองก่อนจะได้ลากคอมเพล็กซ์ดีไซน์เนอร์จอมปลอมนั่นลงจากบัลลังก์นะคะ คุณรินรดา” เสียงใสๆ ที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของแบรนด์ *Aethel* แสงไฟนีออนดัดสีส้มอมแดงจากตึกระฟ้าภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใสบานยักษ์ ทาบทับลงบนร่างระหงของนางแบบสาวตัวแสบที่กำลังโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ระยะห่างระหว่างเธอกับเจ้าของห้องเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความเซ็กซี่ลึกลับลอยวนอยู่ปลายจมูกของคนฟัง รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เรียวนิ้วยาวภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำยังคงปัดเลื่อนข้อมูลบัญชีลับและเอกสารสั่งซื้อผ้าต้องสงสัยด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นน้ำแข็งนั้นไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาพราวระยับที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย “ถ้าการวางแผนของคุณหมายถึงการเดินเข้าไปหาประธานบอร์ดแล้วสาดกาแฟใส่หน้าเขาเหมือนในละครน้ำเน่า ฉันว่าเราควรหยุดแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่าค่ะคุณพาย” น้ำเสียงนุ่มทุบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งถูกพ่นออกมา รินรดากดล็อกหน้าจอแท็บเล็ตเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยของพายไหวระริกวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน “อุ๊ย รู้ทันด้วย น่ากลัวจังค่ะ ดีไซเนอร์เลือดเย็นคนนี้เดาใจเก่งกว่าที่คิดแฮะ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ถ้าไม่ทำวิธีนั้นแล้ว เราจะมีหลักฐานมัดตัวไอ้หัวขโมยที่แอบอ้างผลงานคอลเลกชัน *‘Midnight Eclipse’* ของคุณไปขายให้แบรนด์คู่แข่งได้ยังไงล่ะคะ หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าความจริงจะเปิดเผยว่าคนทรยศคนนั้นไม่ใช่คนไกล... แต่เป็นคนที่คุณเคยนอนร่วมเตียงด้วยกันมานานนับปี” บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงจนติดลบ รินรดาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาสีเข้มไหววูบด้วยร่องรอยของบาดแผลในอديตที่ถูกกรีดซ้ำ ปมในใจที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยงานดีไซน์บ้าคลั่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างไม่ไยดี ทว่ารอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากสวยกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น “อย่าล้ำเส้นค่ะคุณพาย” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากรัศมีของดีไซเนอร์อัจฉริยะแผ่ซ่านจนคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคอ “เรื่องอดีต... ฉันจัดการเองได้ แต่แผนคืนนี้ที่เราจะเข้าไป ‘รื้อ’ ห้องทำงานของรองประธานฝ่ายบริหารเพื่อหาฮาร์ดดิสก์ตัวจริง คุณต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง ห้ามวู่วาม ห้ามเล่นนอกบท และที่สำคัญ...” เธอจงใจเว้นจังหวะ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางจนพายต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลังอย่างช่วยไม่ได้ รินรดายื่นมือเรียวไปทาบกระจก กักตัวนางแบบสาวไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าสวยคมโน้มลงไปกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “ห้ามมองผู้ชายคนไหนในงานเลี้ยงสวมหน้ากากคืนนี้... นอกเหนือจากฉัน เข้าใจไหมคะ” พายชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับความเผด็จการที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะยกยิ้มกว้างอย่างได้ใจ ความท้าทายในแววตากลับมาลุกโชนอีกครั้ง “หวงเหรอคะ? หรือแค่กลัวว่านางแบบคู่บุญของคุณจะไปเตะตานายทุนคนอื่นเข้าจนไม่มีใครมาเดินแบบให้ฟรีๆ ล่ะคุณรินรดา” “คิดเอาเองตามสบายค่ะ” รินรดาผละตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับดึงมือกลับจากเปลวไฟ เธอก้มลงหยิบหน้ากากแฟนซีสีดำประดับขนนกสไตล์โกธิคขึ้นมาสวมทับใบหน้าครึ่งหนึ่ง “แต่ถ้าแผนคืนนี้พังเพราะความดื้อรั้นของคุณ ฉันจะจับคุณขังไว้ในห้องลองชุดจนกว่าคอลเลกชันนี้จะรันเวย์จบ... ไปค่ะ ได้เวลาไปทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของเราแล้ว” รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานผ่านความมืดของมหานครยามค่ำคืน มุ่งตรงสู่คฤหาสน์จัดงานการกุศลปิดตายของตระกูลผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งเป็นสถานที่จัดเก็บหลักฐานชิ้นสำคัญ ทั้งสองก้าวลงจากรถด้วยชุดราตรีสั่งตัดพิเศษที่สะกดทุกสายตา รินรดาสวมชุดสูทกำมะหยี่สีเลือดหมูเข้ารูปดูทรงอำนาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ขณะที่พายสวมชุดเดรสยาวผ่าข้างสีเงินยวงล้อกับแสงไฟ ยามที่ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันเข้ามาในงาน เคมีที่เฉียบคมและดุดันดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้าม แผนการดำเนินไปอย่างแนบเนียน รินรดาใช้ความเป็นแขกวีไอพีเบี่ยงเบนความสนใจของบอดี้การ์ดหน้าห้องทำงานส่วนตัวของเป้าหมาย ขณะที่พาย อาศัยความคล่องแคล่วและทักษะการงัดแงะที่เธอแอบไปร่ำเรียนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ แอบย่องเข้าไปด้านในผ่านทางระเบียงชั้นสอง ผ่านไปสิบนาทีที่ยาวนานราวกับสิบปี เสียงสั่นเบาๆ จากเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วในหูของรินรดาก็ดังขึ้น [ริน... ฉันได้ตัวฮาร์ดดิสก์มาแล้วค่ะ ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้... อ๊ะ!] เสียงหวานอุทานด้วยความตกใจ ปลายสายมีเสียงวัตถุหล่นกระแทกพื้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งเข้ามาประชิดตัวพายในห้องนั้น “พาย! เกิดอะไรขึ้น ตอบฉันสิ!” รินรดาหน้าถอดสี ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอก้าวเท้าจะพุ่งตัวขึ้นไปชั้นบนทันที แต่ทว่า... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากด้านหลังเบื้องล่างบันไดวน รินรดาชะงักฝีเท้า หันขวับกลับไปมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาดุดัน ท่ามกลางหมอกควันจางๆ ของซิการ์ราคาแพง ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีเทาเข้มก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าของเขายกยิ้มเยาะหยันที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ “ตามหาของชิ้นนี้อยู่เหรอครับ... คุณรินรดา หรือว่าควรจะเรียกว่า ‘อดีตคู่หมั้นผู้โง่เขลา’ ดีล่ะ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!