ความต่างที่ไม่ควรเข้าใกล้

“คู่หมั้น… งั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของคินน์ไม่ได้ดังกว่าปกติ แต่มันกลับกังวานและเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนคมกริบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์เพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของวิศวกรหนุ่มรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของคนตัวเล็กจนเรย์ต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์หินอ่อนในครัวร้านอาหารของเขาเอง เรย์เม้มริมฝีปากแน่น แววตาดื้อรั้นที่มักจะใช้จ้องมองเพื่อเอาชนะคนอื่นบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “มันก็แค่เรื่องของผู้ใหญ่ คินน์ นายไม่จำเป็นต้องรู้” “ไม่จำเป็นงั้นเหรอ?” คินน์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ในฐานะคนที่นายจ้างให้มาซ่อมระบบครัวที่พังทุกวัน แล้วยังต้องมานั่งเป็นที่ระบายอารมณ์ให้คนปากเสียอย่างนาย... ผมว่าผมมีสิทธิ์รู้ ว่าทำไมอยู่ๆ นายถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนี้” “ผมไม่ได้ปากเสีย!” เรย์สวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก “และร้านผมก็ไม่ได้พังเพราะคุณฝีมือห่วย แต่เป็นเพราะมันเก่า! เลิกหาเรื่องผมสักทีได้ไหม!” คินน์ไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่เขากลับเอื้อมมือไปยันเคาน์เตอร์ข้างตัวเรย์ไว้ กักขังเชฟหนุ่มไว้ในวงแขนแกร่ง สายตาคมกริบคู่นั้นจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ เหมือนจะค้นหาความลับบางอย่างที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเชฟจอมเนี้ยบ “บอกมา” คินน์กดเสียงต่ำ “คนที่ยืนอยู่หน้าร้านเมื่อกี้ คือใคร” เรย์กะพริบตาถี่ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธที่ถูกต้อน ทั้งรู้สึกผิดที่คนอย่าง ‘เขา’ ไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในสมการชีวิตที่ยุ่งเหยิงของ ‘คนตรงหน้า’ ความต่างของพวกเขามันชัดเจนเกินไป คินน์เป็นเพียงวิศวกรผู้ติดดินที่ทำงานกับเครื่องจักร ส่วนเรย์... ทายาทตระกูลที่ต้องแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ “มันไม่มีอะไรที่นายต้องรับรู้” เรย์แค่นเสียงพลางเบือนหน้าหนี “ออกไปได้แล้ว งานของนายตรงนี้มันจบแล้วไม่ใช่หรือไง” “งานผมจบ แต่นายยังไม่จบ” คินน์เชยคางเรย์ให้หันกลับมาสบตา “ถ้าหมอนั่นคือคู่หมั้น แล้วทำไมนายถึงมองผมเหมือนต้องการให้ผมช่วย... หรืออย่างน้อย ก็แค่ดึงนายออกไปจากตรงนี้” เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความแม่นยำของคินน์เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด มันเหมือนกับการถูกอ่านใจทะลุปรุโปร่งจนแทบไม่เหลือเกราะป้องกัน “นายก็แค่เดามั่ว นายไม่ได้เก่งไปกว่าใครหรอก คินน์” “ผมอาจจะเดามั่ว” คินน์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเรย์เบาๆ “แต่ร่างกายของนายมันไม่เคยโกหก... เรย์” คำเรียกชื่อที่อ่อนโยนผิดปกติทำให้เรย์ขนลุกซู่ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า มือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่เขาเป็นอะไรไป? ทำไมหัวใจที่เคยเยือกเย็นและรักษาระยะห่างกับทุกคน ถึงได้เต้นรัวเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของวิศวกรปากร้ายคนนี้ เรย์รวบรวมสติที่เหลืออยู่ทั้งหมด ผลักอกแกร่งของคินน์ออกอย่างแรง “อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับผม! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และคุณก็แค่... คนที่ผมจ้างมา!” คินน์ยอมถอยออกไปสองก้าว เขามองเรย์ด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “จริงด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” เขาหันหลังเดินไปหยิบกล่องเครื่องมือบนโต๊ะทำงาน “งั้นก็โชคดีกับคู่หมั้นที่แสนดีของคุณแล้วกัน หวังว่าเขาจะทนคนเอาแต่ใจอย่างคุณได้เกินสามวัน” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวทันทีที่เสียงฝีเท้าของคินน์ห่างออกไป เรย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังคงรู้สึกถึงไอร้อนจากร่างกายของคินน์ ความสับสนกัดกินหัวใจเขาจนปวดหนึบ นี่เขาเริ่มรู้สึกอะไรกับคนที่ไม่ควรเข้าใกล้แบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ *‘ความต่างของเรามันมากเกินไป เรย์’* เสียงในหัวของเขาเตือนสติ แต่ทำไมคำเตือนนั้นถึงได้ดูเบาบางลงทุกทีเมื่อเทียบกับความโหยหาที่จะให้คินน์หันกลับมา ในขณะที่เรย์กำลังจมดิ่งกับความคิดตัวเอง เสียงประตูหลังร้านที่เปิดออกอย่างรุนแรงก็ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ “เรย์! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน!” เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเย็นชาดังก้องเข้ามา เป็น ‘คนนั้น’ คู่หมั้นที่เรย์พยายามจะหนีหน้ามาตลอดทั้งวัน เรย์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองประตูครัวที่คินน์เพิ่งเดินออกไปเพียงไม่กี่นาที ก่อนจะมองคู่หมั้นที่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทันใดนั้น ประตูครัวบานเดิมก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง คินน์ยืนอยู่ที่หน้าประตูนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำใครก็ตามที่เข้ามารุกล้ำอาณาเขตของเขา “ผมลืมของ” คินน์พูดขึ้นพลางเหลือบมองชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเรย์ “แล้วดูเหมือนว่า... ผมจะมาทันเวลาพอดิบพอดีเสียด้วย” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กับนาโนบอทมาสเตอร์มาโดยตลอดนะครับ