คำรบเร้าจากหัวใจ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของ ‘รินรดา’ แต่อากาศในห้องกลับดูเบาบางลงอย่างน่าประหลาดเมื่อร่างสูงโปร่งของนางแบบสาวเจ้าของปัญหาอย่าง ‘พาย’ ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา “ริน... มองหน้าฉันหน่อยค่ะ ไม่ได้มองชุด” เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงความดื้อรั้นนั้นทำให้รินรดาชะงักปลายปากกาที่กำลังร่างแบบชุดโอต์กูตูร์คอลเลกชันใหม่ เธอเงยหน้าขึ้น สบสายตากับพายที่จงใจโน้มตัวลงมาจนเส้นผมสลวยระลงบนโต๊ะทำงาน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมเม็ดบนถูกปลดออกอย่างจงใจ “ฉันจ้างคุณมาเป็นนางแบบ ไม่ได้จ้างมาเป็นตุ๊กตาที่คอยจะกวนประสาทคนอื่นในเวลาทำงานนะคะ พาย” รินรดาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่คมเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก พยายามซ่อนความไหววูบในใจภายใต้หน้ากาก ‘ดีไซเนอร์เลือดเย็น’ ที่เธอสวมใส่มานานหลายปี “แต่ฉันไม่ได้มาในฐานะนางแบบ” พายยืดตัวขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจปรากฏชัด “ฉันมาในฐานะคนที่... คุณกำลังหนีไงคะ” รินรดาวางปากกาลงเสียงดัง ‘ปัง’ เธอพยุงตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับคนตรงหน้าจนลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่รินรดกัน “ฉันไม่ได้หนี และฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องหนีอะไรจากคุณ คำว่า ‘ความรู้สึก’ ที่คุณพยายามจะยัดเยียดให้ มันก็แค่เกมชิงดีชิงเด่นในวงการแฟชั่นที่คุณถนัดนักไม่ใช่หรือไง” “ปากแข็งจังเลยนะคะ” พายก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว บีบพื้นที่ส่วนตัวของรินรดาจนแทบไม่มีที่ว่าง “ถ้ามันเป็นแค่เกม ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินผ่านความเงียบนี้ล่ะคะ?” รินรดาเม้มปากแน่น ความทรงจำอันโหดร้ายเกี่ยวกับการถูกหักหลังในอดีตพุ่งเข้ามาเตือนสติ เธอถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังให้พายเพื่อหนีจากสายตาที่ราวกับจะทะลวงผ่านกำแพงที่เธอสร้างไว้ “เลิกเล่นแบบเด็กๆ เสียทีพาย เราโตกันแล้ว สิ่งที่คุณทำอยู่มันไม่ได้ทำให้คุณดูมีค่าขึ้นมาหรอกค่ะ มันก็แค่ความหลงระเริงชั่วคราวที่คุณอยากเอาชนะฉันก็เท่านั้น” “ถ้าฉันเอาชนะคุณได้จริง ทำไมตอนนี้คุณถึงไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองหน้าฉันกันล่ะคะ?” เสียงของพายเริ่มสั่นเครือ แฝงความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งทะนง “คุณกลัวว่าถ้าหันมา แล้วเห็นว่าฉันจริงจังแค่ไหน คุณจะพ่ายแพ้ต่อกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นเองใช่ไหม... ริน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหรา รินรดายืนนิ่ง หัวใจของเธอเหมือนกำลังเต้นอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้น การปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเป็นเรื่องที่เธอทำมาตลอดนับตั้งแต่ถูกคนรักเก่าทรยศหักหลัง แต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้... ทำไมทุกครั้งที่พายเข้าใกล้ เธอถึงรู้สึกว่าเกราะป้องกันที่สร้างไว้นับสิบปีมันเริ่มแตกร้าว รินรดาตัดสินใจหันกลับมา ทว่าวินาทีนั้นเอง พายกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกระชากเบาๆ จนรินรดาถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกอุ่นของนางแบบสาว กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของพายโอบล้อมเธอไว้จนแทบจะขาดใจ “ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือการแสดง...” พายกระซิบชิดใบหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด “งั้นก็ลองพิสูจน์ดูสิคะ ว่าความรู้สึกของฉัน... มันจริงหรือหลอก” รินรดาพยายามจะผละออก แต่แรงกอดรัดที่แน่นหนาและอบอุ่นนั้นทำให้เธอรู้สึกอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด “พาย... อย่าทำแบบนี้” “แค่ครั้งเดียวค่ะริน... แค่ยอมรับความจริงกับใจตัวเองสักวินาทีเดียว แล้วหลังจากนั้น คุณจะผลักไสฉันไปไกลแค่ไหน ฉันจะไม่ขัดขืนเลย” รินรดาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เธอรู้ดีว่าหากตอบตกลงหรือแสดงความรู้สึกออกไปเพียงน้อยนิด ชีวิตที่แสนสงบและเยือกเย็นของเธอจะพังทลายลงทันที แต่ในขณะเดียวกัน เสียงหัวใจที่เต้นรัวกลับตะโกนก้องว่านี่คือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดหลังจากความมืดมิดในอดีต ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของรินรดาจะทันได้ขยับเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ประตูห้องทำงานไม้โอ๊คบานใหญ่กลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะตามมารยาท “คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ คอลเลกชันใหม่ของคุณถูกปล่อยภาพหลุดออกไปในโซเชียลแล้ว!” เสียงของเลขาส่วนตัวที่ตะโกนเข้ามาทำให้รินรดาผลักร่างของพายออกทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะที่พายเองก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดต่อจังหวะนรกที่ทำลายช่วงเวลาสำคัญไปอย่างน่าเสียดาย รินรดารีบคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูภาพหน้าจอที่กำลังเป็นไวรัล และเมื่อเธอเห็นชื่อบัญชีผู้ปล่อยภาพนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความสั่นระริก นั่นไม่ใช่ศัตรูหน้าไหน... แต่มันคือ ‘คนในอดีต’ ที่เธอคิดว่าตายจากชีวิตเธอไปนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!