ไวน์รสเลิศกับคำสารภาพ

เสียงกระจกกระทบกับเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนดัง *กริ๊ง* เบา ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ของเหลวสีทับทิมเข้มข้นถูกรินลงในแก้วทรงทิวลิปเป็นแก้วที่สี่... หรืออาจจะแก้วที่ห้าแล้ว รินรดาไม่อับจนปัญญาถึงขนาดจำไม่ได้หรอกค่ะว่าตัวเองดื่มไปเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เธอคุมไม่ได้ในเวลานี้—ไม่ใช่ปริมาณแอลกอฮอล์ในกระแสเลือด—หากแต่เป็นสายตาคู่คมของนางแบบสาวตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก เพนท์เฮาส์ส่วนตัวย่านทองหล่อในยามวิกาลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกบานยักษ์ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงไร้ควันซ่อนอยู่ "คุณดื่มเกินโควต้าสำหรับคนต้องใส่ชุดฮัตมาfittingพรุ่งนี้เช้าแล้วนะคะ, พาย" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้างดงามเฉียบคมไร้ที่ติยังคงเรียบเฉย เยือกเย็น และรักษามาดของดีไซเนอร์มือหนึ่งแห่งปีไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แม้ว่านิ้วเรียวที่กำลังหมุนก้านแก้วไวน์จะสั่นน้อย ๆ อย่างผิดวิสัย "โควต้าอะไรกันคะ คุณรินรดา..." เสียงหวานเจือความมึนเมาเอ่ยตอบ พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิทที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิด จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาลอยวนอยู่ปลายจมูก "ผู้หญิงคนนั้น... คนที่ใส่ชุดคอลเลกชันล่าสุดของคุณบนรันเวย์สัปดาห์ก่อน... สวยมากเลยใช่ไหมคะ?" รินรดาชะงัก เปลือกตาสีมุกกะพริบช้า ๆ ไดอะล็อกที่พ่นออกมาอย่างไร้ปาี่กำแพงป้องกันนั้นทำให้เธอต้องหรี่ตามองคนตรงหน้า "มันเป็นเรื่องของงาน คุณควรแยกแยะให้ออกระหว่างรันเวย์กับชีวิตส่วนตัว" "งานเหรอคะ?" พายหัวroะเบา ๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่มักจะเปี่ยมด้วยความกวนประสาทและท้าทายในยามปกติ บัดนี้กลับเจือด้วยความเปราะบางอย่างประหลาด ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของดีไซเนอร์สาว "แล้วสายตาที่คุณมองเธอล่ะคะ? สายตาแบบนั้น... ฉันไม่เคยเห็นคุณมองใครแบบนั้นมาก่อนเลยนี่นา" "พาย..." "ทำไมล่ะคะ?" นางแบบสาวขยับเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรินรดาเกือบจะชนเข้ากับชั้นวางไวน์ด้านหลัง มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วอุ่นจัดลากไล้ผ่านผิวเนื้อเบา ๆ จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ทำไมเวลาฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณหันมามอง... เพื่อให้คุณดุ... เพื่อให้คุณรำคาญ... คุณถึงให้ได้แค่สายตาเย็นชาแบบนั้นกลับมาล่ะคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเธอชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของรินรดา—เสียงที่ดังเสียจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน นี่คือจุดอ่อนที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นมาตลอดหลายเดือน ตั้งแต่วันแรกที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในสตูดิโอพร้อมรอยยิ้มยโสและท่าทีดื้อรั้น พายไม่ได้เป็นแค่นางแบบที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้ แต่เธอกำลังรุกรานเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่รินรดาเคยปิดตายจากความเจ็บปวดในอดีตอย่างอุกอาจ "ฉันไม่ได้..." รินรดาพยายามจะหาคำพูดมาปฏิเสธ คำพูดคมกริบที่เคยใช้เชือดเฉือนใครต่อใครกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อปลายนิ้วของพายเลื่อนขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ, ควีนริน" พายกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือความตัดพ้อที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ทั้ง ๆ ที่หัวใจคุณกำลังเต้นแรงขนาดนี้... แท้จริงแล้ว... คุณไม่ได้รำคาญฉันเลยใช่ไหมคะ? ที่จริงแล้ว... คุณกลัวต่างหาก... กลัวว่าถ้าเผลอใจให้ฉันเข้าจริง ๆ คุณจะเจ็บเหมือนกับคนเก่าคนนั้น... ใช่ไหมคะ?" ราวกับถูกเข็มเล่มเล็ก ๆ แทงเข้าที่กลางใจ ปราการทั้งหมดที่รินรดาสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา ความโกรธปนความอבอุ่นพวยพุ่งขึ้นมาในอก เธอสะบัดหน้าหนีสัมผัสนั้นเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของคนตรงหน้าไว้แน่นด้วยแรงที่มากกว่าปกติ "คุณพูดมากเกินไปแล้ว, พาย" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววท้าทายระคนเวทหาของอีกฝ่าย "คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย..." "แล้วทำไมไม่บอกล่ะคะ?" พายสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใด ๆ ใบหน้าหวานขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นไวน์ฟุ้งกระจายอยู่ระหว่างกัน "บอกสิคะ... บอกว่ารินรดาคนนี้ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ทำท่าทางใส่... บอกสิคะว่าคุณก็... รู้สึกเหมือนที่ฉัน..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อรินรดาทนไม่ไหวอีกต่อไป—ดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ตัดสินใจปิดกั้นริมฝีปากที่พูดมากคู่นั้นด้วยริมฝีปากของเธอเอง สัมผัสแรกแผ่วเบาราวกับผีเสื้อกระพือปีก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดันตามแรงอารมณ์ที่สะสมมานาน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่ววินาที ก่อนที่มือเรียวจะเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอระหงของดีไซเนอร์สาวไว้แน่น ตอบรับจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอนนั้นอย่างเต็มใจ รสชาติหวานปนขมของไวน์แดงละมุนลิ้นยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวทวีความวาบหวามจนแทบขาดใจ พวกเธอบดเบียดริมฝีปากเข้าหากันในความมืดสลัวของห้องชุดสุดหรู ความอึดอัด ความถือดี และความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างเก็บงำถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ลึกซึ้งและยาวนาน จนกระทั่งรินรดาเป็นฝ่ายผละออกมาช้า ๆ เพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด พายแย้มยิ้มบาง ๆ นัยน์ตาพราวระยับด้วยความชนะ แม้ริมฝีปากจะบวมเจ่อเล็กน้อยจากการจูบเมื่อครู่ "ทีนี้... จะยอมรับความจริงได้หรือยังคะ ว่าคุณ—" *กริ๊ก... แอ๊ด—!* เสียงปลดล็อกรหัสผ่านประตูหน้าดังขึ้น ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องชุดพร้อมเสียงทักทายสดใส "ริน! ฉันเองนะ พอดีแวะเอาเอกสารโปรגรัมสัปดาห์หน้ามาให้—" รินรดาเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนจากความเคลิบเคลิ้มเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที เมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!