กับดักมรณะในโกดังร้าง

"หมอบลง!" เสียงคำรามของสารวัตรปกรณ์ดังข้ามความเงียบงันในโกดังร้างทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของโกดังชานเมืองแห่งนี้ดูจะเข้มข้นกว่าปกติ จนผมแทบหยุดหายใจ ผมทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณ กระแทกพื้นคอนกรีตเย็นเยียบจนความเจ็บแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง แสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนของกองปราบกวาดผ่านความมืดสลัว เผยให้เห็นเศษฝุ่นที่ลอยเคว้งในอากาศราวกับละอองแห่งความตาย "คุณเห็นอะไรไหมครับ" ผมกระซิบถาม พยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ในฐานะนิติเวช ผมคุ้นเคยกับความตายที่สงบนิ่ง แต่ความตายที่กำลัง 'เคลื่อนไหว' อยู่ในเงามืดเช่นนี้คือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด ปกรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ส่งสัญญาณมือให้ผู้กองมินตราและทีมงานแยกตัวออกไปทางปีกซ้าย สายตาของเขาจดจ้องไปยังวัตถุประหลาดที่วางอยู่กลางห้องโถงกว้าง—กล่องไม้เก่าๆ ที่ถูกพันรอบด้วยเทปสีดำสนิท ซึ่งดูผิดที่ผิดทางอย่างร้ายกาจในโกดังร้างแห่งนี้ "อย่าขยับ... เตะพลาดไปนิดเดียว ความเป็นความตายของเราจะกลายเป็นหลักฐานในห้องผ่าศพของคุณแทน" ปกรณ์พึมพำ น้ำเสียงของเขามีความเครียดขึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "นั่นไม่ใช่แค่อุปกรณ์สื่อสาร แต่มันคือตัวจุดชนวน" ผมพินิจพิเคราะห์ด้วยสายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "องศาการวาง และลักษณะของสายไฟที่ระโยงระยางนั่น... ปกรณ์ เราไม่ได้มาจับผู้ร้าย เรากำลังเดินเข้ามาในกับดัก" "ผมรู้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นรอยเท้าใหม่บนพื้นนั่นแล้ว" เขาขยับตัวเข้าใกล้ผมมากขึ้นจนผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม "มินตรา ถอนกำลังเดี๋ยวนี้!" คำสั่งของปกรณ์ดูเหมือนจะช้าไปหนึ่งจังหวะ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นจนขนลุกชัน มันไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่มันคือเสียงของคนที่ผมคุ้นเคยดี... คนที่ควรจะอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต "สารวัตรปกรณ์... หมอศตวรรษ" เสียงนั้นเว้นจังหวะราวกับกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ "ยินดีต้อนรับสู่ฉากสุดท้ายของบทละครที่พวกคุณพยายามเขียนขึ้นมาเอง" บรรยากาศในโกดังพลันหนักอึ้งเหมือนอากาศกำลังถูกดูดออกไป ปกรณ์กระชับปืนในมือแน่น นิ้วชี้วางอยู่บนโกร่งไกอย่างระมัดระวัง เขาหันมาสบตาผม สายตาที่ปกติดุดันและมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแววกังวลลึกๆ—ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่อความปลอดภัยของผม "หมอ ถอยออกไปทางประตูทิศใต้ ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าหันหลังกลับมา" "ผมไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียวแน่" ผมโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดไม่แพ้กัน "เรามาด้วยกัน และเราจะกลับด้วยกัน หรืออย่างน้อยที่สุด ผมก็จะอยู่ดูจนกว่าความจริงจะปรากฏ" ปกรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานแต่มันกลับทำให้หัวใจผมสั่นไหวอย่างประหลาดท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตายเช่นนี้ "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นจนน่าโมโหจริงๆ เลยนะครับหมอเต้" จังหวะนั้นเอง ไฟทุกดวงในโกดังก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน แสงสีขาวจ้าทำให้พวกเราต้องหรี่ตาลงทันที และเมื่อผมปรับสายตาได้ สิ่งที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจผมแทบหยุดสนิท ที่ปลายสุดของโกดัง ไม่ใช่ศัตรูที่ถือปืน แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ไม้ ร่างนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่เหมือนถูกชำแหละอย่างประณีตด้วยมีดผ่าตัด และบนอกของเขามี 'แท็ก' ประจำตัวของผม—แท็กที่หายไปจากล็อกเกอร์ที่โรงพยาบาลเมื่อสามวันก่อน—ติดอยู่บนเนื้อหนังด้วยเข็มเย็บแผล "นั่นมัน..." ผมก้าวเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว ความสมเหตุสมผลที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลง "อย่าไปนะศตวรรษ!" ปกรณ์คว้าแขนผมไว้ แต่สายตาของเขากลับเบิกกว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างที่เท้าของศพ เข็มขัดนิรภัยสีเงินที่ผูกติดอยู่กับพื้นคอนกรีตมีตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานเริ่มวิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว—สิบวินาทีสุดท้าย "กับดักไม่ได้อยู่ที่นั่น..." ปกรณ์กัดฟันกรอด ลากผมถอยหลังอย่างรุนแรง "มันอยู่ที่ตัวเรา" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มก้องมาจากทุกทิศทาง เสียงปลดล็อกเซฟตี้ปืนดังระงมไปทั่วโกดัง แต่ทว่าสิ่งที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่การถูกล้อม แต่เป็นเสียงโทรศัพท์ของผมที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เมื่อผมหยิบมันขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตนเพียงบรรทัดเดียว: *'ในฐานะนิติเวช คุณคงรู้นะครับว่า... รอยแผลบนหน้าอกเขาน่ะ เป็นฝีมือของใคร'* ผมมองไปที่ปกรณ์ เห็นเขาชะงักไปเมื่อเหลือบเห็นข้อความนั้น แววตาที่เคยเชื่อมั่นในตัวผมบัดนี้มีความสับสนระคนสงสัยฉายชัดขึ้นมาในเสี้ยววินาที... หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของการสูญเสียความเชื่อใจที่รักษากันมาตลอด? หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการตีแผ่ความจริงที่ค่อยๆ เผยโฉมออกมานะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขคดีไปกับผมจนถึงตอนนี้ครับ ดร.นิติเวช