ตั๋วเครื่องบินสู่ปารีส

"เช็คตั๋วในมือคุณให้ดีนะคะพาย ถ้าลืมพาสปอร์ตไว้ที่ไหนสักแห่ง ฉันจะไม่ยอมหันหัวเครื่องบินกลับมาเอาให้เสียเวลาเด็ดขาด" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะก้าวเท้าส้นสูงฉับๆ ไปตามทางเดินในสนามบินสุวรรณภูมิ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงไม่ได้มองคนข้างๆ เลยแม้แต่น้อย แต่หางตาของเธอกลับจับจ้องปฏิกิริยาของ 'นางแบบตัวแสบ' อยู่ตลอดเวลา พายกระตุกยิ้มมุมปาก มือเรียวสวยคว้าข้อมือของดีไซเนอร์สาวไว้จนรินรดาต้องชะงัก ร่างสูงโปร่งของนางแบบสาวขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ฉีดมาอย่างตั้งใจปะทะเข้ากับจมูกของคนตรงหน้า "ใจคอจะเย็นชาไปถึงปารีสเลยเหรอคะคุณริน? เรากำลังจะไปร่วมงานแฟชั่นระดับโลกด้วยกันนะ ไม่ใช่ไปออกรบ" พายแกล้งทำเสียงออดอ้อน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "แล้วอีกอย่าง... ตั๋วเครื่องบินน่ะอยู่ในมือพาย แต่พาสปอร์ต... พายฝากไว้ในกระเป๋าคุณตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนี่คะ ลืมไปแล้วหรือไง?" รินรดาสะบัดแขนออกเบาๆ ใบหน้าเรียบตึงนั้นเริ่มมีรอยริ้วสีชมพูจางๆ พาดผ่าน "ฉันแค่ทดสอบความจำคุณค่ะ อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนั้น" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" พายหัวเราะร่า ก่อนจะเดินนำลิ่วไปที่เคาน์เตอร์เช็คอิน ทิ้งให้รินรดายืนกำสายกระเป๋าแบรนด์เนมแน่น ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาฉายซ้ำ... ตอนที่พายถือวิสาสะยัดพาสปอร์ตใส่ในกระเป๋าถือของเธอ ทั้งยังโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนจะหนีไปนอนขดตัวอยู่ในโซฟาห้องทำงานของเธอ บนเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาส บรรยากาศเงียบงันแต่กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่แสนหวาน รินรดานั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง สายตาจับจ้องหน้าจอไอแพดที่เต็มไปด้วยสเก็ตช์ชุดใหม่ ทว่าสมองกลับจดจ่ออยู่กับลมหายใจเข้าออกของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ "คุณรินคะ" "..." "คุณรินมองสเก็ตช์นั้นมาสามชั่วโมงแล้วนะคะ ไม่เมื่อยตาบ้างเหรอ?" รินรดาถอนหายใจยาว ปิดไอแพดลงแล้วหันไปจ้องหน้าพายตรงๆ "คุณต้องการอะไรกันแน่พาย? ตั้งแต่ก้าวขึ้นเครื่องมา คุณไม่หยุดจ้องหน้าฉันเลย" "ก็คนมันอยากมอง" พายตอบหน้าตาย ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น พื้นที่ระหว่างเบาะที่นั่งเริ่มลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน "ในสายตาคนอื่น คุณคือดีไซเนอร์ผู้เย็นชาที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ แต่สำหรับพาย... พายเห็นรอยร้าวในแววตาคุณทุกครั้งที่เราพูดถึงปารีส" รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างที่พายชอบล้อเลียนเสมอ ปารีส... เมืองที่ความฝันของเธอพังทลายลงพร้อมกับความรักครั้งเก่า เมืองที่คนคนนั้นเคยสัญญากับเธอว่าจะสร้างแบรนด์ร่วมกัน ก่อนจะหักหลังเธอด้วยการขายแบบสเก็ตช์ให้คู่แข่ง "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น" น้ำเสียงรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย พายยื่นมือไปกุมมือของรินรดาไว้แน่น ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของนางแบบสาวทำเอารินรดาชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่ได้สะบัดออก แต่กลับยอมให้พายกุมมือไว้อย่างนั้น ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางฮัมเบาๆ ในระดับความสูงสามหมื่นฟุต "พายไม่ได้จะรื้อฟื้นเรื่องเจ็บปวดหรอกนะคะ แต่พายอยากให้คุณรู้ว่า ปารีสในครั้งนี้จะต่างออกไป" พายกระซิบชิดใบหู เสียงนั้นแหบพร่าและจริงจังอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน "เพราะคราวนี้... คุณไม่ได้ไปคนเดียว และพายจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายความมั่นใจของคุณได้อีก" รินรดาสบตากับพาย สายตาของพวกเธอประสานกันจนแทบจะกลายเป็นกระแสไฟฟ้า ทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวทำให้สติสัมปชัญญะของดีไซเนอร์ผู้เข้มงวดเริ่มพร่าเลือน ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้น... เสียงประกาศของกัปตันก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากสภาพอากาศแปรปรวน ทำให้ร่างของพายโถมเข้าหารินรดาตามสัญชาตญาณ ทั้งคู่กอดรัดกันแน่นโดยไม่ตั้งใจ ในขณะที่ผ้าม่านกั้นระหว่างที่นั่งถูกเปิดออกอย่างแรง "ริน! ไม่นึกเลยว่าจะเจอกันที่นี่!" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงที่คุ้นหูจนรินรดาตัวแข็งทื่อ พายรีบผละออกจากรินรดาแล้วหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า—อดีตคนรักที่รินรดาไม่เคยอยากพบหน้าอีกตลอดกาล "ดูเหมือนทริปปารีสครั้งนี้ จะไม่สงบอย่างที่คิดแล้วนะคะ... คุณริน" พายยิ้มเหยียด พลางปรายตามองไปยังชายหนุ่มที่เพิ่งปรากฏตัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นแทนคนที่เขารัก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!