วันที่ฝนตกหนัก

“มินท์... มึงมาที่นี่ทำไม ในวันที่พายุจะเข้าเนี่ยนะ!” ผมตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามก้องอยู่เหนือหลังคาร้าน เสียงฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาจนแทบมองไม่เห็นทางเดินด้านนอก มินท์—ไอ้เพื่อนตัวดีที่ชอบโผล่มาถูกที่แต่ผิดเวลาเสมอ—กำลังยืนสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำอยู่กลางร้านผม “ถามแปลก ก็ร้านกาแฟกูไฟดับตั้งแต่มึงยังไม่ล้างจานชามแรกแล้วไอ้เรย์! แล้วจะให้กูไปไหนได้ ถ้าไม่ใช่ที่ที่มีไฟสว่างๆ และเชฟสุดเนี้ยบคนนี้” มินท์พูดพลางสะบัดร่มที่เปียกโชกจนน้ำกระเซ็นไปโดนคินน์ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ คินน์ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าคมเข้มของวิศวกรหนุ่มดูหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม นี่ถ้าไม่ใช่เพราะพายุที่หนักเกินกว่าจะฝ่าออกไปได้ ป่านนี้ไอ้หมอนี่คงขับรถออกไปตั้งแต่นาทีแรกที่มินท์ก้าวเข้ามาแล้ว “เอาล่ะ สองคน หยุดทะเลาะกันสักที” ผมถอนหายใจยาว วางผ้าเช็ดจานลงบนเคาน์เตอร์ด้วยจังหวะที่คุมอารมณ์สุดขีด “มินท์ มึงไปเอาผ้าขนหนูในตู้หลังร้านมาเช็ดตัวซะ คินน์… นายก็ด้วย ตัวเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะได้มาเป็นไข้ให้ฉันต้องแบกไปโรงพยาบาลอีก” คินน์หันมามองผม ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแวววูบไหวบางอย่างก่อนจะดับหายไป เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก “เป็นห่วงเหรอเชฟ?” “ฉันเป็นห่วงงานในร้าน” ผมสวนกลับทันควัน “ถ้าไม่มีคนล้างจานให้ หรือคนซ่อมก๊อกน้ำประปาที่ชอบพังตอนฝนตกแบบนาย งานฉันก็เดินไม่สะดุดหรอก” “ปากดี” คินน์สบถเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวมุมร้าน เขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ อาจจะเป็นเพราะงานที่โรงงานหนักเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดที่เขาส่งผ่านมาถึงผมตลอดเวลาที่อยู่ในร้านแห่งนี้ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ฝนข้างนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พายุโซนร้อนลูกนี้ดูเหมือนตั้งใจจะกักขังเราไว้ที่นี่ มินท์หลับปุ๋ยไปบนเก้าอี้บาร์นานแล้ว เหลือเพียงผมกับคินน์ที่ยังคงตื่นอยู่ ผมเดินไปหยิบโกโก้ร้อนสองแก้วที่เพิ่งชงเสร็จวางลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา “นอนไปเถอะ โซฟานั่นกว้างพอสำหรับคนตัวโตๆ อย่างนาย” ผมเอ่ยพลางเลี่ยงสายตาไปทางอื่น คินน์คว้ามือผมไว้จังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ แรงดึงไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนใจผมกระตุกวูบ ผมหันไปมองเขา คินน์กำลังจ้องหน้าผมอยู่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตกแต่งร้านทำให้ใบหน้าของเขาดูละมุนกว่าทุกวัน แต่ดวงตานั้น… มันมีบางอย่างที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อน “เรย์” เขาเรียกชื่อผม เสียงทุ้มต่ำพร่ามัว “ทำไมต้องเนี้ยบ? ทำไมต้องปิดกั้นตัวเองไว้หลังเคาน์เตอร์ร้านอาหารหรูๆ นี่ตลอดเวลา?” “มันคือตัวตนของฉัน นายก็น่าจะรู้” ผมตอบพลางพยายามดึงมือออก แต่เขากลับยิ่งกุมไว้แน่นขึ้น “มันคือเปลือกต่างหาก” คินน์ลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าทำให้เขาดูเหมือนกำลังคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของผม “นายกลัวอะไร? กลัวว่าถ้าใครเห็นมุมที่ไม่ได้เป๊ะของนายแล้วเขาจะหนีไปงั้นเหรอ?” “ปล่อยนะ คินน์” เสียงผมเริ่มสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้มันเริ่มทะลักออกมา “นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน” “ฉันมีสิทธิ์… ในฐานะคนที่เห็นนายร้องไห้ตอนปิดร้านคนเดียว” คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มลงมากลางใจ ผมเบิกตากว้าง คินน์เห็นเหรอ? เขาเห็นผมในมุมที่อ่อนแอที่สุดตอนไหน? ก่อนที่ผมจะได้ตั้งสติ คินน์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว บีบให้ผมถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที เสียงฝนที่กระหน่ำอยู่ภายนอกเหมือนจะแยกเราออกจากโลกทั้งใบ เหลือเพียงพื้นที่แคบๆ ระหว่างผมกับเขาที่อัดแน่นไปด้วยความกดดันและเคมีที่รุนแรงจนน่ากลัว “นาย…” ผมกลืนน้ำลายลงคอ “นายจะทำอะไร” คินน์ไม่ได้ตอบ แต่เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผมออกช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านของช่างซ่อมบำรุงสัมผัสผิวแก้มผมแผ่วเบาจนผมขนลุกชัน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟจากแก้วที่เพิ่งวางไว้ มันเป็นกลิ่นที่ผมเริ่มจะเสพติดโดยไม่รู้ตัว “แค่จะดูว่าใต้ความเนี้ยบพวกนี้…” คินน์กระซิบชิดใบหู “ข้างในมันร้อนแรงแค่ไหน” ทว่าในจังหวะที่หัวใจผมแทบจะหยุดเต้น เสียงประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนเปียกโชกอยู่หน้าประตู เขาผลักประตูเข้ามาโดยไม่สนใจป้าย ‘ปิดให้บริการ’ ที่ติดไว้ “ขอโทษทีครับ พอดีผมลืมของสำคัญไว้…” ผมกับคินน์ผละออกจากกันแทบจะทันที ผมหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า แล้วหัวใจผมก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งไม่ได้เห็นมานานหลายปีปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว ชายคนนั้นยิ้มกว้าง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร “ไม่ได้เจอกันนานนะ… เรย์” หวังว่ารี้ดเดอร์จะสนุกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังจะปะทุในคืนฝนตกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!