คอลเลกชันใหม่

กลิ่นอายของช็อกโกแลตเข้มข้นเจือกลิ่นไอความดุดันของกาแฟคั่วเข้ม ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบกริบ เสียงขูดปลายดินสอเกรด B ลงบนกระดาษสเก็ตช์เนื้อหนาดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าแฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดระคนเร่งรีบ รินรดาขมวดคิ้วมุ่นจนเกิดรอยย่นระหว่างคิ้ว ปลายเรียวลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ อย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจ้องมองภาพร่างตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สั่นไหวในอก ภาพที่ปรากฏบนกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่โครงร่างของนางแบบหุ่นไม้ไร้ชีวิตชีวา... แต่มันคือเส้นสายที่สะท้อนตัวตนของ 'พาย' ผู้หญิงที่เข้ามาปأسป่วนโลกอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของเธอจนพังทลาย ชุดราตรียาวสีดำสนิท ตัดเย็บด้วยผ้าซาิลค์เนื้อหนาที่ทิ้งตัวทับซ้อนกันอย่างมีชั้นเชิง แต่จุดเด่นไม่ได้อยู่ที่ความเรียบหรู หากแต่เป็นดีเทลคัตout บริเวณเอวสอบและแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เว้าลึกราวกับคมมีดบาดลึก ราวกับต้องการประกาศให้โลกรู้ถึงความเย้ายวนอันตรายที่พร้อมแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้าใกล้ และที่สำคัญที่สุด... ช่วงไหล่ประดับด้วยขนนกกระจอกเทศสีขาวบริสุทธิ์ที่ฟูฟ่อง ตัดกับความมืดมิดของตัวชุดอย่างสมบูรณ์แบบ มันคือภาพสะท้อนของความสดใส ดื้อรั้น และความยโสโอหองที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทของผู้หญิงคนนั้น พายในร่างของคอลเลกชันใหม่... พายที่ดึงดูดและอันตรายจนเธอแทบไม่อยากละสายตา ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะตามเคย ร่างเพรียวระหงของนางแบบสาวก้าวเข้ามาพร้อมถุงกระดาษแบรนด์โปรดในมือ กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยตามแรงเคลื่อนไหว พายส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ความกวนประสาทที่ทำเอารินรดาอยากจะปาม้วนผ้าใส่หน้าสักรอบ "ทำงานหนักเกินไป เดี๋ยวริ้วรอยถามหานะคะ ดีไซเนอร์คนเก่ง" เสียงหวานใสเอ่ยแซو พร้อมกับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ รินรดาชะงักมือที่กำลังเงื้อมดินสอ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา พายมักจะเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างไร้ความเกรงใจเสมอ และเฃากเกลียดที่ร่างกายของเธอมักจะตอบสนองต่อการมีอยู่ของอีกฝ่ายเร็วกว่าสมองสั่งการทุกที "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้โดยไม่เคาะประตู" น้ำเสียงเย็นเยียบถูกพ่นออกมา พร้อมกับที่รินรดาวางดินสอลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังทึบ "อ้าว ก็ประตูมันไม่ได้ล็อกนี่คะ อีกอย่าง... ฉันมีสิทธิ์พิเศษในฐานะ 'แรงบันดาลใจ' ไม่ใช่หรือไง?" พายลากเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่กระดาษสเก็ตช์บนโต๊ะที่ถูกคว่ำไว้ครึ่งหนึ่ง "แรงบันดาลใจบ้าบออะไรของเธอ ฉันแค่กำลังวาดขยะเปื้อนหมึกเล่นแก้เซ็งเท่านั้นแหละ" รินรดาแสร้งเอ่ยปัด น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ใบหูขาวสะอาดกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด พายหัวesเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ ร่นระยะห่างระหว่างกันจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของนางแบบสาวลอยละล่องเข้ามาเตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว "ขยะเหรอคะ? แต่สายตาของเธอเมื่อกี้... มันบอกว่ากำลังละเลียดกินฉันทั้งตัวผ่านกระดาษแผ่นนั้นต่างหากล่ะ" พายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าจงใจทิ้งจังหวะให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาคมดุสบตากับนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายเสียจนเธอแทบจะลืมวิธีหายใจ "หลงตัวเองที่สุด พาย" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีกลับมาปกป้องตัวเองจากแรงดึงดูดมหาศาลนี้ "ชุดนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนไร้มารยาทอย่างเธอใส่หรอกนะ มันถูกออกแบบมาสำหรับนางแบบมืออาชีพที่รู้จักเคารพกฎ ไม่ใช่เด็กกะโปโลที่เอาแต่สร้างปัญหาไปวันๆ" "เด็กกะโปโลคนนี้แหละค่ะ ที่จะทำให้คอลเลกชันเปิดตัวของคุณสะเทือนไปทั้งวงการแฟชั่น" พายยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะปลายคางของดีไซเนอร์สาวเบาๆ อย่างถือดี รินรดาชะงักค้าง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่างจนขยับตัวไม่ได้ "แล้วเราจะได้เห็นกัน... ว่าคุณจะกล้าปฏิเสธฉันลงไหม" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยการผลักเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องตัดเย็บ..." เสียงหอบหายใจของเด็กฝึกงานดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา พร้อมกับสีหน้าซีดเผือดที่ทำให้รินรดาต้องผุดลุกขึ้นยืนทันที พายชักมือกลับอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงจ้องมองดีไซเนอร์สาวไม่วางตา รินรดาหันไปมองหน้าพายสลับกับเด็กฝึกงาน ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคถัดมา "ชุดต้นแบบหลักของคอลเลกชันใหม่... ถูกกรีดทำลายเสียหายจนหมดแล้วค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!