จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงกระดาษร่างสเกตช์ปลิวว่อนลงสู่พื้นพรมราคาแพงทีละแผ่น... ทีละแผ่น... เหมือนหิมะที่โปรยปรายกลางฤดูร้อน ความเงียบงันในห้องทำงานส่วน ตัวของแบรนด์ *‘Lira Haute Couture’* ยามเที่ยงคืนวิกาลช่างอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ หากมีประกายไฟตกลงไปเพียงนิดเดียว "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง ยัยตัวแสบ!" รินรดาตวาดกร้าว นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบฉายแววคุกกรุ่นจนน่ากลัว สองมือเรียวยกขึ้นกอดอกแน่นเพื่อพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอมองหญิงสาวตรงหน้าที่ทำตัวราวกับพายุหมุนที่จงใจเข้ามาปั่นป่วนชีวิตระเบียบจัดของเธอให้พังทลายในชั่วข้ามคืน พายไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางแบบสาวเจ้าของเรือนร่างสมส่วนก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ส้นสูงแบรนด์ดังกระทบพื้นเสียงดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวน ท้าทาย และจงใจกวนประสาท ชุดเดรสผ้าซาตินสีดำสนิทที่เธอสวมใส่อยู่ขับเน้นผิวเนียนละเอียดให้โดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลบนโต๊ะทำงาน "บ้าเหรอคะ? ฉันเรียกว่า 'การปรับปรุงโครงสร้างงานศิลปะ' ต่างหากล่ะริน..." พายลากเสียงยาวอย่างยียวน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้เหนือกว่า เธอหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงคืบเดียว ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนสมุดแพตเทิร์นของรินรดาเบาๆ "ชุดคอลเลกชันนี้มันน่าเบื่อเกินไป ไร้ชีวิตชีวา เหมือนหุ่นยนต์ใส่เสื้อผ้า ไม่มีจิตวิญญาณ... พูดง่ายๆ คือ มันไม่เซ็กซี่พอสำหรับฉันค่ะ" "มันคือผลงานสามเดือนที่ฉันทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายลงไป! คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินมันแค่เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากฉัน!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น เธอลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้หนังแท้ไถลถอยหลังไปหลายนิ้ว ความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่ไว้เป็นเกราะกำบังมาตลอดพังทลายลงราบคาบต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ พายชะงักไปนิดเมื่อได้ยินประโยคหลัง นัยน์ตาสกูปิตระยิบระยับไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยประกายท้าทายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เธอก้าวเข้าประชิดรินรดาชนิดที่เรียกว่าแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าลอยเข้าแตะจมูก รินรดาถึงกับผะเผงถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานสีมะฮอกกานีตัวใหญ่ "เรียกร้องความสนใจเหรอคะ..." พายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มของดีไซเนอร์สาว "แล้วถ้าใช่ล่ะคะ... คุณคิดว่ามันสำเร็จไหมล่ะ?" รินรดาลืมหายใจไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวราวดรัมแมชชีนในอกข้างซ้าย เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างขัดใจ พยายามตอกย้ำตัวเองว่านี่คือ 'นางแบบตัวปัญหา' ที่เธอต้องกำราบให้ได้ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาทำให้เธอเสียอาการได้ง่ายๆ "ถอยไปพาย คุณกำลังล้ำเส้น..." เสียงของรินรดาเบาลงกว่าเดิมครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มันไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อครู่ หากแต่เจือไปด้วยความสั่นพร่าที่เธอเกลียดชังตัวเองเสียเหลือเกินที่เผลอแสดงมันออกมา "แล้วถ้าฉันไม่ถอยล่ะคะ... คุณจะทำอะไรฉัน? จะไล่ออกเหรอ? หรือจะจูบปิดปากฉันเหมือนในนิยายน้ำเน่าที่คุณชอบเปิดอ่านตอนพักเที่ยง?" คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงความจริงจังเกินพิกัดทำ Rinrada ตาโตด้วยความตกใจ ใครจะไปคิดว่ายัยนางแบบคนนี้แอบเห็นเธออ่านนิยายรักหวานแหววในห้องพักส่วนตัว! ความหงุดหงิดผสมกับความเขินอายที่ถูกจับได้ไล่ทันทำให้รินรดาหมดความอดทน มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นดันไหล่บางของพายให้ออกไปให้พ้นทางด้วยความรุนแรงระดับหนึ่ง แต่เพราะพื้นที่ค่อนข้างคับแคบ บวกกับกองกระดาษสเกตช์ที่ระเกะระระอยู่บนพื้นพรม ทำให้ส้นสูงสี่นิ้วของพายเหยียบเข้ากับกระดาษแผ่นใหญ่เต็มรัก! *ว้าย!* อุบัติเหตุเกิดขึ้นเร็วเสียยิ่งกว่าความคิด พายเสียการทรงตัวกรีดร้องออกมาเบาๆ และด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของรินรดาอย่างแรง แรงฉุดกระชากนั้นมากพอที่จะดึงร่างโปร่งบางของดีไซเนอร์สาวให้เซถลาตามลงไปด้วย ตึง! ร่างระหงทั้งสองร่างล้มคว่ำลงไปกองบนพรมขนสัตว์หนานุ่มกลางห้องทำงานอย่างไม่เป็นท่า พายอยู่ด้านบนโดยมีน้ำหนักตัวทาบทับลงมาเกือบทั้งหมด ขณะที่รินรดานอนราบอยู่เบื้องล่างโดยมีแขนแกร่งของอีกฝ่ายค้ำยันยันพื้นไว้ข้างศีรษะเพื่อไม่ให้ทับลงมาเต็มแรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด... มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก อะดรีนาลีนที่สูบฉีด และแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงรั้งพวกเธอไว้ด้วยกัน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่เหนือริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปลายจมูกของพวกเธอเกือบจะชนกันอยู่แล้วในจังหวะที่ขยับตัว ดวงตาคู่สวยของพายที่มองลงมานั้นไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความลึกล้ำ หิวกระหาย และความรู้สึกบางอย่างที่เตือนภัยให้รินรดารู้ว่า... สถานการณ์ตอนนี้กำลังหลุดจากการควบคุมไปไกลโขแล้ว "พาย... ลุกขึ้นไปเดี๋ยวนี้..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสายตาของพายเคลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากของเธอชั่วขณะ "ไม่เอาค่ะ..." พายตอบเสียงพร่า ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ฉันบอกแล้วไงคะว่าคุณแพ้ทางฉัน..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาโต้แย้งใดๆ ออกมาเพื่อรักษาฟอร์ม พายก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็คาดไม่ถึง... ร่างเพรียวขยับใบหน้าเข้าไปประชิดอย่างไร้การลังเล ปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากอิ่มของรินรดาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน กลิ่นหอมหวานของวานิลลาผสมผสานกับรสชาติความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ของพายแผ่ซ่านไปทั่วประสาทสัมผัส ความนุ่มละมุนที่เคลือบด้วยความดุดันและเอาแต่ใจทำให้หัวใจของดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก มันไม่ใช่แค่จูบเพื่อความสนุก... แต่มันคือการประกาศสงครามทางอารมณ์ที่พายจงใจจุดชนวนขึ้นเพื่อเผาทำลายกำแพงทั้งหมดที่รินรดาพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี! ด้วยความตกใจและสัญชาตญาณการป้องกันตัว รินรดากำหมัดแน่นเตรียมจะผลักร่างบางออกไปให้พ้นทาง แต่ปลายนิ้วเรียวที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนยวบยาบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อพายเปลี่ยนจากจيบสัมผัสที่ผิวเผินเป็นการรุกล้ำลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนที่แตะผ่านกลีบปากหยอกเย้าเบาๆ สร้างความปั่นป่วนในท้องจนรินรดาลืมหายใจ เผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การควบคุม เปิดทางให้ความหวานล้ำนั้นแทรกซึมเข้ามาตักตวงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ มือเรียวที่ควรจะผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นไปกำปกเสื้อของพายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว จังหวะเวลาคล้ายถูกยืดออกไปยาวนานนับชั่วโมง ท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องทำงานที่เงียบสงบ อุบัติเหตุในคืนนี้ได้ทำลายเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ของพวกเธอพังทลายลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ และในวินาทีที่รินรดาเริ่มเผลอไผล ตอบสนองสัมผัสวาบหวามนั้นกลับไปอย่างไม่รู้ตัว... *กริ๊ก... แอ๊ด...* เสียงปลดล็อกรหัสประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นเบื้องล่าง พร้อมกับบานประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงไฟสว่างวาบจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ "รินรดา เธอยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ฉันเอาเอกสารชุดใหม่มาให้... เฮ้ย!" ร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักกึกอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของดีไซเนอร์สาวผู้เยือกเย็นกำลังนอนอยู่บนพรม โดยมีนางแบบตัวแสบคร่อมทับและมอบจูบดูดดื่มให้อย่างคาคาตา! รินรดาสดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอดันร่างของพายออกสุดแรงด้วยความตกใจ เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวแดงก่ำไปถึงใบหู ขณะที่พายผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นและท้าทายบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "อ้าว... มาขัดจังหวะพอดีเลยนะคะคุณผู้จัดการ..." พายเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกระดากอายแม้แต่น้อย —------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!