ความฝันที่ซ่อนไว้

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทในมือของเรย์สั่นระริก ปลายนิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะตวัดมีดแล่เนื้อปลาซาชิมิได้อย่างแม่นยำราวจับวาง กลับไร้เรี่ยวแรงจะประคองของเหลวร้อนจัดในถ้วยให้สงบนิ่งได้ เสียงหัวแผ่วเบาของชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ครัวเปิดโล่ง ราวกับเสียงกริ่งเตือนภัยที่ดังลั่นอยู่ในโสตประสาทของเชฟหนุ่มจอมเนี้ยบ “ไม่ได้เจอกันนานนะ… เรย์” คำทักทายนั้นไม่ได้ทำให้โลกหยุดหมุน แต่มันกลับดึงเอาความทรงจำที่เรย์พยายามฝังกลบไว้ใต้กองงานครัวและระเบียบวินัยอันเข้มงวดให้พรั่งพรูขึ้นมาในเสี้ยววินาที คินน์ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์อยู่อีกฝั่งหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณดิบของวิศวกรซ่อมบำรุงบอกให้รู้ว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แผ่นหลังของคนที่เคยเชิดตรงอย่างมั่นใจ บัดนี้กลับเกร็งแข็งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “นายมาทำอะไรที่นี่” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาที่เคยคมกริบยามมองข้อผิดพลาดของลูกน้อง กลับฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงโปรแกรมในสูทลำลองก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามของครัว โดยไม่สนใจสายตาไม่เป็นมิตรของคินน์แม้แต่น้อย “ร้านน่านั่งนี่นา ไม่คิดว่าเด็กฝึกงานที่เคยโดนไล่ออกจากครัวใหญ่ในวันนั้น จะไต่เต้ามาเปิดร้านหรูหราขนาดนี้ได้… น่าประทับใจดีนี่” “ออกไปจากร้านของฉัน” เรย์วางแก้วกาแฟลงกระแทกบนเคาน์เตอร์ เสียงของเหลวหกกระเซ็นเปื้อนขอบโต๊ะ แต่วินาทีนี้ไม่มีใครสนใจความเป๊ะที่เชฟหนุ่มเคยยึดถืออีกต่อไปแล้ว คินน์ขยับตัวเข้ามาขวางกั้นระหว่างเรย์กับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีคุกคามที่รุนแรงพอจะทำให้ห้องครัวอุณหภูมิลดฮวบลง “หูหนวกหรือไง เจ้าของร้านเขาไล่… เชิญป้ายหน้าครับ” “ใจร้อนจังนะคุณวิศวกร” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ เหล่ตามองคินน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบนกลับมาหาเรย์ “ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง… แค่แวะมาดูหน้าคนที่เคย ‘ทำลายอนาคต’ ของโรงแรมเราด้วยความสะเพร่าเมื่อสามปีก่อน ว่าตอนนี้มันยังกล้าหยิบจับมีดทำครัวอยู่อีกเหรอ” คำว่า *‘สะเพร่า’* ทำเอาเรย์สะอึก ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง มือที่กำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด คินน์เหลือบมองปฏิกิริยานั้น หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบด้วยความเจ็บแปลกๆ ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขารู้ว่าเรย์เป็นคนเจ้าระเบียบ บ้าความสมบูรณ์แบบ และเกลียดความผิดพลาดเข้ากระดูกดำ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นรอยร้าวเบื้องหลังเกราะป้องกันอันแข็ง “เรื่องนั้น… มันไม่ใช่ความผิดของฉัน!” เรย์ตวาดลั่น เสียงสั่นเครือที่หลุดออกมาทำลายภาพลักษณ์เชฟผู้เย่อหยิ่งจนหมดสิ้น “วัตถุดิบชุดนั้นมันถูกสลับ! ฉันเช็คดูดีแล้ว แต่พวกคุณต่างหากที่ต้องการแพะรับบาป!” “ข้อแก้ตัวของคนแพ้อมตะรังสี” ชายคนนั้นแค่น้ำเสียงดูถูก “ถ้าแกเป๊ะจริง ถ้าแกตรวจสอบทุกอย่างตามมาตรฐานของเชฟใหญ่จริง เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกเรย์… แกมันก็แค่คนอวดดีที่มั่นใจในตัวเองจนเกินเหตุ จนทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน” ประโยคนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า เรย์ทรุดฮวบลงพิงกับเคาน์เตอร์ด้านหลัง ลมหายใจสะดุดติดขัด ความทรงจำอันเลวร้ายในห้องครัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงก่นด่า การถูกริบผ้ากันเปื้อน และสายตาสสมเพชจากคนรอบข้างไหลทะลักเข้ามาจนสมองแทบระเบิด คินน์ไม่รอช้า ร่างสูงพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของชายคนนั้นลากถอยหลังออกไปจากครัวด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงจนน่ากลัว “กูบอกให้ออกไปไง มึงอยากลองดีกับเหล็กดัดหรือไงวะ?” “เฮ้ยๆ ใจเย็นคุณ ผมแค่มาทักทายเฉยๆ” ชายคนนั้นชูมือสองข้างขึ้นยอมจำนนต่อแรงกดดันดิบๆ ของคินน์ รอยยิ้มเยาะยังคงประดับอยู่บนมุมปากก่อนที่เขาจะสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วเดินถอยหลังออกไปที่ประตู “คิดให้ดีนะเรย์… ความเป๊ะที่แกพยายามสร้างขึ้นมาน่ะ มันไม่มีทางลบตราบาปในอดีตได้หรอก” ประตูกระจกหน้าร้านปิดลงพร้อมกับเสียงกริ่งใสๆ ที่ฟังดูแสบแก้วหูในยามนี้ ภายในครัวกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเรย์ที่ดังสะท้อน คินน์ยืนนิ่งมองแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น ไหล่ลาดลู่ลงราวกับแบกรับโลกทั้งใบไว้คนเดียว ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อผู้บุกรุกแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดแน่นอยู่ในอก วิศวกรหนุ่มผู้ทำเป็นไม่แยแสโลกก้าวเข้าไปใกล้ ช้าๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ “เรย์” เสียงเรียกทุ้มต่ำนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งความกวนประสาทหรือคำพูดขวานผ่าซากเช่นเคย เรย์หันมามองช้าๆ น้ำตาใสๆเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยแต่มันถูกกลั้นไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมา ความดื้อรั้นและทิฐิที่เคยมีถูกความเปราะบางกัดกินจนไม่เหลือชิ้นดี “นายสมเพชฉันไหมล่ะ…” เรย์หัวเราะเยาะตัวเอง เสียงแหบแห้ง “คนที่บ้าความสมบูรณ์แบบจนน่ารำคาญอย่างฉัน… แท้จริงแล้วก็แค่คนขี้ขลาดที่กลัวความผิดพลาดซ้ำรอยเดิม” คินน์ไม่ตอบ เขายื่นมือออกไป คว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของเรย์มากุมไว้แน่น ความอุ่นจากฝ่ามือหนาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัสเข้าไปจนเชฟหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้ดึงมือกลับ “ฉันไม่เคยคิดว่านายเรื่องมาก” คินน์มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกนั้น น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ที่นายต้องเป๊ะ… ที่นายต้องเช็คทุกอย่างสิบรอบ ร้อยรอบ จนลูกน้องในร้านแทบกระอักเลือด… ไม่ใช่เพราะนายอวดดีหรอกใช่ไหม?” เรย์เม้มปากแน่น เบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่คินน์ใช้อีกมือหนึ่งเชยคางมนให้กลับมาสบตากันตรงๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผชิญหน้า “บอกฉันมาเรย์… ทำไมนายถึงต้องทำทุกอย่างให้มันสมบูรณ์แบบขนาดนั้น?” เรย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ สายตาที่มองคินน์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งความหวาดกลัว ความอדกลั้น และความลับที่เก็บไว้มาเนิ่นนาน “เพราะถ้าฉันพลาด…” เรย์กระซิบเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งหลุดรอดจากแพขนตาร่วงลงมาสัมผัสกับหลังมือของคินน์ “ฉันจะไม่มี ‘เซฟโซน’ ที่ไหนให้ยืนอยู่อีกแล้ว… คินน์” บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งลงชั่วขณะ คินน์ชะงักไปกับคำตอบนั้น หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบอัดด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำ สายตาที่มองคนตรงหน้าเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความคลั่งไคล้และปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเชื่อมเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคินน์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ วิศวกรหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักมันออกมาตั้งใจจะกดตัดสายทิ้ง แต่พเหลือบเห็นชื่อบนหน้าจอ ร่างกายของเขากลับชะงักกึกทันที มันคือเบอร์ของ ‘สารวัตรกร’ พี่ชายฝาแฝดของเรย์ที่ขาดการติดต่อกันไปตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อสามปีก่อน… และข้อความแจ้งเตือนสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอก่อนจะกดรับสาย ทำให้ลมหายใจของคินน์สะดุดกึก *“หลักฐานใหม่เกี่ยวกับคดีเมื่อสามปีก่อน… ปรากฏตัวแล้ว”* คินน์เงยหน้าขึ้นมองเรย์ที่กำลังมองเขาด้วยความงุนงัน ก่อนที่ประตูด้านหลังร้านจะถูกผลักเปิดผางอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบตำรวจที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!