ความลับในปารีส

กลิ่นอายของกระดาษไขโบราณและหมึกพิมพ์ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาค่ำคืนนี้ ช่างหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก สมุดสเก็ตช์ภาพปกหนังสีดำสนิทเล่มนั้นถูกผลักมาตรงหน้าพาย ไม่ใช่ด้วยความทะนุถนอม แต่เป็นการวางลงด้วยแรงกระแทกเบา ๆ ที่เต็มไปด้วยความจำนนต่อหลักฐาน "ถ้าอยากรู้เรื่องของฉันนัก ทำไมไม่เปิดอ่านมันซะเองล่ะคะ" เสียงทุ้มต่ำของรินรดาเย็นเยียบเสียจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีร่องรอยของการประชดประชันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและความร้าวราลที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากของดีไซเนอร์เลือดเย็นคนเดิม เพิ่มเติมคือแววตาไหววับที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา พายชะงัก ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะเอื้อมไปแตะขอบสมุดเล่มนั้นพลันหยุดค้างกลางอากาศ รอยยิ้มกวนประสาทและท่าทีลอยชายที่มักใช้กวนใจรินรดาเสมอมามลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่นคมของอีกฝ่าย "ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจจะล้ำเส้นขนาดนั้นค่ะ ริน" พายเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เมื่อตระหนักว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองกำลังขุดคุ้ยบาดแผลที่ยังไม่ตกสะเก็ดของคนที่เธอตกหลุมรักเข้าอย่างจัง "แต่คุณก็ทำมันไปแล้วนี่คะ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยเฉี่ยว เธอยกมือขึ้นดันแว่นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเปราะบาง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นชาลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างเขาทั้งสอง "อดีตมันไม่ได้สวยงามเหมือนชุด haute couture บนรันเวย์หาสัปดาห์แฟชั่นไม่ค่ะพาย มันสกปรก เน่าเฟะ และถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้" คำพูดนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ปักลึกเข้าที่กลางใจของนางแบบสาวจนพายต้องรีบก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเพื่อหยุดยั้งการเดินหนีของอีกฝ่าย มือเรียวคว้าเข้าที่ข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้คุกคาม แต่เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "ฉันไม่ได้จะหักหลังคุณนะริน!" พายโพรงขึ้น ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้น "ฉันแค่อยากรู้จักคุณ... อยากรู้ว่าทำไมผู้หญิงที่เก่งและสมบูรณ์แบบอย่างคุณ ถึงต้องสร้างกำแพงหนาเตอะไว้กับคนทั้งโลก ฉันแค่อยากเข้าใจ... ผิดมากเหรอคะที่ฉันแคร์คุณมากขนาดนี้" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ รินรดาก้มมองมือของพายที่กุมข้อมือเธอไว้ หัวใจที่เคยปิดตายมาหลายปีเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนางแบบสาวกำลังละลายน้ำแข็งที่เธอใช้เวลาสร้างมานานนับปี แต่วินาทีต่อมา ภาพเหตุการณ์ในอดีต ณ กรุงปารีส เมื่อห้าปีก่อน ก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก ภาพของคนรักเก่าที่หัวเราะเยาะเธอพร้อมกับขโมยผลงานคอลเลกชันสำคัญไปจดลิขสิทธิ์ในชื่อของตัวเอง ภาพความไว้วางใจที่ถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานีในห้องเสื้อหรูใจกลางแฟชั่นวีค "อย่ามาพูดคำว่าแคร์กับฉันเลยค่ะพาย" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นระริก เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี แม้ว่าในใจจะเจ็บปวดไม่แพ้กัน "คนในวงการนี้ไม่มีใครจริงใจหรอกค่ะ โดยเฉพาะนางแบบตัวแสบที่ชอบแหกกฎเพื่อความสนุกแบบคุณ... วันหนึ่งคุณก็คงเบื่อ แล้วทิ้งฉันไปเหมือนคนพวกนั้น" พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำกล่าวหา ร่างเพรียวก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังทึบ พายใช้สองมือยันชั้นหนังสือไว้ทั้งสองข้าง กักขังดีไซเนอร์สาวให้อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่พวงแก้มขาวเนียน "มองตาฉันสิคะริน" พายกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงจริงจังและทรงพลังจนรินรดาไม่กล้าแม้แต่จะเบือนหน้าหนี "ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น และฉันไม่มีวันทำร้ายคุณ... เลิกเอาอดีบงี่เง่าของใครก็ไม่รู้มาลงโทษฉันสักที!" ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินไปทำให้หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธ ความดื้อรั้น และความรู้สึกโหยหาที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นโลก รินรดาแหงนหน้าขึ้นสบตากับนางแบบสาว เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนกำลังชั่งใจระหว่างความอีโก้กับความต้องการลึก ๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ และในจังหวะที่ริมฝีปากของพายโน้มต่ำลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล... *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ "เลโอ" อดีตช่างภาพหนุ่มชื่อดังจากปารีส และปัจจุบันคือหุ้นส่วนคนใหม่ของแบรนด์ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ "อุ๊ย... ผมขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ ริน... พาย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!