ปาร์ตี้หลังเวที

“ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ระวังรอยยิ้มบนหน้าฉันจะกลายเป็นรอยกรีดบนชุดโอตกูตูร์คอลเลกชันหน้าของคุณนะคะ ดีไซเนอร์รินรดา” เสียงกระซิบที่เจือด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ดังขึ้น ชิดริมใบหูของรินรดา ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ และแสงไฟสลัวสีอำพันภายในห้องวีไอพีหลังเวที กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นอายฟิกสุกงอมอันเป็นเอกลักษณ์ของพายลอยวนอยู่รอบตัว จนคนตัวสูงกว่าต้องขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง—ระยะห่างที่รินรดาพยายามรักษามาตลอดทั้งค่ำคืน แต่ดูเหมือนนางแบบสาวตัวแสบจะจงใจทำลายมันลงในทุกวินาที รินรดาปรายตามองแก้วคริสตัลในมือที่บรรจุแชมเปญสีทองอร่าม นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าตาข่ายสีดำกระชับเข้าหากันจนข้อต่องอขาว เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นตามแบบฉบับเจ้าแม่แห่งวงการแฟชั่นผู้ไร้พ่าย แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์กับระยะประชิดเมื่อครู่ก็ตาม “คิดว่าตัวเองสำคัญขนาดที่ฉันจะต้องเอาคอลเลกชันห้าสิบล้านไปเสี่ยงเหรอคะ คุณพาย” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ “บนรันเวย์เมื่อกี้ คุณเดินหลุดบีทไปสองก้าว... อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะคะ” พายหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนี กลับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะบาร์ที่รินรดายืนพิงอยู่ จนสะโพกมนเกือบชิดขอบโต๊ะ ร่างระหงในชุดราตรีผ้าซาตินสีมรกตแนบเนื้อยิ่งขับให้เรือนร่างดูเย้ายวนจนน่าอันตราย “หลุดบีทเหรอคะ? ตาถึงดีนี่คะ... แต่ฉันนึกว่าคุณจะมัวแต่มองโครงสร้างชุดที่ฉันใส่ซะอีก” พายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่งแต้มบนริมฝีปากอิบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ “หรือจริงๆ แล้ว... สายตาของคุณมันโฟกัสผิดที่ตั้งแต่แรกกันแน่นะคะ ดีไซเนอร์” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือศูนย์ แต่ในขณะเดียวกันก็ร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ใต้ผืนน้ำ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อปลายนิ้วเรียวของนางแบบสาวเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปของเธอ ราวกับจงใจจัดระเบียบเนื้อผ้าที่เรียบกิ๊บอยู่แล้วให้เข้าที่ แต่มันกลับเป็นการคุกคามทางสายตาและหัวใจที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนนี้เคยเจอมา ตั้งแต่เกิดเรื่องฝังใจในอดีต รินรดาปิดตายหัวใจและสร้างกำแพงน้ำแข็งสูงตระหง่านไว้รอบตัว ไม่มีใครกล้าล้ำเส้นเธอเข้ามาระยะประชิดขนาดนี้... ยกเว้นก็แต่พาย นางแบบสาวเลือดใหม่ผู้ไม่เคยเกรงกลัวกฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้ “เอามือของคุณออกไปค่ะพาย” รินรดากดเสียงต่ำลง ดวงตาสีนิลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด “เราอยู่ในงานเลี้ยงปิดโชว์ และสายตาของคนทั้งวงการแฟชั่นกำลังจับจ้องมาที่เรา การที่คุณทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยให้คุณดูเท่เลยสักนิด มีแต่จะทำให้คนอื่นเขานินทาเอาได้” “แคร์ด้วยเหรอคะ?” พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ลึกซึ้ง “คนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจคนอื่นอย่างรินรดา สนใจคำนินทาของชาวบ้านด้วยเหรอคะ หรือว่า... กำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่” คำพูดนั้นสะกิดแผลเป็นในใจของรินรดาเข้าอย่างจัง รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าสวยเฉียบแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเย็นชาตามเดิม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที ไดอะล็อกคมคายที่เคยหยอกล้อกันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พายชะงักไปเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าสวยเลือนหายไป เหลือเพียงแววตารู้สึกผิดที่หลุดปากพูดออกไปในวินาทีที่ไม่ควรพูดที่สุด มือที่แตะอยู่บนปกเสื้อสูทค่อยๆ ทิ้งตัวลงข้างลำตัวอย่างลังเล “ฉัน... ขอโทษค่ะ” พายพึมพำเสียงเบา ความอวดดีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนุ่มนวลที่หาดูได้ยากจากนางแบบสาวตัวแสบ “ฉันแค่... หมั่นไส้ที่คุณชอบทำตัวเป็นเจ้าโลกแฟชั่น ทั้งที่ข้างในคุณ... บอบบางกว่าที่คิดตั้งเยอะ” รินรดาเบือนหน้าหนีไปยังบานกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพห้องจัดเลี้ยงด้านนอก เธอนิ่งเงียบไปนานจนพายเริ่มใจคอไม่ดี กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและสง่างามกลับคืนสู่ร่างเพรียวอีกครั้งเมื่อเธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ “อย่ามาทำเป็นรู้ดีในเรื่องของฉันเลยค่ะพาย” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ปราศจากความโกรธเกรี้ยว แต่เต็มไปด้วยความห่างเหินที่บาดลึก “คุณเป็นแค่นางแบบ... และฉันก็เป็นแค่ดีไซเนอร์ ความสัมพันธ์ของเรามันควรหยุดอยู่แค่บนรันเวย์” พายเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อได้ยินคำพูดตีตัวออกห่างนั้น ดวงตากลมโตฉายแววรรั้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรพายง่ายๆ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงตั้งแต่แรกพบคนนี้ “งั้นเหรอคะ... แค่นางแบบกับดีไซเนอร์จริงๆ งั้นสินะคะ” พายก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว มือบางคว้าข้อมือเรียวของรินรดาที่ถือแก้วแชมเปญไว้ล๊อคเอาไว้แนบกับแผงอกของเธอเอง ร่างบางดันร่างสูงกว่าให้ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องวีไอพีที่ลับตาคน “พาย! คุณจะทำบ้าอะไร—” รินรดายังไม่ทันได้เอ็ดจบ ริมฝีปากอิบอิ่มของพายก็เคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบชิดติดกับมุมปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกำลังจะทะลุออกมานอกอก “ถ้าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกัน... ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะคะ รินรดา?” พายกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลิ่นวานิลลาหวานละมุนอบอวลอยู่รอบตัวจนรินรดารู้สึกมึนศีรษะราวกับดื่มแชมเปญไปสิบแก้ว รินรดากำมือแน่น เธอพยายามจะผลักร่างบางออก แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกลับหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ภายใต้สัมผัสและแววตาเว้าวอนที่แฝงความดื้อรั้นคู่นั้น ดวงตาสีนิลสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสองชั้นพราวเสน่ห์ที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย ความใกล้ชิดที่อันตรายถึงขีดสุดกำลังหลอมละลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอใช้เวลาสร้างมานานหลายปีทีละน้อย... ทีละน้อย... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับกันตามแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องวีไอพีที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือใครบางคนที่ไม่ได้รับเชิญ! “ริน! อยู่นี่เองเหรอจ๊ะ... อุ๊ย! ตายจริง ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?” เสียงแหลมสูงคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับร่างระหงของ ‘มีอา’ บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง และอดีտคนรักเก่าของรินรดาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยเคลือบยาพิษ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองท่าทางแนบชิดระหว่างรินรดากับพายด้วยแววตาสมเพชแกมขบขัน ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักตัวพายออกห่างจากตนเองทันที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินแซ่บและลุ้นไปกับเคมีเดือดๆ ในตอนนี้นะคะ!