วิเคราะห์จิตวิทยาฆาตกร

รอยเปื้อนสีชาดบนแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในห้องชันสูตรเวลานี้ แต่เป็นความเงียบงันที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างนายแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในตรรกะ กับสารวัตรหนุ่มผู้ใช้สัญชาตญาณดิบเถื่อนในการไล่ล่า "คุณกำลังบอกผมว่า รอยแผลกรีดบนกระดูกซี่โครงเส้นที่สี่ไม่ได้เกิดจากความโกรธแค้น แต่มันถูกกระทำด้วยความประณีตราวกับคนกำลังปอกเปลือกผลไม้?" สารวัตรปกรณ์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิด ดวงตาคมกราบกวาดมองภาพถ่ายศพบนกระดานไวท์บอร์ดด้วยความรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่มันถูกกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกแข็งที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว นายแพทย์ศตวรรษ หรือหมอเต้ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางยังคงหมุนปรับโฟกัสอย่างใจเย็น แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของเขา ทอดเงายาวทับซ้อนลงบนโต๊ะสแตนเลส "ความโกรธแค้นมันเสียงดังและหยาบกระด้างครับสารวัตร..." หมอเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่หนักแน่นในทุกพยางค์ "แต่รอยแผลในคดีนี้... มันเงียบงัน เยือกเย็น และผ่านการคำนวณมุมองศามาอย่างแม่นยำ มันคือศิลปะของการทำลายล้างที่ไร้ซึ่งหัวใจ ฆาตกรไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเหยื่อ เขาต้องการ 'เวลา' ในการศึกษาโครงสร้างภายใน" ปกรณ์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของแพทย์นิติเวช กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลินและแอลกอฮอล์ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายทั้งสองในระยะประชิด ความอึดอัดนี้ไม่ได้มาจากขนาดของห้องชันสูตร หากแต่มาจากแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่คอยผลักไสและดึงดูดพวกเขาเข้าหากันอยู่เสมอ "คุณกำลังใช้หลักการวิทยาศาสตร์เข้าข้างความโรคจิตของมัน" ปกรณ์โน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับหมอเต้เหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาทั้งคู่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ในมุมมองของผม มันเป็นแค่ไอ้โรคจิตที่อยากโชว์พาว ความประณีตอะไรนั่น... มันก็แค่ความหมกมุ่นของพวกสวะสังคม" หมอเต้เงยหน้าขึ้นสบตา สันจมูกโด่งเกือบจะเฉียดปลายจมูกของนายตำรวจหนุ่ม ความใกล้ชิดนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม้สถานที่จะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายก็ตาม "ความหมกมุ่นกับความเจ็บป่วยทางจิตใจมันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ครับสารวัตร..." หมอเต้กระซิบ ลมหายใจอุ่นรดรินผ่านกรอบหน้า "ถ้าคุณมองให้ลึกล้ำกว่าสัญชาตญาณดิบที่คุณมี คุณจะเห็นว่า รูปแบบการฆ่าในทุกๆ ศพที่ผ่านมา มันบอกเล่าเรื่องราวของ 'วัฏจักรความเจ็บป่วย' ที่สมบูรณ์แบบ มันเริ่มต้นจากความวิตกกังวล ขยายไปสู่การควบคุม และจบลงด้วยการครอบครอง... เหยื่อไม่ได้เป็นแค่เป้าหมาย แต่เป็นเครื่องมือในการเยียวยาปมด้อยในวัยเด็กของมันเอง" ปกรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของแพทย์นิติเวชตรงกับสมมติฐานในหัวของเขา แต่การได้ยินมันถูกแปลความหมายออกมาด้วยตรรกะที่คมกริบและเยือกเย็น ยิ่งทำให้ภาพของฆาตกรในจินตนาการน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม สารวัตรหนุ่มผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ "แล้วคุณจะบอกว่า ขั้นตอนต่อไปมันกำลังจะเกิดขึ้นอีกงั้นสินะ?" ปกรณ์หยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ "ผู้กองมินטרารายงานเข้ามาว่า เราเพิ่งเจอเบาะแสสำคัญจากกล้องวงจรปิดใกล้จุดพบศพล่าสุด รถกระบะสีดำคันเดิม แต่ครั้งนี้ทะเบียนรถไม่ถูกอำพราง" หมอเต้ถอดถุงมือยางออกโยนลงถังขยะ เสียงวัตถุกระทบก้นถังดังสะท้อนในความเงียบ ดวงตาคมกริบมองไปยังกระดานไวท์บอร์ดที่มีเส้นด้ายโยงใยเชื่อมโยงสถานที่เกิดเหตุ "มันไม่ได้สะเพร่าหรอกครับสารวัตร..." หมอเต้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้ขนลุก "การที่มันเริ่มปล่อยให้เราเห็นทะเบียนรถ ก็แปลว่า... เกม 'แมวไล่จับหนู' ในความรับรู้ของมัน ได้เปลี่ยนสถานะไปแล้ว ตอนนี้เราไม่ใช่ผู้ไล่ล่า แต่มันกำลังต้อนพวกเราให้เดินเข้าไปในเขาวงกตที่มันสร้างขึ้นต่างหาก" ปกรณ์หรี่ตาลง รังสีความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ต่อให้มันสร้างเขาวงกตที่ซับซ้อนแค่ไหน ผมก็จะพังมันเข้าไปลากคอมันออกมาให้ได้" "ระวังตัวด้วยนะครับ..." หมอเต้เอ่ยเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าแฝงความห่วงใยที่คมกริบไม่แพ้มีดผ่าตัด "เพราะฆาตกรประเภทนี้... เกลียดที่สุดคือคนที่ฉลาดเท่าทันเกมของมัน และมันมักจะเก็บ 'ของสะสมชิ้นโปรด' ไว้เป็นลำดับสุดท้ายเสมอ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องชันสูตรด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ผู้กองมินตราก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือถือแท็บเล็ตที่หน้าจอแสดงภาพไลฟ์สดจากกล้องวงจรปิดจุดเกิดเหตุล่าสุด "สารวัตรคะ หมอเต้..." เสียงของมินตราสั่นเครือเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนายตำรวจและแพทย์นิติเวชเย็นเฉียบ "เราเพิ่งพบข้อความสลักอยู่บนศพล่าสุด... มันไม่ใช่รหัสลับ แต่มันคือ... ที่อยู่บ้านพักส่วนตัวของหมอเต้ครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช