กฎเหล็กของความสำเร็จ

เสียงกระดาษปึกหนาถูกโยนลงกระทบพื้นกระจกโต๊ะทำงานดังปึกใหญ่ เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วเรียวสวยของรินรดาเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่น่าเกรงขาม "อ่านมันซะให้ละเอียดทุกตัวอักษร ก่อนที่เธอจะก้าวขาออกจากห้องนี้ไป พาย" น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของดีไซเนอร์สาวคนดังดังขึ้น ท่าالإنشاد (In Medias Res) ที่ไร้การเกริ่นนำใดๆ ทำให้บรรยากาศภายในสตูดิโอส่วนตัวอบอวลไปด้วยแรงกดดันชนิดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนัง รินรดายืนกอดอกมองร่างระหงของนางแบบสาวเบอร์หนึ่งที่กำลังยกมุมปากยิ้มกวนประสาทใส่เธออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พายย่อตัวลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยท่าทางยียวน ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความบนกระดาษด้วยความรู้สึกขบขันมากกว่าจะยำเกรง เธอแกล้งไล้นิ้วเรียวไปตามตัวอักษรแต่ละบรรทัดช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของห้องที่จ้องเขม็งมาอยู่ก่อนแล้ว "สัญญาทาสฉบับปรับปรุงใหม่เหรอคะคุณดีไซเนอร์... หืม? ข้อเจ็ดระบุไว้ว่า 'ห้ามมีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องกับการทำงานเด็ดขาด' แหม ฟังดูใจร้ายจังนะคะ กลัวฉันจะตกหลุมรักเสน่ห์อันเย็นชาของคุณเข้าจริงๆ หรือไงคะ ถึงต้องรีบขีดเส้นตายกั้นกำแพงหนาเตอะขนาดนี้" พายจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของรินรดามากขึ้นทีละนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของนางแบบสาวลอยมาแตะจมูก รินรดาขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่แววตาที่จ้องมองกลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและระ1-1 ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยพาย" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างสมส่วนในชุดสูทเข้ารูปของนางแบบสาวด้วยความหงุดหงิดที่ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธอมากกว่าที่ควรจะเป็น "สิ่งที่ฉันกลัว ไม่ใช่การที่เธอจะมาตกหลุมรักฉันหรอกนะ... แต่ฉันกลัวว่าความไร้ระเบียบและนิสัยชอบแหกกฎของเธอ จะทำลายผลงานที่ฉันทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายสร้างมันขึ้นมาต่างหาก" "โอ๊ะ เจ็บจังนะคะ" พายวางมือทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้รินรดาจนระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วนวลเนียนของดีไซเนอร์สาว "แต่ถ้าจำไม่ผิด เมื่อคืนก่อน... คุณไม่ได้พูดจาห่างเหินแบบนี้นี่คะ ตอนที่มือของคุณสั่นตอนถอดเสื้อสูทให้ฉัน..." "พาย!" รินรดาโพล่งขึ้นเสียงดังเพื่อตัดบทความเจ้าเล่ห์นั้น ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจี้จุดดำมืดเข้าอย่างจัง เธอยื่นมือออกไปหมายจะดันไหล่อีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่กลับถูกมือเรียวบางของพายคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเอาไว้เสียก่อน สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของพายส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งพล่านไปตามแนวแขนของรินรดาจนเธอต้องรีบดึงมือกลับราวกับโดนของร้อน หัวใจดวงน้อยใต้ร่มผ้าเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงจนเธอเกือบจะควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ได้ "ตกลงค่ะ ฉันจะเซ็น" พายยอมถอยหลังกลับไปยืนตั้งตรงดีๆ รอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยแววตาพินิจพิจารณาที่อ่านยาก "ในเมื่อมันเป็นกฎเหล็กของความสำเร็จ... ฉันก็จะเล่นตามเกมของคุณค่ะ รินรดา แต่บอกไว้ก่อนนะว่า เกมนี้ใครเผลอใจหวั่นไหวไปก่อน... คนนั้นแพ้" รินรดากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามดึงสติและภาพลักษณ์ของดีไซเนอร์เลือดเย็นกลับคืนมาให้เร็วที่สุด ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกยื่นออกไปพร้อมกับสายตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม "เซ็นชื่อซะ แล้วออกไปจากห้องของฉัน" พายรับปากกามาด้วยท่าทีสบายๆ เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะลังเล ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองรินรดาไม่วางตา ราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นเสือสาวตัวเก่งพยายามตะกุยกำแพงน้ำแข็งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังหัวใจตัวเอง "เรียบร้อยค่ะ" พายดันเอกสารกลับมาให้เจ้าของห้อง พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "หวังว่าคุณจะรักษา 'กฎเหล็ก' ข้อนี้ได้ดีเท่ากับปากที่คุณใช้พูดนะคะ ดีไซเนอร์คนเก่ง" พายหมุนตัวเดินกลับหลังด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ สะโพกกลมกลึงภายใต้กระโปรงทรงสอบส่ายไหวตามจังหวะการก้าวเดินที่เย้ายวนทุกอณู รินรดามองตามแผ่นหลังนั้นไปจนกระทั่งมือเรียวแตะลงที่ลูกบิดประตู รินรดาพ่นลมหายใจออกยาวเหยียดเพื่อระบายความอึดอัดที่สุมอก แต่ทว่า... ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็วก่อนที่กลอนจะถูกปลดล็อกโดยวิสาสะ แอด... ร่างสูงโปรดของ 'ธน ์' ช่างภาพหนุ่มชื่อดังและเป็นอดีตคนรักเก่าของรินรดา ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เธอนึกรังเกียจ สายตาของธันวากวาดมองระหว่างรินรดาและพายที่ยืนอยู่ใกล้กันด้วยความสงสัย "อ้าว พาย อยู่ด้วยเหรอเนี่ย... ผมรบกวนเวลาส่วนตัวอะไรหรือเปล่าครับ พอดีผมเอาภาพเซ็ตล่าสุดมาให้คุณรินรดาตรวจความเรียบร้อย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สายตาที่มองรินรดากลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่พายสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ขณะที่พายหันกลับมามองหน้าอดีตแฟนหนุ่มของรินรดาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนที่พายจะตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งอย่างอวดดี พร้อมกับยกแขนขึ้นคล้องคอดีไซเนอร์สาวคนเก่งเอาไว้ต่อหน้าต่อตาธันวา โดยไม่สนองต่อกฎเหล็กที่เพิ่งจะเซ็นยอมรับไปเมื่อสักครู่นี้เลยแม้แต่น้อย! "ไม่รบกวนเลยค่ะคุณธันวา..." พายเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของรินรดาจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอดีตคนรักเก่า "พอดีฉันกับคุณรินรดากำลัง 'ทบทวน' กฎข้อใหม่ที่เพิ่งตกลงกันเสร็จพอดีเลยล่ะค่ะ... ว่าแต่คุณธันวา มีธุระด่วนอะไรกับ *แฟนเก่า* ของฉัน... เอ๊ย ของคุณล่ะคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินแซ่บและลุ้นไปกับเคมีเดือดๆ ในตอนนี้นะคะ!