เอกสารลับที่หายไป

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูกลอยอบอวลอยู่ในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินของกองปราบปราม แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวที่บิดเบี้ยวบนผนังปูนเปลือย สารวัตรปกรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เหล็กนิรภัยที่บานพับถูกงัดจนอ้าออก รอยตัดเหล็กด้วยความร้อนยังคงหลงเหลือไอความร้อนจางๆ ในอากาศ บ่งบอกว่าเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง "ไม่มีรอยนิ้วมือ รอยเท้าก็ถูกทำลายด้วยน้ำยาเคมี... มืออาชีพทำชัดๆ ครับสารวัตร" เสียงของผู้กองมินตราดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับยื่นซองพลาสติกใสบรรจุเศษโลหะชิ้นเล็กๆ ให้ผู้บังคับบัญชา ปกรณ์ไม่รับของจากมือเธอ สายตาคมกราบกรานกวาดมองความว่างเปล่าภายในตู้เหล็กที่เคยบรรจุ "แฟ้มประวัติคดีสีดำ" แฟ้มลับที่รวบรวมรายชื่อ ข้อมูลเชิงลึก และเส้นทางการเงินของกลุ่มบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่ค้ำจุนโครงสร้างอำนาจมืดในประเทศนี้ การที่มันหายไปไม่ได้หมายความแค่ว่าหลักฐานชิ้นสำคัญหลุดรอด แต่มันคือการประกาศสงครามจากภายใน "คนนอกไม่มีทางรู้รหัสผ่านตู้เซฟระดับนี้... และไม่มีทางรู้ว่ารหัสเพิ่งถูกเปลี่ยนเมื่อสามวันก่อน" ปกรณ์พึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มเยือกแข็งที่มักประดับบนใบหน้าของเขาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม "หนอนไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มันฝังรากลึกอยู่ในกระดูกสันหลังของกรมตำรวจเราต่างหาก" ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ทว่าเงียบเชียบดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ก่อนที่ร่างโปร่งในเสื้อสูทเข้ารูปสีเข้มจะก้าวเข้ามาหยุดยืนที่กรอบประตู นายแพทย์ศตวรรษกวาดสายตาปราดเดียวก็ประเมินสถานการณ์ทั้งหมดได้ทันทีด้วยตรรกะอันเฉียบคมของแพทย์นิติเวช "ดูท่าทางคุณจะไม่ได้เรียกผมมาเพื่อชันสูตรศพนะ สารวัตร" ศตวรรษเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงนัยยะเสียดสี "หรือว่าในตู้เซฟนั่น มีศพความลับของใครเน่าเฟะจนทนเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว" ปกรณ์หันขวับมามองแพทย์หนุ่ม แววตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟพ่นออกมา ความตึงเครียดระหว่างพวกเขามักจะเข้มข้นขึ้นเสมอในยามที่สถานการณ์คับขัน และครั้งนี้มันดึงดูดทั้งสองให้เข้ามาใกล้ชิดกันในเขตแดนอันตราย "บางที... ศพที่เน่าเฟะที่สุด อาจจะกำลังเดินปะปนอยู่กับคนเป็นในเครื่องแบบนี้ก็ได้ครับ หมอเต้" ปกรณ์ก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับโสตประสาทของศตวรรษ "คุณคิดว่ายังไงล่ะ ในฐานะคนที่คุ้นเคยกับการผ่าตัดซากเน่าๆ เพื่อหาความจริง" ศตวรรษไม่ถอยหลังหนี เขากลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ "การผ่าศพเราต้องใช้มีดที่คมกริบและใจที่เย็นชาครับสารวัตร... แต่การหาหนอนที่กัดกินองค์กร คุณต้องใช้มากกว่ามีดผ่าตัด เพราะบางที คนที่ถือมีดอยู่ตอนนี้ อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่ขโมยแฟ้มนั้นไปก็ได้" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มินตราที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอรู้ดีว่าเส้นแบ่งระหว่างความเป็นพันธมิตรและศัตรูของสองคนนี้มันบางเบาเสียยิ่งกว่าเส้นด้าย "คุณกำลังสงสัยผม?" ปกรณ์หรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกแข็งปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร "ผมไม่ได้สงสัยใครเป็นพิเศษ... ผมแค่เชื่อในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์" ศตวรรษตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว "และหลักฐานในที่นี้บอกว่า คนร้ายต้องมีความรู้เรื่องระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงเข้าถึงได้ไม่เกินส้าคน... หนึ่งในนั้นคือคุณ สารวัตรปกรณ์" ปกรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของศตวรรษ ราจะปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกให้ แต่กิริรยานั้นกลับเป็นการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวอย่างจงใจ "ถ้าผมเป็นคนเอาไป... คุณคิดว่าผมจะเก็บมันไว้ที่ไหนล่ะครับ หมอ" ปกรณ์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของอีกฝ่าย ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวแก้มขาว "ห้องทำงานกองปราบ? หรือว่า... บนโต๊ะชันสูตรศพเย็นเฉียบของคุณกันแน่" ศตวรรษนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันเร่าร้อนที่ผู้ชายคนนี้มักจะแผ่ออกมาท้าทายเขาเสมอ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น แสงไฟนีออนบนเพดานก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องเก็บเอกสารทันที มีเพียงแสงไฟฉายจากมือถือของผู้กองมินตราที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ "เสียงอะไรน่ะ..." มินตราอุทานเบาๆ พร้อมกับชักปืนพกออกจากซอง ปกรณ์ดึงศตวรรษเข้ามาหลบหลังแผงบังคับไฟโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งกุมแขนหมอหนุ่มไว้แน่น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันในความมืด ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกรูเข้ามาที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของเจ้าหน้าที่ข้างนอก "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงนายตำรวจนายหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของกองปราบถูกแฮก ข้อมูลคดีทั้งหมดกำลังถูกลบ... และที่สำคัญที่สุด มีพัสดุลึกลับถูกส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของหมอเต้ครับ!" ปกรณ์และศตวรรษสบตากันในความมืดทันที สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นในหัวของนายแพทย์นิติเวช เมื่อไฟสำรองฉุกเฉินสีแดงส้มติดขึ้นสลัวๆ ทั้งสองรีบผละออกจากกันแล้วพุ่งตัวขึ้นไปยังชั้นบนของกองปราบปราม บนโต๊ะทำงานสีชาของนายแพทย์ศตวรรษ กล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลธรรมดาๆ วางอยู่เด่นเป็นสง่า ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงเทปกาวสีดำปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา และมีกระดาษโน้ตแปะไว้ด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างประหลาด *“ของที่ตามหา... อยู่ในร่างของเหยื่อรายต่อไปที่คุณจะต้องผ่า”* ศตวรรษหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่าน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า คดีฆาตกรรมรายใหม่ที่กำลังจะมาถึง ไม่ได้เป็นเพียงแค่คดีฆ่าล้างแค้นธรรมดา แต่มันคือกับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อท้าทายเขาและสารวัตรปกรณ์โดยเฉพาะ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช