ความผิดพลาดของแผนการ

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าการส่งตารางงานบ้าๆ นั่นมา จะทำให้ฉันถอยไปจากคุณได้จริงๆ” เสียงหวานใสที่เจือความเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของแบรนด์ *Aethel* กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมที่รินรดามักจะใช้เพื่อสร้างเกราะกำบังความรู้สึก ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ แต่กลับถูกกลบด้วยความกดดันจากร่างบางที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างไร้มารยาท รินรดาเงยหน้าขึ้นจากร่างแบบชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีดำสนิท ปลายดินสอในมือเรียวชะงักค้าง แววตาคู่คมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรู หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ ร่างระหงของดีไซเนอร์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้หัวใจ นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดกลับเกร็งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอมอง ‘พาย’ นางแบบสาวตัวแสบที่ควรจะกำลังบินไปถ่ายแบบคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงอยู่ที่มิลานในเวลานี้ แต่ทว่า... เจ้าตัวกลับมายืนลอยหน้าลอยตา ส่งยิ้มยั่วเย้าส่งมาให้เธอถึงที่นี่ได้อย่างไร้สำนึก “ฉันไม่ได้ส่งตารางงานไปให้คุณเพื่อขับไล่ค่ะ พาย” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา และราบ เรียบจนน่ากลัว “แต่นั่นคือตารางงานระดับมืออาชีพที่ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารแล้ว ในฐานะนางแบบเซ็นสัญญา คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการเดินทางเพื่อประโยชน์ของแบรนด์” “ประโยชน์ของแบรนด์ หรือเพื่อประโยชน์ของหัวใจคุณกันแนคะ?” พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่รินรดาเกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันช่างเย้ายวนและสั่นคลอนความมั่นคงในใจเธอเสียเหลือเกิน ร่างเพรียวระหงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนแทบไม่มีช่องว่าง รัศมีอันตรายจากความมั่นใจของนางแบบสาวแผ่ซ่านจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ “คุณจงใจส่งฉันไปให้ไกลหูไกลตา เพราะกลัวว่าตัวเองจะทนเก็บอาการหึงหวงไว้ไม่ไหวใช่ไหมล่ะคะ คุณดีไซเนอร์เลือดเย็น” “หลงตัวเองใหญ่ไปแล้วค่ะพาย” รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะจนแทบจะทะลักออกมานอกซี่โครงก็ตาม “ฉันแค่ไม่อยากร่วมงานกับคนไร้ระเบียบวินัย และชอบทำตัวก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของฉันก็เท่านั้น แผนการทุกอย่างที่ฉันวางไว้... มันคือการจัดการงาน ไม่ใช่เรื่องไร้สาระแบบที่คุณกำลังคิด” “แผนการเหรอคะ?” พายทวนคำ เสียงกระซิบของเธอลดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงพร่าที่ชวนให้ขนลุกเกรียว ร่างบางโน้มตัวลงมาใช้มือเรียวบางทั้งสองข้างท้าวลงบนขอบโต๊ะทำงาน กักตัวรินรดาให้อยู่ในอ้อมแขนของเธอโดยปริยาย ใบหน้าสวยเฉี่ยวคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้เสียจนรินรดาได้กลิ่นอายความหอมหวานเฉพาะตัวจากผิวเนียนนุ่ม “น่าเสียดายจังนะคะที่ ‘แผนกันพาย’ ของคุณมันพังไม่เป็นท่า ตั้งแต่ฉันฉีกตั๋วเครื่องบินทิ้งต่อหน้าผู้จัดการของคุณเมื่อเช้าแล้วล่ะค่ะ” รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ความตกใจฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้น ก่อนที่เธอจะรีบดึงหน้ากากความเยือกเย็นกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว “คุณบ้าไปแล้วหรือไงพาย นั่นตั๋วชั้นเฟิร์สคลาส มูลค่ามหาศาลนะ!” “เทียบกับค่าตัวและความสุขที่ได้มายืนมองคนปากแข็งแถวนี้ดิ้นพล่านไม่ได้หรอกค่ะ” พายยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของรินรดาด้วยความนึกสนุก “คุณอยากให้ฉันไปให้พ้นหน้ามากใช่ไหมคะ? งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิคะ ว่าที่คุณทำตัวเย็นชาใส่ฉันตลอดเวลาเนี่ย เป็นเพราะเกลียดฉันจริงๆ หรือเพราะ... กลัวว่าตัวเองจะตกหลุมรักฉันกันแน่” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมในอาณาจักรที่เธอเป็นผู้สร้างขึ้นมาเอง มือเรียวที่กำดินสอไว้แน่นสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปจนเธอแทบจะควบคุมลมหายใจของตัวเองไม่ได้ กลิ่นอายความดุดันและเย้ายวนจากหญิงสาวตรงหน้ากำลังทำลายล้างเกราะป้องกันทุกชั้นที่เธออุตส่าห์ก่อขึ้นมาอย่างยากลำบาก “ถอยไปค่ะ พาย” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่บางให้ออกห่าง แต่ทว่าพายกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะท้าน แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจที่รินรดาแอบสูดดมเข้าไปทำให้สติสตังของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง “ไม่ถอยค่ะ จนกว่าคุณจะยอมสารภาพมาตามตรง...” เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่กวนประสาทดังอยู่ริมฝีปากของเธอ “ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา หัวใจของคุณมันไม่ได้เย็นชาอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด” รินรดากัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด ความพ่ายแพ้กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ แผนการทุกอย่างที่วางไว้เพื่อผลักไสผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่าด้วยความดื้อรั้นและลูกตื้อระดับร้อยเต็มร้อยของนางแบบสาวตัวแสบ ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างมีความหมาย ความเงียบงันระหว่างพวกเธอกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังจะยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมหาศาล และริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อลบ1เขตแดนสุดท้าย— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ไม่ได้รับเชิญ พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเอמהขึ้นทันที “คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ! ประธานบริษัทกับทางบอร์ดบริหารกำลังเดินตรงมาที่นี่ พวกเขารู้เรื่องที่น้องพายยกเลิกไฟต์บินไปมิลานแล้วค่ะ!” รินรดาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เธอดันร่างของพายออกสุดแรงด้วยความตกใจ ขณะที่พายเองก็ยอมถอยหลังกลับไปยืนตรงอย่างเสียดาย พร้อมกับส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หน้าห้องทำงานของดีไซเนอร์สาว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!