วินาทีตัดสิน

แสงแฟลชจากร้อยชีวิตที่ระดมสาดส่องเข้ามาในห้องแกรนด์บอล룸ราวกับคลื่นพายุคลั่งไม่ได้ทำให้รินรดากระพริบตาเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทเคาะลงบนโต๊ะแถลงข่าวเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอกวาดสายตาคมกริบมองเหล่าสื่อมวลชนและคู่แข่งทางการค้าที่เคยตั้งแง่รอเหยียบย่ำเธอให้จมดิน ความเงียบสงบที่ทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวดีไซเนอร์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นจนอุณหภูมิในห้องแถลงข่าวลดต่ำลงทันที "หลักฐานที่พวกคุณถืออยู่ในมือ... ชีทรายงานการเงินฉบับนั้น รวมถึงภาพร่างคอลเลกชันที่ถูกกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบ มันเก่าเกินไปที่จะเอามาใช้ปรักำใครในยุคที่เทคโนโลยีบล็อกเชนสามารถตรวจสอบสิทธิ์ดิจิทัลแบบเรียลไทม์ได้นะคะ" น้ำเสียงนุ่มทุบทำลายความอื้ออึงในห้องประชุมลงราบคาบ รินรดายกแท็บเล็ตขึ้นมาเชื่อมต่อกับจอแอลอีดีขนาดยักษ์ด้านหลัง ภาพโฮโลแกรมสามมิติของรหัสโค้ดชุดเดรสโอตกูตูร์ชิ้นเอกที่ถูกแฮกและสลับไฟล์โดยฝีมือของอดีตคนรักเก่าปรากฏหราขึ้นพร้อมประทับตราเวลาและลายเซ็นดิจิทัลเข้ารหัสอย่างชัดเจน เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดังอ้าปากค้าง ส่วนกลุ่มคนที่เคยจ้องจะโค่นเธอหน้าซีดเผือดลงทันทีเพราะหลักฐานชิ้นนี้มัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของเธอ ประตูบานคู่ด้านหลังห้องกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ช้าก่อนค่ะ... รินรดา" เสียงทุบส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* เรียกให้ทุกสายตาหันขวับไปมอง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีขาวเข้ารูปของ ‘พาย’ นางแบบตัวแสบก้าวเข้ามาท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน เส้นผมยาวสลวยสะواดไหวตามจังหวะการเดิน ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะดุดกึกอย่างหาสเหตุผลไม่ได้ นี่เธอกำลังเล่นบ้าอะไรอีกนะ? พายเดินฝ่าวงล้อมนักข่าวตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะแถลงข่าวของรินรดาโดยไม่สนสายตาของใคร กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยแตะจมูกดีไซเนอร์สาวจนลมหายใจสะดุด พายโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "คิดจะกอบกู้ชื่อเสียงคนเดียวเท่ๆ โดยไม่ยอมให้ฉันมีส่วนร่วมในซีนนี้เลยหรือคะ... ที่รัก?" รินรดาขบกรามแน่น หันไปสบตากับดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยที่พราวระยิบระยับด้วยความท้าทาย ปากบางเฉียบขยับตอบเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ "เธอเข้ามาทำไมพาย นี่ไม่ใช่รันเวย์เล่นสนุกนะ" "ไม่ใช่เล่นๆ หรอกค่ะ แต่ฉันเอาหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เธอ 'ลืม' ไว้ในห้องแต่งตัวของฉันมาให้ต่างหากล่ะ" พายยิ้มกริ่ม ก่อนจะชูแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทขึ้นต่อหน้าแสงแฟลชของสื่อมวลชนนับร้อยที่กำลังกดชัตเตอร์รัวยิ่งกว่าพายุฝน รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่านั่นคือไฟล์ต้นฉบับลับสุดยอดที่สามารถสาวไส้ไปถึงตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดในคราวเดียว รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าแฟลชไดร์ฟในมือของนางแบบตัวแสบ แต่พายกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอียงคอมองเธอด้วยแววตาระยับระยับที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้มิดชิด "อยากได้คืนเหรอคะ? งั้นต้องตอบตกลงเงื่อนไขข้อเสนอส่วนตัวของฉันหลังเลิกงานนี้ก่อน... ไม่อย่างนั้น ไฟล์นี้จะหลุดออกสู่สาธารณะในอีกสามวินาทีนี้แน่นอนค่ะ" พายกระซิบเสียงหวานหยดเยิ้ม ทว่าแววตากลับจริงจังจนรินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยรอยยิ้มร้ายกาจของอีกฝ่ายเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!