ทัศนคติที่ขัดแย้ง

เสียงกรรไกรตัดผ้าเนื้อดีคมกริบดัง *‘ฉับ’* ลงบนผ้าชีฟองสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับเสียงตัดขาดความอดทนเส้นสุดท้ายในห้องทำงานส่วนตัวของควีนแห่งวงการแฟชั่น รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งทุกอณูอากาศรอบตัวได้ทันที ตรงหน้าเธอคือพาย... นางแบบสาวตัวแสบที่เพิ่งเดินเข้ามาปั่นป่วนหัวใจและงานดีไซน์คอลเลกชันใหม่ล่าสุดให้พังไม่เป็นท่า ด้วยการถือวิสาสะคว้าพู่กันจุ่มสีอะคริลิกสีแดงฉาน แล้วปาดลงบนโครงร่างชุดราตรีผ้าไหมปักเลื่อมแฮนด์เมดที่รินรดาใช้เวลาแรมเดือนในการร่างแบบ "คุณเสียสติไปแล้วหรือคะ พาย" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังควรจะถอยกรูดด้วยความกลัว แต่พายกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความเยvยวนและดื้อรั้น เธอโยนพู่กันลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงจนสีแดงกระเซ็นเปรอะเปื้อนกระดาษสเกตช์งานชิ้นเอก "ฉันไม่ได้เสียสติค่ะ ริน... ฉันแค่กำลังช่วยชีวิตชุดนี้ต่างหาก" พายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ขยับเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของนางแบบสาว "คุณดูสิคะ งานของคุณมันสมบูรณ์แบบจนน่าเบื่อไร้ที่ติ เหมือนหุ่นยนต์ไร้หัวใจ เย็นชา ไร้จิตวิญญาณ... เหมือนตัวคุณตอนนี้นั่นแหละ" รินรดากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเกลียดที่สุดคือการมีคนมาวิจารณ์ผลงานศิลปاتของเธอ โดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณดิบและอารมณ์ชั่ววูบอย่างพาย "ศิลปะไม่ได้ต้องการความไร้ระเบียบเพื่อเรียกร้องความสนใจนะคะ พาย" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างระหงที่โน้มตัวลงมาหา "และที่สำคัญ... คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องงานของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" "อ๋อเหรอคะ? แต่ฉันเพิ่งแตะไปแล้ว และคุณก็ทำอะไรฉันไม่ได้ด้วย" พายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสั่นระริกด้วยความท้าทายที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ลึกๆ "คุณเอาแต่ขังตัวเองไว้ในกรอบกฎเกณฑ์ ป้องกันตัวเองจากทุกสิ่งทุกอย่างเพราะกลัวว่าจะเจ็บปวดเหมือนในอดีต... คุณเรียกสิ่งนี้ว่าศิลปะเหรอคะริน? ฉันเรียกว่า 'ห้องขัง' ต่างหาก" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจรินรดาราวกับมีดสั้น ปมในอถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจันหน้าอีกครั้ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ไม่มีเสียงเครื่องจักร ไม่มีเสียงฝีเท้า มีเพียงเสียงลมหายใจที่สะท้อนความกรุ่นโกรธและแรงดึงดูดประหลาดที่ระอุขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เธอจะเตี้ยกว่าพายเล็กน้อย แต่รัศมีและแรงกดดันรอบตัวกลับน่ากลัวกว่าหลายเท่า เธอก้าวเข้าหาพายทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งแผ่นหลังบางของนางแบบสาวชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจกด้านหลัง ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รินรดายกมือขึ้น วางทาบลงบนกระจกข้างศีรษะของพาย กักขังร่างเพรียวเอาไว้ในวงแขน ทIให้อีกฝ่ายต้องแหงนหน้าขึ้นสบตา "คุณรู้อะไรไหมคะ พาย..." รินรดาโน้มใบเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่ารัวจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ความรัก... หรือความรู้สึกบ้าๆ ที่คุณพยายามเรียกร้อง มันเป็นแค่ความอ่อนแอของพวกไม่รู้จักโต ศิลปะของฉันมันสูงส่งเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจด้วยสมองอันน้อยนิดนั่น" พายชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนรับรู้ถึงกลิ่นน้ำหอมแพรวพราวและลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนแก้ม แต่นางแบบสาวผู้ไม่เคยยอมใครมีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ เธอยกมือขึ้นแตะลาดไหล่ของดีไซเนอร์สาว ออกแรงดันเบาๆ แต่รินรดากลับไม่ขยับเขยื้อน "ถ้าความรักมันคือความอ่อนแอ... แล้วทำไมมือของคุณถึงกำลังสั่นล่ะคะ ริน" คำถามทิ่มแทงใจดำทำเอารินรดาชะงัก เธอก้มมองมือตัวเองที่ทาบอยู่บนกระจก มันสั่นน้อยๆ จริงด้วย... สั่นเพราะความโกรธ หรือสั่นเพราะสัมผัสอุ่นๆ จากตัวของคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ากันแน่? พายฉวยจังหวะนั้นยกมือขึ้นสัมผัสกรอบแว่นสายตาของรินรดา ปลายเรียวนิ้วปัดผ่านสันจ้องโด่งรั้นและพวงแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่ไดอะล็อกเชือดเฉือนบทใหม่จะหลุดออกจากริมฝีปากของทั้งคู่... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกให้แตกกระจายในเสี้ยววินาที รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ เธอผละตัวออกจากพายอย่างเสียดายลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีเยือกเย็นดังเดิม ก่อนจะหันไปทางประตูแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เข้ามาค่ะ" บานประตูไม้สีเข้มถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ทำให้ทั้งรินรดาและพายต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าห้องเวลานี้... คือคนในอดีตที่รินรดาพยายามฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดหลายปี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!