กับดักล่อเหยื่อ

"ถ้าคุณคิดว่าหลักฐานชิ้นนี้จะทำลายฉันได้... คุณคงประเมินความสามารถของรินรดาคนนี้ต่ำไปหน่อยนะคะ, คุณพาย" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงของปีศาจสาวในชุดราตรีผ้าไหมสีนิลเข้ารูปดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในห้องรับรองวีไอพีหลังเวที กาล่าดินการ์ประจำปีของนิตยสารแฟชั่นระดับโลกกำลังดำเนินไปอย่างหรูหราเบื้องหน้า แต่ ณ มุมอับสายตาแห่งนี้ อากาศรอบตัวกลับเย็นเฉียบราวกับติดลบ รินรดา ดีไซเนอร์สาวมือฉกาจผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเลือดเย็น ยืนกอดอกพิงผนังกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน นัยน์ตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวเฉยจับจ้องไปยังร่างระหงของนางแบบตัวแสบที่เพิ่งก้าวเข้ามาปิดประตูห้องล็อกอย่างแน่นหนา พาย หรือที่ใครๆ ในวงการขนานนามว่า 'นางแบบจอมพายุ' ยืนหอบหายใจเล็กน้อย เมคอัพเฉี่ยวคมบนใบหน้าสวยเฉี่ยวไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นสูงอย่างท้าทายกลับทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเธอยิ่งคุกรุ่นและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ในมือเรียวของพายคือแฟลชไดร์ฟสีดำสนิท—วัตถุชิ้นเล็กๆ ที่บรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะสั่นคลอนบัลลังก์แฟชั่นของรินรดาได้ทั้งอาณาจักร ความลับเรื่องการยափคัดลอกสเก็ตช์ดีไซน์ระดับตำนานเมื่อสามปีก่อน ซึ่งถูกเก็บงำไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันและคราบน้ำตาของใครหลายคน "ต่ำไปเหรอคะ?" พายทวนคำ เสียงหัวeset ในลำคอเบาๆ แฝงความเย้ายวนอย่างจงใจ เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงโปร่งของดีไซเนอร์สาวทีละก้าว ส้นสูงคริสตัลกระทบพื้นห้องดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* เป็นจังหวะเดียวกับชีพจรที่เต้นเร้าในอก "แต่ฉันว่ามันสูงพอที่จะทำให้คนเยือกเย็นอย่างคุณ... มือสั่นได้เลยนะคะ, ดีไซเนอร์ริน" รินรดากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ และยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่ที่พายมักจะมองทะลุผ่านเกราะกำบังอันแข็งกระด้างของเธอได้เสมอ ดีไซเนอร์สาวไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอกล้าที่จะก้าวประชิดตัวเข้าไปจนระยะห่างระหว่างพวกเธอแทบไม่มีเหลือ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ จากตัวพายลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูก ปั่นป่วนสติที่เคยควบคุมได้เป็นอย่างดีให้กระเจิง "คุณอยากได้อะไรกันแน่, พาย" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่นราวกับกำลังแข่งขันกันจ้องมองว่าใครจะเป็นฝ่ายกะพริบตาก่อน "เงินก้อนโต? ตำแหน่ง muse ถาวร? หรือว่า... แค่ต้องการปั่นหัวฉันเล่นเหมือนทุกที" "ถ้าฉันตอบว่าอยากได้... ทั้งหมดนั่นรวมกันล่ะคะ?" พายโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย เส้นผมสีดำสนิทระต้นคอขาวผ่องสัมผัสกับผิวแก้มของรินรดาจนเกิดความรู้สึกวาบหวิวแปลกประหลาด "แต่ความจริงแล้ว... สิ่งที่ฉันอยากได้มากที่สุดในคืนนี้ ไม่ใช่เสื้อผ้าชั้นสูงบนรันเวย์ ไม่ใช่แฟลชไดร์ฟนี่... แต่เป็นคุณค่ะ, รินรดา" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดทำให้หัวใจของดีไซเนอร์สาวกระตุกวูบอย่างแรง รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ไดอะล็อกคมคายที่เคยเตรียมไว้โต้ตอบพลནสะดุดลงกลางคัน "คุณ... เล่นเกมอะไรของคุณอยู่" รินรดาพยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าปลายนิ้วที่ไขว้อยู่ข้างลำตัวจะจิกเข้าหากันจนเจ็บแปลบ "ไม่ได้เล่นเกมค่ะ... ฉันจริงจังที่สุดแล้ว" พายเปลี่ยนท่าทีจากความกวนประสาทเป็นความจริงจัง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตัดพ้อเจือความเว้าวอนอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "สามปีที่คุณสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นทุกอย่าง สามปีที่คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่ตัวประกอบไร้ค่าในชีวิตคุณ ทั้งที่เรา... เคยมีความหมายต่อกันมากกว่านั้นไม่ใช่เหรอคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงเพลงจากภายนอกกลายเป็นเพียงเสียงรบกวนจางๆ รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปสู่อดีต ภาพความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ลึกที่สุดผุดขึ้นมาในหัว เหตุการณ์หักหลังในอดีตที่ทำให้เธอปิดตายหัวใจ แต่ทว่า... คนตรงหน้าไม่ได้เป็นผู้หญิงคนนั้น พายไม่เคยทำร้ายเธอ พายมีแต่จะพยายามพังประตูเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยวิธีที่กวนประสาทและเร้าอารมณ์ที่สุด "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น, พาย" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาเริ่มไหววับอย่างปิดไม่มิด "มีสิทธิ์สิคะ... เพราะฉันคือคนเดียวที่กล้าเผชิญหน้ากับความเลือดเย็นของคุณไง" พายเลื่อนมือข้างที่ถือแฟลชไดร์ฟขึ้นมาแตะเบาๆ ที่แผงอกด้านซ้ายของรินรดา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวราวกับกลองเพล "เอาสิคะ... ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นแค่ภัยคุกคาม ก็แย่งมันไปจากมือฉันสิคะ... หรือว่า... คุณไม่กล้าเข้าใกล้ฉันมากพอ?" คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ รินรดายอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของตัวเอง มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้าข้อมือของพายไว้แน่น บีบกระชับจนนางแบบสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อย แต่รอยยิ้มกลับยิ่งกว้างขึ้นด้วยความพอใจ ดีไซเนอร์สาวใช้แรงเหวี่ยงร่างระหงของอีกฝ่ายจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องกระจกอย่างรวดเร็ว โดยมีร่างของเธอกักขังอิสระไว้อยู่ตรงกลาง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาสองคู่ร้อนแรงราวกับมีประกายไฟแลបแปลบปราบ รินรดาก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มท้าทาย ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนแทบคลั่ง "คุณมันร้ายกาจที่สุด, พาย..." รินรดาพึมพำชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวรินรดรดร่องแก้มของกันและกัน "แต่คุณก็ชอบความร้ายกาจของฉันไม่ใช่เหรอคะ..." พายสวนกลับทันควัน ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ รินรดาหลุบตาลงมองริมฝีปากที่พูดจายั่วเย้า ก่อนที่เธอจะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็คาดไม่ถึง—ดีไซเนอร์สาวโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากเข้ากับเรียวปากอิ่มของนางแบบสาวอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน แต่เต็มไปด้วยความโหยหา ความอัดอั้น และแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่ววินาที ก่อนที่สัญชาตญาณจะสั่งให้เธอตอบรับสัมผัสนั้นอย่างดูดดื่ม มือบางที่ถือแฟลชไดร์ฟร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่มเสียงดัง *ตุบ* แฟลชไดร์ฟเจ้าปัญหาไถลไปไกลจนลับตา ขณะที่แขนเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของรินรดา รั้งร่างของดีไซเนอร์สาวให้แนบชิดสนิทแน่นยิ่งขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุและไร้ซึ่งการควบคุมใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า... ในวินาทีที่จูบกำลังลึกซึ้งและดึงดูดพวกเธอให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งอารมณ์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานไม้โอ๊กหนา "คุณรินรดาคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? ทางสืบสวนภายในของบริษัทกำลังเดินมาทางนี้แล้วค่ะ พวกเขารู้เรื่องหลักฐานในแฟลชไดร์ฟแล้ว—!" ร่างทั้งสองร่างผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต รินรดากระհอบหายใจแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบและอารมณ์ที่ยังค้างคา ขณะที่พายหันไปมองประตูห้องสลับกับมองหน้าดีไซเนอร์สาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างของประธานบริหารอาวุโสและทีมคณะกรรมการตรวจสอบกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าถมึงทึง และคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยก็คือ... อดีตคนรักเก่าที่เคยหักหลังเธอเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!