แผลเป็นในใจ

เสียงฮัมเครื่องกรองกาแฟระบบหยดในมุมห้องพักแพทย์ดังกล่าวกว่าปกติในยามวิกาล กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์เกรดพรีเมียมคั่วเข้มไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมภายในห้องทำงานส่วนตัวของนายแพทย์ศตวรรษเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันกระดูกสันหลังที่โค้งงอเล็กน้อยตามแรงโน้มถ่วงของการทำงานมานานกว่าสิบชั่วโมง หมอศตวรรษปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งออกสองเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่ผ่านการถือมีดผ่าตัดมานับไม่ถ้วน แต่อุปสรรคในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ชิ้นเนื้อเยื่อหรือรอยช้ำบนร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะชันสูตร... หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของนายตำรวจยศสารวัตรที่ยังคงยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักแพทย์อย่างถือวิสาสะ โดยไม่มีทีท่าว่าจะขอตัวกลับบ้านเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา "คุณยังไม่กลับอีกหรือครับ สารวัตรปกรณ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจากกองแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางบนโต๊ะ "ถ้าผมกลับ... ใครจะเป็นคนคอยดูว่าหมอจะแอบสูบบุหรี่ไฟฟ้าแก้เครียดในห้องทำงานอีกไหมล่ะครับ" ปกรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงรอยยิ้มเยือกแข็งที่เป็นเอกลักษณ์ สารวัตรหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงฝีเท้าของรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้องในความเงียบ หมอเต้ถอนหายใจยาวนานอย่างอ่อนล้า เขาปิดแฟ้มคดีตรงหน้าลง เสียงกระดาษกระทบกันดังทึบ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววความหงุดหงิดที่ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวอย่างชัดเจน "ที่นี่ไม่ใช่สถานีตำรวจนะครับสารวัตร และผมก็ไม่ใช่ผู้ต้องหาที่คุณจะมาเฝ้าสังเกตการณ์ตามอำเภอใจ" "แต่เรากำลังทำคดีเดียวกัน และผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าที่ปรึกษาทางนิติเวชของผมกำลังจะล้มพับคากองเลือดหรือเปล่า" ปกรณ์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวของนายตำรวจหนุ่ม ในจังหวะที่หมอศตวรรษลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อแสดงออกถึงการรักษาระยะห่าง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดลุ่ยเพราะแรงขยับตัวก็รั้งตึงขึ้นตามการเคลื่อนไหว... เผยให้เห็นผิวเนื้อบริเวณสีข้างด้านขวาที่โผล่พ้นขอบกางเกงขึ้นมาเล็กน้อย รอยแผลเป็นขนาดใหญ่ สีชมพูเข้มเนื้อนูนหนาและมีรอยหยักย่นราวกับถูกไฟลวกหรือฉีกขาดอย่างรุนแรงจากของมีคม ปรากฏเด่นชัดตัดกับผิวขาวสะอาดตาอย่างสะดุดตา ปกรณ์ชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบของสารวัตรกองปราบที่ผ่านการสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของคนร้ายมานับร้อยคดี จับจ้องไปที่รอยแผลเป็นนั้นทันที สัญชาตญาณนักล่าบอกเขาว่ารอยแผลนี้ไม่ใช่รอยแผลจากการผ่าตัดรักษาโรคทั่วไปอย่างแน่นอน มันมีเรื่องราว... เรื่องราวที่มืดหม่นและเจ็บปวดซ่อนอยู่เบื้องหลัง "นั่น..." ปกรณ์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มห้าวแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงตรึงอยู่บนรอยแผลเป็นนั้น "รอยอะไรครับ" หมอศตวรรษสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับเป็นประกายความเจ็บปวดชั่วขณะก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม ชายหนุ่มรีบดึงชายเสื้อลงมาปิดบังรอยแผลนั้นอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก "ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาใส่ใจครับสารวัตร" เสียงของหมอเต้แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงชั่วขณะเหลือเพียงกำแพงความระแวงที่ถูกสร้างขึ้นอย่างรีบร้อน "แต่มันไม่ใช่รอยแผลธรรมดา" ปกรณ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่ยอมถอยหลัง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแพทย์นิติเวช ค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความสุขุม "ผมเป็นตำรวจ ผมเห็นรอยแผลมาเยอะ หมอเต้... นั่นคือรอยแผลจากการถูกกระทำ ไม่ใช่การรักษา" "ผมบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุณ!" หมอศตวรรษตวาดลั่น ห้องทำงานขนาดเล็กเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องกรองกาแฟที่ส่งเสียงฟู่เบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ ความเงียบงันปกคลุมอยู่หลายวินาที บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรมได้ ปกรณ์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับยืนนิ่ง มองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของหมอเต้ ความดุดันในแววตาของสารวัตรหนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและเห็นอกเห็นใจอย่างยากที่จะหาได้จากตัวตนปกติของเขา "ผมขอโทษ..." ปกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าประหลาด มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะที่ไหล่ของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศเมื่อหมอศตวรรษถอยหลังหนีหนึ่งก้าว "คุณไม่จำเป็นต้องมาขอโทษ... และไม่มีสิทธิ์มาขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของผม" หมอศตวรรษสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิง หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากให้ใครล่วงล้ำ ความทรงจำสีดำสนิทที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของจิตใจตลอดหลายปี กำลังถูกสายตาของสารวัตรปกรณ์ขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "ผมไม่ได้อยากจะลุกล้ำ..." ปกรณ์ถอนหายใจเบาๆ สายตาที่มองมายังคงแน่วแน่ "แต่แผลเป็นบนตัวคนเรา มันมักจะบอกเล่าเรื่องราวที่เราไม่อยากจำ... เหมือนกับคดีที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่หรือครับ หมอเต้? เราต่างก็มีอดีตที่คอยตามหลอกหลอน... เพียงแต่ของผมมันแสดงออกทางสายตา ส่วนของหมื้อมันซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงไปกลางใจของศตวรรษ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความทรงจำในคืนฝนตกเมื่อห้าปีก่อน ภาพกองเลือดสีแดงฉานบนพื้นห้องผ่าตัด กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง และร่างไร้วิญญาณของ 'รวิน' น้องชายแท้ๆ ที่เขาเป็นคนลงมือชันสูตรด้วยมือของตัวเอง และร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้กับคนร้ายในคืนนั้น... ทุกอย่างย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก หมอศตวรรษหลับตาลงช้าๆ พยายามสะกดกลั้นความสั่นเทาของเรียวปาก "คุณไม่รู้อะไรเลย... สารวัตร" "ถ้าหมออึดอัด... เล่าให้ผมฟังก็ได้นะครับ" ปกรณ์ก้าวเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีท่าทีคุกคาม มีเพียงความอบอุ่นอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ สารวัตรหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของหมอศตวรรษไว้เบาๆ ไม่แน่นหนาจนเจ็บ แต่เพียงพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวและบังคับให้อีกฝ่ายต้องเผชิญหน้า สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของปกรณ์ส่งผ่านผิวเนื้อเข้าสู่กระแสเลือด ทำให้หมอศตวรรษสะท้านเฮือก ความเร่าร้อนทางจิตวิญญาณระหว่างพวกเขากำลังปะทะกันอย่างเงียบเชียบในห้องทำงานที่แคบลงถนัดตา ก่อนที่หมอศตวรรษจะทันได้เอաբปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศอันเปราะบางลงอย่างไร้ความปรานี ปกรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดจังหวะ แต่หมอศตวรรษกลับใช้จังหวะนั้นดึงข้อมือตนเองกลับอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหันไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย น้ำเสียงของเขาพยายามปรับให้เป็นปกติที่สุด แม้ลมหายใจจะยังคงติดขัดอยู่ก็ตาม "ครับ... หมอศตวรรษพูดครับ" เสียงปลายสายรายงานด้วยความร้อนรนและตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "หมอเต้ครับ! รีบลงมาที่ห้องเก็บศพด่วนเลยครับ! ศพของเหยื่อในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องหมายเลขสาม... เกิดความผิดปกติบางอย่างขึ้นครับ!" หมอศตวรรษหน้าถอดสีทันที ความเป็นมืออาชีพดึงสติเขากลับมาสู่ความเป็นจริงในเสี้ยววินาที "เกิดอะไรขึ้น บอกให้ชัดเจน" "มีคนแอบเข้ามาในห้องเก็บศพ... และทิ้ง 'ของขวัญ' ไว้บนร่างของผู้ตายครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช