คำถามที่ไม่มีคำตอบ

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดัง ‘คลิก’ หนักแน่น ราวกับเส้นกั้นระหว่างโลกสองใบที่ถูกตัดขาดจากกันอย่างถาวร รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวยาว แสงไฟนีออนดัดสีส้มอ่อนจากป้ายโลโก้แบรนด์ไฮแฟชั่นบนผนังทาบทับลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ เธอเลือกที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกยามวิกาล ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังความเปราะบางที่กำลังกัดกินหัวใจทีละน้อย ทว่า... คนอย่างพายไม่มีวันยอมเล่นตามเกมที่อีกฝ่ายขีดเส้นไว้หรอกค่ะ ร่างโปร่งระหงในชุดเดรสกำมะหยี่สีดำสนิทก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะอย่างไม่เกรงกลัว เรียวขาเนียนก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นใจ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวมนเคาะลงบนพื้นผิวไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาในชีวิตของคนใจร้ายตรงหน้า “เลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกสักทีได้ไหมคะ รินรดา” เสียงหวานใสที่เคยเอื้อnเอ่ยหยอกล้อกันในห้องลองเสื้อ บัดนี้กลับเจือด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน พายส่งสายตาคมกริบตรงไปยังดวงตาสีนิลคู่สวยที่หลบเลี่ยงการสบตามาตลอดสัปดาห์ รินรดากลืนก้อนสะอื้นผడుผาดลงคออย่างยากลำบาก เธอวางปากกาในมือลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับนางแบบสาวตัวแสบ แววตาคู่คมฉายแววเยือกเย็นและดุดันตามแบบฉบับดีไซเนอร์มือหนึ่งที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว “ถ้าพูดธุระเสร็จแล้ว ก็เชิญออกไปค่ะ ห้องทำงานฉันไม่ใช่สถานที่สำหรับมาเรียกร้องความสนใจเรื่องไร้สาระ” น้ำเสียงเรียบสนิทถูกพ่นออกมาราวกับคมมีดที่เคลือบยาพิษ “ไร้สาระงั้นเหรอคะ?” พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำใส แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความดื้อรั้นที่ไม่เคยยอมจำนน “การที่ฉันต้องมาทนยืนอยู่ตรงนี้ ทนเป็นของเล่นแก้เหงาในสายตาคุณ ทนเห็นคุณทำเป็นมองไม่เห็นความรู้สึกที่ฉันพยายามส่งไป... มันไร้สาระมากใช่ไหมคะในสายตาผู้หญิงใจร้ายอย่างคุณ!” “พาย!” รินรดาเผลอตวาดเสียงกร้าว มือเรียวเผลอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำตัดพ้อที่แทงใจดำ “ทำไมคะ? กลัวเหรอ กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนให้เด็กกวนประสาทอย่างฉันหรือไง” พายไม่ถอยหลังหนี กลับเป็นฝ่ายโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน “บอกฉันมาสิคะริน... ที่ผ่านมาทั้งหมด ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณกันแน่? แค่นางแบบหน้าใหม่ที่หยิบมาใช้ประดับรันเวย์เพื่อความสะใจ หรือ... เคยมีเสี้ยววินาทีไหนบ้างไหมที่คุณมองเห็นฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งจริงๆ” คำถามที่พะรุงพะรังอยู่ในใจตลอดหลายสัปดาห์ถูกพรั่งพรูออกมาจนหมดเปลือก บรรยากาศภายในห้องเงียบงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวของคนทั้งคู่ รินรดานิ่งงิ่งไป อารมณ์ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ภาพซ้อนทับของอดีตอันเจ็บปวดที่เคยถูกคนรักหักหลังอย่างไม่ใยดีผุด วาบขึ้นมาในหัวราวกับฟิล์มภาพยนตร์ซ้ำๆ กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองกำลังสั่นคลอนอย่างหนักหน่วงภายใต้แรงกดดันจากสายตาเว้าวอนที่ซ่อนความดื้อรั้นของคนตรงหน้า “คุณไม่มีสิทธิ์มาถามหาความชัดเจนจากฉัน...” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเย็นชาทั้งหมดที่มีกลับมาประดับใบหน้า แม้ว่าหัวใจข้างในจะกำลังกรีดร้อง “เพราะตั้งแต่แรก... เราไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้” “หึ!” พายยิ้มหยัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ “ตกลงกันไว้เหรอคะ? เออ... จริงสินะ คนเยือกเย็นอย่างคุณคงไม่เคยเอาหัวใจมาเดิมพันกับอะไรอยู่แล้วนี่คะ มีแต่คนโง่คนนี้ต่างหากที่ดันคิดไปเองว่าความใส่ใจที่คุณแอบซ่อนไว้มันมีความหมาย” ร่างบางผอยถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แววตาที่เคยสดใสและดื้อรั้นบัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่ยากจะประสาน รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในอก ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงลงมาซ้ำๆ เธอยากจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนั้นไว้เหลือเกิน แต่อาทิตย์อุทัยแห่งความหวาดกลัวในอดีตก็รั้งเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาและแววตาสتبتรักสลับเกลียดที่สื่อสารกันผ่านความว่างเปล่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้รวบรวมความกล้าเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปเพื่อรั้งร่างที่กำลังจะหันหลังเดินจากไปนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงในเสี้ยววินาที ‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ประตูบานหรูก็ถูกผลักเปิดออกผางโดยฝีมือของบุคคลที่สามผู้ไม่ได้รับเชิญ... ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนสนิทของรินรดาออกมาด้วยน้ำเสียงระรื่นราวกับไม่รู้กาลเทศะ “อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ต้องคุยกับคุณรินรดากลางดึกพอดดีเลย” ดวงตาคู่คมของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาลที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างเธอกับพายอย่างพพอดีเป๊ะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!