ปากบอกไม่ชอบ แต่ขยับเข้ามาใกล้

"แม่นาย... พูดจริงดิ?" ผมทวนคำของมินท์ด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย จนลูกค้าโต๊ะมุมกระจกหันมามอง แต่ในวินาทีนั้น ผมไม่ได้สนใจสายตาใครทั้งสิ้น สมองของผมกำลังประมวลผลคำว่า 'แม่' ของคินน์ สลับกับภาพความเนี๊ยบระดับไมโครเมตรของเจ้าของร้านอาหารหรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ เรย์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดกราบทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทรายล้อมไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของวนิลลาและเนยสด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนเงยคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของผมกับอาการเหงื่อตกของมินท์ "มีปัญหาอะไรเหรอครับ หรือว่ากาแฟที่ผมสั่งมันมีความผิดพลาดตรงไหน ทำไมพวกคุณถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสก ๆ ขนาดนั้น" เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งตามสไตล์เชฟจอมเนี้ยบที่ยอมรับไม่ได้กับความผิดพลาดแม้แต่น้อย "เปล่า... ไม่ใช่เรื่องกาแฟนายหรอกเชฟ" ผมถอนหายใจยาวพรืด พยายามดึงสติกลับเข้าร่างแล้วขยับตัวไปบังทางเข้าโซนครัวเบื้องหลัง "แต่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่ระดับแผ่นดินไหวแปดริกเตอร์สำหรับเพื่อนผมมากกว่า" แกร็ก! เสียงผลักประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับกระดิ่งทองเหลืองที่สั่นระริก เสียงฝีเท้าของรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* เข้ามาอย่างเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความเป็นระเบียบและอำนาจที่แผ่ออกมาจากผู้มาเยือน ผมหันไปมองตามสัญชาตญาณ และพบกับร่างระหงของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทผ้าไหมสีเทาเข้ารูป ใบหน้าโครงหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากคินน์อย่างไร้ที่ติ ดวงตาคู่นั้นคมปลาบกวาดตามองรอบคาเฟ่ด้วยความพิจารณาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผม... และเลยไปที่เรย์ซึ่งยืนถือแก้วกาแฟค้างไว้ "คินน์... ลูกอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วยสินะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นี่มันสถานการณ์อะไรกันวะเนี่ย แม่ของไอ้คินน์ผู้เคร่งครัดเรื่องตระกูลและการงาน ดันมาโผล่ที่คาเฟ่มินท์ ในเวลาเดียวกับที่คินน์กำลัง... เดี๋ยวนะ! ถ้างั้นไอ้คินน์ที่ว่า... ผมหันขวับไปมองหน้ามินท์ทันที มินท์พยักหน้ารัว ๆ ยืนยันสมมติฐานในหัวผมว่า *ใช่! แม่ของคินน์คนนี้แหละ คือมาสเตอร์เชฟระดับตำนานที่เคยเป็นกรรมการตัดสินรายการอาหารที่เรย์เคยไปประกาศศักดาและซัดกันนัวมาแล้ว!* บรรยากาศในคาเฟ่ที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นอายคาเฟ่ยุคใหม่ พลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา "คุณป้า..." เรย์พึมพำออกมาเบา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของการแข่งขันทำอาหารระดับประเทศที่เขาถูกตัดสิทธิ์ด้วยคะแนนเฉียดฉิว เพียงเพราะกรรมการผู้ทรงเกียรติท่านหนึ่งบอกว่า *'รสชาติที่ดี ไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่มันต้องมีจิตวิญญาณที่ถูกต้องตามธรรมเนียม'* และกรรมการท่านนั้น ก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว "อ้าว... หนูเรย์นี่เอง" คุณหญิงศចี หรือคุณแม่ของคินน์ปรายตามองเชฟหนุ่มจอมเอนเนอร์จีด้วยแววตาเรียเฉย มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ถึงดวงตา "ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเชฟผู้รักความสมบูรณ์แบบจนเกินพอดีที่นี่ โลกนี้นี่มันกลมเสียจริงนะ ร้านกาแฟเล็ก ๆ แบบนี้คงไม่ใช่สไตล์การทำอาหารที่ประณีตบรรจงของคุณหรอกกระมัง ถึงได้มายืนทำหน้าตาบูดBends อยู่ตรงนี้" คำพูดนิ่ม ๆ แต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ ทำให้ผมแอบกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อ รสนิยมการจิกกัดนี่มันถ่ายทอดทางพันธุกรรมสินะ ถึงได้ถอดแบบไอ้คินน์มาไม่มีผิดเพี้ยน! แต่เรย์ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาเหยียบจมูกง่าย ๆ ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แววตาที่เคยฉายแววตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของเชฟมืออาชีพทันที รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างท้าทาย "ความประณีตไม่ได้อยู่ที่สถานที่หรอกครับคุณป้า..." เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสง่างาม น้ำเสียงนุ่มแต่คมกริบทุกพยางค์ "ต่อให้เป็นร้านกาแฟข้างทางหรือภัตตาคารมิชลินสามดาว ถ้ารสชาติมันมาจากความเข้าใจและใส่ใจในวัตถุดิบ มันก็มีคุณค่าในแบบของมัน ดีกว่าอาหารที่ปรุงแต่งด้วยกฎเกณฑ์โบราณค่ำครึที่ไร้ซึ่งความจริงใจ... ว่าไหมครับ?" *โอโห... กล้ามากไอ้เชฟ!* ผมร้องอุทานในใจ แทบอยากจะหยิบป๊อปคอร์นมานั่งกินตรงนี้ รังสีอำมหิตพุ่งปะทะกันกลางอากาศจนผมกับมินท์ต้องถอยกรูดไปชิดผนัง คุณหญิงศจีหรี่ตาลง รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากแววตา "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ... สมแล้วที่เป็นเด็กหัวรั้นคนนั้น" "ผมไม่ได้ปากคอเราะร้ายครับคุณป้า ผมแค่พูดความจริงบนพื้นฐานของลิ้นที่รับรสได้ ไม่ได้ใช้ยศถาบรรดาศักดิ์มาตัดสินความอร่อยเหมือนใครบางคน" เรย์สวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อบารมีของผู้ใหญ่ตรงหน้าแม้แต่น้อย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบจะลุกเป็นไฟ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงเหวี่ยงที่ค่อนข้างแรง ปัง! "พอได้แล้วแม่!" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาขวางกลางระหว่างมารดาของตนกับเรย์ไว้ คินน์หายใจหอบเล็กน้อยราวกับเพิ่งวิ่งฝ่าการจราจรที่ติดขัดมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เสื้อเชิ้ตทำงานพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กำลังคุกกรุ่น "คินน์! ลูกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เหรอ" คุณหญิงศจีหน้าตึงขึ้นมาทันที "ผมไม่ได้ขึ้นเสียงใส่แม่ครับ... แต่ผมไม่อยากให้แม่มาหาเรื่องคนอื่นในร้านของเพื่อนผม" คินน์ตอบเสียงแข็ง กร้าวแกร่งและเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมหลบสายตาผู้เป็นแม่แม้แต่น้อย "แล้วก็... เลิกเอามาตรฐานของแม่มาตัดสินคนอื่นสักที เรย์เขาทำอาหารในแบบของเขา มันไม่ได้หนักหัวใคร!" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังหน้าตนเองอยู่ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวด้วยความโกรธ กลับเปลี่ยนเป็นเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว *ไอ้บ้านี่... ปากบอกไม่ชอบหน้ากันนักไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมายืนกางปีกปกป้องเขากับแม่อย่างนี้ล่ะ?* คินน์เหลือบสายตากลับมามองเรย์นิดหนึ่ง แววตาที่ดุดันเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับแม่ของตัวเองเต็มตัว "กลับกันเถอะครับแม่... ผมมีเรื่องต้องคุยกับแม่เหมือนกัน" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดจนคุณหญิงศจีต้องเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูหน้าร้านที่ยังปิดไม่สนิทก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะคุ้นหูของใครบางคนก้าวเข้ามาสมทบ "อ้าว ทุกคนอยู่กันครบทีมเลยเหรอครับเนี่ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ร่างสูงโปร่งของบุคคลมาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนยันตัวตนกลางร้าน พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ผมถึงกับเข่าทรุด—ไอ้หมอนี่มาทำไมในเวลาวิกฤตแบบนี้วะเนี่ย! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งแรงใจและอินไปกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มซึนคนนี้ด้วยนะครับ!