ร่องรอยเคมีมรณะ

"ผลลัพธ์จากแก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมตรีบนชิ้นเนื้อเยื่อตับ... ไม่ได้บอกว่าเขาถูกวางยาพิษเพื่อฆาตกรรมครับสารวัตร แต่มันบอกว่า ฆาตกรกำลังจัดแสดงงานศิลปะ" เสียงของนายแพทย์ศตวรรษดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องชันสูตรที่อุณหภูมิลดต่ำจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นดันกรอบแว่นโลหะเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์คู่มือนั้นจ้องมองกราฟสเปกตรัมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นตะลึงและความรังเกียจอย่างถึงที่สุด สารวัตรปกรณ์ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องสแตนเลสอยู่ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์และรายงานผลทางเคมีที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะชันสูตร ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบนส่งกลิ่นอายความดุดันและคุกคามออกมาอย่างเงียบเชียบ เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของแพทย์นิติเวชทีละน้อย จนระยะห่างระหว่างเขากับหมอเต้เหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "พูดภาษาคนให้ผมฟังหน่อย หมอเต้... ศิลปะบ้าบออะไร ถึงต้องใช้สารพิษที่ไม่มีชื่ออยู่ในสารบบยาแผนปัจจุบัน" ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของอีกฝ่ายราวกับต้องการค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสุขุมนั้น "มันคือสารประกอบฟอสฟอรัสอินทรีย์สังเคราะห์พิเศษครับ" ศตวรรษหันกลับมาสบตา ปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นฟอร์มาลีนผสมกับกลิ่นโคלอนราคาแพงจางๆ จากตัวของนายตำรวจหนุ่ม "ไม่ใช่สารเคมีที่หาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไป และไม่ใช่สารที่ใช้ในการเกษตรกรรม แต่มันถูกสังเคราะห์ขึ้นมาในห้องปฏิบัติการที่มีมาตรฐานสูงระดับมหาวิทยาลัย หรือไม่ก็... ห้องทดลองใต้ดินของบริษัทเวชภัณฑ์ระดับประเทศ" ปกรณ์โน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนศตวรรษต้องชะะงักลมหายใจ สารวัตรหนุ่มยื่นมือไปแตะขอบโต๊ะสแตนเลสข้างตัวแพทย์หนุ่ม เป็นการกักตัวทางกายภาพที่ทรงพลังและจงใจคุกคามพื้นที่ส่วนตัวอย่างอวดดี "แล้วไอ้สารพิษที่ว่านั่น... มันทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้เราตามล่ามันไหมล่ะ หรือหมอจะบอกผมว่า นี่คือความสมบูรณ์แบบอีกรูปแบบหนึ่งของฆาตกรโรคจิตที่หมอหลงใหลในเชิงวิชาการ" ปกรณ์กระซิบเสียงต่ำ ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศตวรรษกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ศตวรรษไม่หลบสายตา เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของความเป็นผู้เชี่ยวชาญ แม้ว่าสัมผัสจากไอร้อนของร่างกายอีกฝ่ายจะแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดจนสร้างความปั่นป่วนในกระแสเลือด "ผมไม่เคยหลงใหลความตาย สารวัตร... ผมแค่เคารพความจริง และความจริงในตอนนี้ก็คือ ฆาตกรไม่ได้แค่ต้องการปลิดชีพเหยื่อ แต่เขากำลังส่งสาส์น" "สาส์นอะไร?" "รอยไหม้รูปวงกลมสามวงที่ก้นหลุมศพ... และสัดส่วนของสารพิษในกระแสเลือดที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำจนถึงระดับไมโครกรัม" ศตวรรษหันไปแตะหน้าจอเพื่อเปลี่ยนภาพเป็นผลวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุล "มันคือสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ สารวัตรปกรณ์ มันคือสมการเชิงอนุพันธ์ที่ถูกแปลออกมาเป็นความตาย" ปกรณ์ถอนหายใจยาว พ่นลมร้อนออกมาปะทะกับแก้มนวลของแพทย์หนุ่มเบาๆ ก่อนจะผละตัวออกไปยืนกอดอกตามเดิม แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าคมคายที่เคร่งเครียดของอีกฝ่าย "สมการบ้าอะไร... คนตายไปแล้วครึ่งโหล และถ้าเรายังหาตัวมันไม่เจอ จะมีคนตายเพิ่มอีกในสมการของหมอนี่แหละ" เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่บานกระจกฝ้าจะถูกผลักเปิดออก ผู้กองมินตรายืนหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาส่อเค้าความตื่นตระหนก เธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่โดยไม่รอให้อุญหภูมิในห้องเอื้ออำนวย "สารวัตรคะ... หมอเต้คะ เราเพิ่งได้รายงานการตรวจสอบจากพื้นที่เกิดเหตุล่าสุดของคดีที่สาม... และทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่งพบวัตถุต้องสงสัยที่เชื่อมโยงกับคดีนี้โดยตรง" มินตราวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบสแตนเลสดังสะท้อนก้องในห้องเงียบ ปกรณ์คว้าแฟ้มขึ้นมาเปิดอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดอ่านตัวหนังสือแต่ละบรรทัดก่อนที่รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าจะแข็งค้างไปชั่วขณะ "อะไรครับ ผู้กอง?" ศตวรรษขมวดคิ้วเดินเข้าไปดูรายงาน ในเอกสารแผ่นนั้น มีภาพถ่ายของวัตถุชิ้นหนึ่งที่ถูกพบในที่เกิดเหตุล่าสุด มันคือเข็มฉีดยาแพทย์สนามรุ่นหายาก พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ชัดเจนด้วยหมึกสีดำสนิท *‘ยินดีด้วย คุณเจอตัวแปรแรกในสมการแล้ว... แต่ระวังให้ดี หมอศตวรรษ สารพิษขวดต่อไป อาจจะอยู่ในกระแสเลือดของสารวัตรข้างตัวคุณ’* ศตวรรษชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกอนจะหันขวับไปมองหน้าสารวัตรปกรณ์ทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไฟนีออนบนเพดานห้องชันสูตรก็กระพริบวูบวาบสองครั้งก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่สาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของพวกเขาทั้งสองคน ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นแผ่วเบาจากทางเดินด้านนอก... เป็นเสียงฝีเท้าที่หยุดตรงหน้าประตูห้องชันสูตรพอดิบพอดี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช