รอยร้าวที่เริ่มก่อตัว

"ถ้าคุณยังใช้อารมณ์ตัดสินงานแบบนี้ต่อไป พาย... ฉันเกรงว่าเวทีระดับโอต์กูตูร์ที่ปารีสคงไม่ต้อนรับคนไม่มีความเป็นมืออาชีพอย่างคุณหรอกค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบภายในห้องลองชุดส่วนตัว เธอยืนกอดอก พิงหลังกับผนังกระจกบานใหญ่ ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งมองร่างโปร่งระหงของนางแบบสาวที่เพิ่งจะถอดชุดเดรสผ้าไหมราคาเหยียบล้านเหวี่ยงลงบนโซฟากำมะหยี่อย่างไม่ใยดี พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและท้าทาย เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับดีไซเนอร์สาว ก้าวเท้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งระยะห่างลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของกันและกัน "มืออาชีพเหรอคะ?" พายเอียงคอถาม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยเล่ห์เหลี่ยม "หรือแค่คนที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกตัวเองกันแน่ คุณริน... ดีไซเนอร์เลือดเย็นที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่ทำไมตอนนี้หัวใจคุณถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินถึงตรงนี้ล่ะคะ?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอพยายามซ่อนความสั่นไหวภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่ฝึกฝนมาอย่างดี แต่อีกฝ่ายฉลาดเกินไป พายไม่ใช่แค่นางแบบที่เดินตามสั่ง แต่เป็นพายุที่คอยพัดพาเอาความเยือกเย็นของเธอให้สั่นคลอนอยู่เสมอ "เพ้อเจ้อค่ะ" รินรดาตอบกลับ พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ฝ่ามือเรียวของพายกลับยันผนังดักหน้าเธอไว้เสียก่อน แผ่นหลังของรินรดาแนบไปกับกระจกเย็นเยียบ ความเปราะบางที่พยายามเก็บงำไว้กำลังถูกท้าทายอย่างรุนแรง "ถ้าเพ้อเจ้อ... ก็ลองจ้องตาฉันสิคะ" พายลดเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ชวนให้ขนลุก "ถ้าคุณไม่ได้หวั่นไหวกับสิ่งที่ฉันทำ ก็มองหน้าฉันตรงๆ แล้วบอกว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย... บอกสิคะ รินรดา" รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอมองลึกลงไปในดวงตาของพาย ที่นั่นไม่มีความกวนประสาทอย่างที่เคยเห็น มีเพียงความเว้าวอนและ... บางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น มันคือนัยน์ตาของคนที่กำลังโหยหาการยอมรับจากคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง ความเงียบงันในห้องทำงานปกคลุมไปด้วยมวลความรู้สึกที่อัดอั้น มือของรินรดาที่กำแน่นข้างลำตัวเริ่มคลายออกโดยไม่รู้ตัว เธอเกลียดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ถูกใครบางคนบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่เธอสร้างกำแพงกั้นไว้หนาแน่นมานานนับปี พายไม่ได้แค่แหกกฎการทำงาน แต่กำลังแหกกฎของหัวใจเธอด้วย "คุณมันร้ายกาจ" รินรดาพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนแทรกอยู่ "ร้ายแค่กับคุณคนเดียวนะคะ" พายยิ้มบางๆ นิ้วเรียวของนางแบบสาวแตะเบาๆ ลงบนขมับของดีไซเนอร์สาว ก่อนจะไล้ลงมาตามกรอบหน้าอย่างถือวิสาสะ "ฉันรู้ว่าคุณมีแผลเป็นจากอดีต แต่รินรดาคะ... แผลเป็นของคุณมันไม่ได้ทำให้คุณไม่มีค่า แต่มันทำให้คุณสวยงามในแบบที่ไม่มีใครเหมือน" รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอไม่เคยถูกใครมองทะลุปรุโปร่งขนาดนี้มาก่อน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการเป็นไม้เบื่อไม้เมา กำลังเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม เหมือนการเดินบนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ "เลิกเล่นละครสักทีพาย... ฉันไม่ใช่นางเอกในนิยายของคุณ" รินรดาเบือนหน้าหนี ทว่ามือของพายกลับเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง แรงดึงดูดระหว่างคนสองคนรุนแรงเสียจนราวกับว่าออกซิเจนในห้องเริ่มเจือจาง "แล้วถ้าฉันไม่ได้แสดงละครล่ะคะ?" พายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ถ้าทุกการกระทำของฉัน มันเกิดจากความต้องการที่จะให้คุณมองเห็น... แค่คุณเพียงคนเดียว" ในวินาทีที่หัวใจของรินรดากำลังจะยอมพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากโถงทางเดินก็ดังแทรกเข้ามา ประตูห้องลองชุดถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่มีการเคาะเตือน "คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ ทีมงานฝั่งคู่แข่งเพิ่งปล่อยคลิปเบื้องหลังการถ่ายทำชุดคอลเลกชันใหม่ของเราลงโซเชียล ทั้งที่ยังไม่เปิดตัวเลย!" เสียงของเลขาสาวทำลายมนต์สะกดนั้นจนพังทลาย รินรดาผลักพายออกห่างทันทีอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความหวั่นไหวกลายเป็นความเย็นชาที่น่าเกรงขามในพริบตาเดียว เธอคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาดูภาพบนหน้าจอที่กำลังเป็นกระแสไปทั่วโลกออนไลน์ แต่มันไม่ใช่แค่การรั่วไหลธรรมดา... ในคลิปนั้นไม่ได้มีแค่ดีไซน์ชุดที่ผิดเพี้ยนไป แต่มันคือภาพถ่ายของรินรดาที่กำลังยืนอยู่ในท่าทางที่ดูเหมือนกำลังโอบกอดกับใครบางคนในมุมมืดของสตูดิโอ ซึ่งบุคคลนั้นสวมสร้อยข้อมือที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพาย! รินรดาส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวไปที่พาย นางแบบสาวนิ่งค้างไป ใบหน้าซีดเผือดลงเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอ "นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะ?" พายอุทาน เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาที่เคยมองพายด้วยความหวั่นไหว แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!