ความอึดอัดหลังบานประตู

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารชุดใหญ่ลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องตัดเย็บชั้นสี่ ไม่ได้ดังพอจะกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของรินรดาได้เลยค่ะ ผ่านมาสามวันแล้ว นับตั้งแต่คืนพายุฝนโหมกระหน่ำในสตูดิโอวันนั้น ริมฝีปากของเธอยังคงจำสัมผัสร้อนผ่าวที่แนบสนิทลงมาอย่างไร้การอนุญาตได้ดีเกินไป และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมตลอดเจ็ดสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมา ดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นและเจ้าระเบียบอย่างเธอ ถึงต้องใช้ตารางงานที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เป็นเครื่องมือในการหลบหน้า ‘พาย’ นางแบบตัวแสบที่ขยันสร้างรอยร้าวให้ความสุขุมของเธอพังทลายลงครั้งแล้วครั้งเล่า รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด ปลายนิ้วเรียวยาวกดนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ภาพใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ชอบส่งยิ้มกวนประสาทมาให้พ้นจากหัว สมองของเธอสั่งการชัดเจนว่าความสัมพันธ์ระหว่างดีไซเนอร์กับนางแบบเบอร์ท็อปควรอยู่บนเส้นแบ่งของความเป็นมืออาชีพ แต่ทำไมล่ะ… ทำไมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงส้นสูงก้าวเข้ามาใกล้บริเวณใกล้เคียง หัวใจเจ้ากรรมถึงต้องทรยศด้วยการเต้นถี่รัวทุกที ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งแบบขอไปที ก่อนที่บานประตูห้องทำงานส่วนตัวจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈สีขาวกับกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยท่าทีระริกระรี้ที่พยายามซ่อนไว้ไม่เนียนเอาเสียเลย “เอกสารสรุปยอดfittingรอบสุดท้าย ฉันเอามาวางไว้ตรงนี้นะคะ คุณดีไซเนอร์คนเก่ง” เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงที่ติดจะเย้าแหย่เล็กน้อย พายจงใจวางแฟ้มลงบนมุมโต๊ะที่ใกล้กับเก้าอี้ทำงานของรินรดามากที่สุด ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสำรวจเจ้าของห้องที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่หลังโต๊ะทำงาน รินรดายังคงก้มหน้ามองสเกตช์ผ้าในมือ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ตั้งแต่วินาทีแรกที่อีกฝ่ายก้าวขาเข้ามา “วางไว้แล้วก็เชิญออกไปได้ค่ะ งานฉันยุ่ง” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามดึงความเย็นชาและท่าทีเย่อหยิ่งกลับมาสวมใส่ให้เร็วที่สุดเหมือนเกราะกำบัง “ยุ่ง? ยุ่งอะไรกับกระดาษแผ่นเดิมมาสามชั่วโมงแล้วคะคุณรินรดา” พายไม่ยอมถอย เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะโน้มตัวลงไปมองอีกฝ่ายที่เอาแต่นั่งหลบสายตา “หลบหน้าเก่งเป็นเหาฉลามเลยนะคะช่วงนี้ กลัวอะไรเหรอคะ? กลัวว่าความลับที่ว่าคุณเองก็… เคลิ้มไปกับจูบวันนั้น จะหลุดออกมาจากปากฉันหรือไง” คำพูดจี้จุดทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขวับขึ้นมาทันที ดวงตาสีนิลคมกริบตวัดมองนางแบบสาวด้วยความไม่พอใจ ไดอะล็อกคมคายและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของพาย ทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ความอึดอัดที่สะสมมาหลายวันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนอากาศรอบตัวแทบเจือจาง “อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ คุณพาย” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว “มันก็แค่ความผิดพลาดชั่ววูบของคนทำงานที่ดื่มไวน์มากเกินไป ไม่มีอะไรน่าจดจำ และฉันไม่มีความจำเป็นต้องหลบหน้าเด็กกะโหลกะกะลาอย่างคุณด้วยซ้ำ” “โอ๊ะ! เจ็บจังค่ะ” พายทำท่าเอามือกุมหน้าอกประกอบการแสดงสีหน้าเจ็บปวดเกินจริง แต่แววตาพราวระยับกลับบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกำลังสนุกสนานกับการได้ปั่นประสาทคนตรงหน้าแค่ไหน “ถ้าไม่มีอะไรน่าจดจำจริงๆ ทำไมมือของคุณถึงได้สั่นตอนถือปากกาอยู่ล่ะคะ คุณดีไซเนอร์เลือดเย็น” รินรดาก้มลงมองมือตัวเองตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วที่ถือดินสออยู่กำลังเกร็งแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เธอรีบปล่อยดินสอฟั่บลงกับโต๊ะทันที ใบหน้าหวานเชิดขึ้นด้วยความถือดี พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อกดดันให้อีกฝ่ายถอยออกไป แต่กลายเป็นว่าความสูงที่ใกล้เคียงกัน ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเธอตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความเซ็กซี่ที่เป็นเอกลักษณ์ของพายลอยวนอยู่ปลายจมูก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าตัวเองกำลังจนมุมอยู่ในอ้อมแขนที่พายใช้เท้าโต๊ะกักตัวเธอไว้กลายๆ บรรยากาศเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในความอึดอัดหลังบานประตูห้องนี้ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความดุดันเฉียบคมในแววตารินรดากำลังสั่นคลอนด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังนักหนา พายหุบยิ้มกวนประสาทลงช้าๆ แววตาสดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ ปลายนิ้วเรียวของนางแบบสาวเอื้อมออกไปอย่างไร้เสียง แตะเบาๆ ที่เส้นผมปรกหน้าผากของรินรดาอย่างถือวิสาสะ “ถ้ามันไม่มีอะไรในหัวใจของคุณจริงๆ…” เสียงกระซิบแผ่วเบารSแรกรินรดาจนขนลุกซู่ “ทำไมคุณถึงไม่กล้าสบตาฉันตั้งแต่แรกที่เดินเข้ามาล่ะคะ… ริน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เรียกชื่อจริงอย่างไร้คำนำหน้า ทำให้เกราะป้องกันทุกชั้นของดีไซเนอร์สาวพังทลายลงในเสี้ยววินาที รินรดาอ้าปากจะโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเปล่งคำพูดเชือดเฉือนใดๆ ออกมา ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงของบุคคลที่สามที่ดังแทรกบรรยากาศสีชมพูแกมพิษให้แตกกระเจิง “คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ แบบชุดโชว์หลักในงานแฟชั่นวีคสัปดาห์หน้า ถูกส่งอีเมลหลุดออกไปให้สื่อคู่แข่งแล้วค่ะ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!