กระสุนนัดแรก

เสียงแหวกอากาศของโลหะความเร็วสูงไม่ได้มาพร้อมกับคำเตือน มันคือความตายที่เดินทางเร็วกว่าเสียง และเลือกเป้าหมายด้วยความแม่นยำอันน่าสะพรึงกลัว เปรี้ยง! เศษปูนจากขอบหน้าต่างโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาแตกกระจาย ละอองฝุ่นสีเทาคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนที่ฉุนกึก ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลที่ถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบจากปลายกระบอกปืนในระยะไกล “หมอ! หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำอย่างดุดันดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากอันทรงพลัง สารวัตรปกรณ์พุ่งเข้าใส่ร่างของนายแพทย์ศตวรรษเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปหลบหลังซากลังไม้เนื้อแข็งที่ผุกร่อน กลิ่นอับชื้นของกระดาษลังเก่าและคราบน้ำมันเครื่องผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อกาฬ หัวใจของหมอศตวรรษเต้นโครมคราม ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่เฉียดฉิว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณทางนิติเวชบอกเขาว่า วิถีกระสุนเมื่อครู่ไม่ได้ยิงมาเพื่อขู่ มันเล็งมาที่ศีรษะ... และถ้าปกรณ์ไม่ผลักเขาออกไป สมองของเขาคงกระจายติดผนังเบื้องหลังไปแล้ว “คุณบ้าหรือเปล่าสารวัตร!” ศตวรรษกัดฟันกรอด เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความโกรธเจือความตกใจ ขณะที่มือเรียวยาวรีบควานหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากกระเป๋าเสื้อคลุม “ถ้าคุณโดนยิงขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบสำนวนคดีนี้” “ห่วงตัวเองก่อนเถอะหมอ... เสียงลมหายใจของคุณมันสั่นกว่าผมเสียอีก” ปกรณ์แย้มยิ้มเยือกแข็งออกมาได้แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน ดวงตาคมกラボใต้ความมืดกวาดมองไปรอบด้านอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ แต่ก่อนที่ศตวรรษจะได้ต่อปากต่อคำ ร่างหนากลับสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย พร้อมกับลมหายใจที่กระชากสั้นลง ความเงียบงันชั่ววินาทีนั้นมีความหมายมากกว่าคำพูด ศตวรรษใช้ปลายนิ้วสัมผัสเข้าที่หัวไหล่ขวาของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ และเมื่อดึงมือกลับมา... นิ้วเรียวชุ่มไปด้วยของเหลวสีเข้มข้นอุ่นจัด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทะลุกลิ่นฝุ่นดินปืน “คุณโดนยิง” ศตวรรษกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลงทันที ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ “แค่ถากๆ น่าหมอ... กระสุนมันแคบเศษผิวหนังไป...” ปกรณ์กัดกรามแน่น ฝืนขยับตัวแต่ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดของกล้ามเนื้อทำให้เขาต้องพ่นลมหายใจยาวเหยียด ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสูญเสียเลือด “เงียบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ครับ สารวัตร” ศตวรรษออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ สายตาคมกริบมองทะลุความมืดประเมินบาดแผล แม้แสงสว่างจะมีเพียงน้อยนิดจากแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคาโกดัง แต่ทักษะของศตวรรษทำให้เขารู้ว่ากระสุนนัดนี้ตัดผ่านเส้นเลือดฝอยใหญ่บริเวณหัวไหล่ หากปล่อยไว้ให้อเลือดยังไหลไม่หยุด ปกรณ์อาจช็อกหมดสติภายในสิบนาที มือของแพทย์นิติเวชขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขาฉีกสาบเสื้อเชิ้ตของสารวัตรหนุ่มออกอย่างไร้ความลังเลเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแกร่งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและบาดแผลฉีกขาดน่ากลัว “อึก...” ปกรณ์ส่งเสียงครางต่ำในลำคอเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของศตวรรษกดลงไปตรงจุดยุทธศาสตร์เพื่อห้ามเลือด “มือคุณนี่... เย็นเป็นน้ำแข็งเลยนะหมอ” “ถ้าไม่อยากตายด้วยภาวะสูญเสียเลือด ก็ช่วยอดทนกับความเย็นหน่อยครับ” ศตวรรษตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่ใช้ผ้าก๊อซสะอาดกดทับแผลฉีกขาดด้วยแรงกดที่คำนวณมาแล้วว่าพอเหมาะเพื่อหยุดเลือด “อย่าขยับ... วิถีกระสุนเมื่อครู่มาจากมุมตึกร้างฝั่งตะวันออก ระยะหวังผลประมาณสามร้อยเมตร มือปืนใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงติดลำกล้องเก็บเสียงและกล้องเล็งอินฟราเรด... เขากำลังรอให้เราโผล่หัวออกไป” บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของปกรณ์ดังสลับกับเสียงหยดของเลือดที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง ติ๊ด... ติ๊ด... ศตวรรษขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของสารวัตรหนุ่มมากขึ้นเพื่อบังกระสุนและให้แสงสว่างจากไฟฉายขนาดเล็กที่คาดไว้ที่ศีรษะส่องไปยังบาดแผล ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวของปกรณ์ ตัดกับความเยือกเย็นในหลักการของศตวรรษอย่างสิ้นเชิง “คุณกำลังเอาตัวมาบังผม... หมอเต้” ปกรณ์กระซิบชิดริมหู เสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความหมายลึกซึ้ง “ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ถ้าผมรอดไปได้ ผมอาจจะเข้าใจความหมายของการกระทำของคุณผิดก็ได้” “ผมแค่ทำหน้าที่แพทย์ผู้ช่วยชีวิตมนุษย์คนหนึ่งครับ ไม่ได้มีความหมายแอบแฝงอื่นใดทั้งสิ้น” ศตวรรษตอบโดยไม่ละสายตาจากแผลตรงหน้า ปลายเข็มฉีดยาชาถูกเตรียมขึ้นอย่างรวดเร็ว “อดทนหน่อยนะฃครับ ผมต้องเย็บปิดปากแผลเบื้องต้นตรงนี้ก่อน เพื่อไม่ให้เลือดออกซ้ำ” “ตามสบายเลยครับหมอ... เจ็บกว่านี้ผมก็เคยโดนมาแล้ว” ศตวรรษสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสมาธิ ท่ามกลางเสียงกระสุนนัดที่สองที่พุ่งทะลุกำแพงสังกะสีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษโลหะกระเด็นเฉียดใบหูของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะทำให้โครงสร้างโกดังเก่าส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ แต่มือของนายแพทย์ศตวรรษไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย เขากดเข็มลงไปอย่างไร้ความลังเล ปรณิธานแห่งวิชาชีพแพทย์ถูกหล่อหลอมขึ้นเหนือความหวาดกลัวทั้งปวง ความตายกำลังหายใจรดต้นคออยู่เบื้องนอก แต่ภายในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ มีเพียงชีวิตของชายหนุ่มตรงหน้าเท่านั้นที่เขามีหน้าที่ต้องปกป้องด้วยความรู้ทั้งหมดที่มี ผ่านไปชั่วนาทีที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ แผลถูกเย็บปิดและพันด้วยผ้าพันแผลอย่างแน่นหนา ลมหายใจของปกรณ์เริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียวจากอาการเสียเลือด “เรียบร้อยครับ” ศตวรรษถอนหายใจยาวออกมาเบื้องหน้า “กระสุนถากไปไม่โดนกระดูก แต่คุณต้องพักผ่อน... สารวัตร?” คำพูดสะดุดลงเมื่อปกรณ์ใช้มือข้างที่เหลือคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ดวงตาคมกริบไม่ได้มองไปยังทิศทางของมือปืนภายนอก แต่มองตรงมาที่ดวงตาของศตวรรษด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก “มือปืนไม่ได้มาคนเดียว...” ปกรณ์กระซิบเสียงเบาหูชิด “และเป้าหมายของมัน... ไม่ใช่แค่ผม” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเข้าด้านหลังของโกดัง ไม่ใช่เสียงวิ่งหนี แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างเป็นระบบระเบียบ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกต แสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาตามซอกมุมของลังไม้ เงาร่างของใครบางคนทอดยาวเข้ามาใกล้จุดที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ทีละก้าว... ทีละก้าว... ศตวรรษขยับมือไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งที่เก็บตกได้จากพื้นบริเวณที่ปกรณ์โดนยิง มันคือปลอกกระสุนปืนไรเฟิลขนาด .308 ที่สลักสัญลักษณ์แปลกประหลาดบางอย่างไว้ที่ท้ายปลอก... สัญลักษณ์รูป “ตาชั่งที่เอียงข้าง” ซึ่งเขาเคยเห็นในแฟ้มคลับลับของคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน คดีที่พรากชีวิตคนใกล้ชิดที่สุดของเขาไป หัวใจของนายแพทย์ศตวรรษกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นจากกระดูกสันหลังเมื่อเงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซลังไม้ที่พวกเขาซ่อนอยู่ พร้อมกับเสียงรองเท้าบูทที่เหยียบลงบนเศษกระจกแตกดังกรอบแกรบ “เจอตัวแล้วล่ะ... ดร.ศตวรรษ” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดความมืดออกมา เป็นเสียงของบุคคลที่ควรจะอยู่ในห้องทำงานของสถานีตำรวจ... ไม่ใช่ที่นี่ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาจนถึงตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช