กลยุทธ์หัวใจของวิศวกร

เสียงกระแทกของแฟ้มแปลนรีโนเวทกระดาษหนาหนักกระทบลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาในห้องครัวของร้าน ทำเอาเรย์ที่กำลังง้างมือเตรียมหั่นเนื้อวากิวเกรดเอสะดุ้งสุดตัว มีดคมกริบหยุดชะงักห่างจากนิ้วเรียวเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เชฟหนุ่มเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "คุณคินน์! สมองส่วนไหนของคุณสั่งให้ทำแบบนี้ในพื้นที่ครัวของผมวะครับ อยากให้เนื้อปนเศษกระดาษแปลนบ้านคุณหรือยังไง" เรย์วางมีดลงเสียงดังลั่นจนเกิดเสียงกระทบคมโลหะบาดหู เขาจ้องหน้าวิศวกรหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก กวนประสาทเสียจนเส้นเลือดที่ขมับของเชฟหนุ่มเต้นตุบๆ "สมองส่วนที่คิดมาแล้วว่า ร้านอาหารสุดหรูระดับมิชลินสตรีทฟู้ด (ในมโนของคุณ) กำลังจะเจ๊งไม่เป็นท่าถ้ายังจัดวางเลย์เอาต์ครัวแบบโบราณคร่ำครึแบบนี้" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความสำนึกผิดแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดตามองการตกแต่งภายในที่เน้นโทนสีเข้มและมุมอับทึบ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาคนที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่หลังเคาน์เตอร์ บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความขัดแย้ง แขกผู้มาใหม่ที่ยังคงยืนกอดอกจ้องมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลส่งเสียงกระแอมในลำคอเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ดูเหมือนทั้งคินน์และเรย์จะหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวที่มีเพียงเสียงปะทะฝีปากของคนทั้งคู่เสียแล้ว "มันไม่ใช่เรื่องโบราณ มันคือหลักการยศาสตร์ (Ergonomics) และฮวงจุ้ยที่ผมคำนวณมาอย่างดีเพื่อให้เชฟเคลื่อนไหวได้เร็วที่สุด! คุณเป็นแค่วิศวกรซ่อมบำรุงตึก มีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนระบบการทำงานของผม" เรย์ก้าวเท้าเข้าประชิดขอบเคาน์เตอร์ โน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อกดดัน แต่วิศวกรหนุ่มร่างสูงกลับไม่มีทีท่าจะถอยหนีแต่อย่างใด กลับยืนปักหลักนิ่งสนิทแถมยังขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหล็กและเหงื่อจางๆ จากการทำงานนอกสถานที่ลอยแตะจมูกเรย์ ทำให้เชฟหนุ่มเผลอชะงักไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อคินน์โน้มใบหน้าลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบหัวใจคนฟัง "สิทธิ์ในฐานะคนที่ถูกคุณจ้างมาปรับปรุงร้าน... และสิทธิ์ในฐานะผู้ชายคนเดียวที่ทนความเรื่องเยอะของคุณได้ไงล่ะครับ" คำพูดนั้นทำเอาเรย์สำลักลมหายใจตัวเอง หน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองปนเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน เขาผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่คินน์กลับทำตัวเหมือนเสาเข็มตอกลึก ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังถือวิสาสะหยิบแฟ้มแปลนขึ้นมาเปิดกางออกตรงหน้าเชฟหนุ่ม บังคับให้ต้องมองแผนผังร้านใหม่ที่ถูกร่างด้วยลายมือระเบียบเรียบร้อย "ดูนี่... ผมไม่ได้จะรื้อโครงสร้างหลักของคุณ แค่ปรับผนังทึบตรงนี้ให้เป็นกระจกใส เพื่อให้ลูกค้ามองเห็นลีลาการทำอาหารของคุณจากด้านนอก และแก้ปัญหาทางเดินที่แคบเกินไปจนเด็กเสิร์ฟเดินชนกันบ่อยๆ" คินน์ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดสำคัญของแปลน น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันทีจนเรย์ต้องยอมก้มลงมองตามด้วยความจำยอม สมองส่วนที่เป็นเชฟยอมรับเงียบๆ ว่าแผนผังใหม่นี้ชาญฉลาดกว่าของเดิมมาก การทะลวงผนังทึบจะทำให้ร้านที่เคยอึมครึมดูกว้างขวางและมีชีวิตชีวาขึ้นทันตาเห็น แต่วิธีการพูดจาขวานผ่าซากของไอ้บ้านี่ต่างหากที่ทำให้เขาอยากจะคว้าตะหลิวมาเคาะหัวสักทีสองที "แล้วงบประมาณล่ะครับ? คุณคิดว่าร้านผมพิมพ์แบงค์เองได้หรือไง ถึงจะมารื้อทำใหม่หมดแบบนี้" เรย์เชิดคางขึ้น แสร้งทำเป็นหาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะจากระยะประชิดเมื่อครู่ "เรื่องงบไม่ต้องห่วง... ผมจัดการซարส์ (Sourcing) วัสดุราคาประหยัดแต่คุณภาพพรีเมียมให้หมดแล้ว ส่วนค่าแรง..." คินน์เว้นจังหวะไว้ครู่หนึ่ง นัยน์ตาสคมกริบพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "ผมคิดค่าจ้างเป็น... ดินเนอร์ฝีมือคุณสัปดาห์ละสามมื้อ ตลอดระยะเวลาโปรเจกต์นี้" "ฝันไปเถอะครับ!" เรย์สวนกลับทันควัน หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู "ค่าตัวผมแพงกว่าค่าแรงวิศวกรอย่างคุณร้อยเท่า!" "งั้นก็เปลี่ยนเป็น... จูบตกลงงานสักทีดีไหมครับ?" คินน์กระซิบเสียงพร่า พร้อมกับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เรย์อีกนิด จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา โลกทั้งใบเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนสองคน "อะแฮ่ม! ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกคุณสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาทั้งคินน์และเรย์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต เรย์รีบหันขวับไปมองแขกผู้มาใหม่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจคินน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากดต่ำอย่างเปิดเผย คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความหึงหวงและอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญชัดๆ ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีรอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่แฝงความอันตรายคนนี้... คือคนเดียวกับที่ส่งยิ้มให้เรย์เมื่อวานนี้ไม่ผิดเพี้ยน "คุณเป็นใคร?" คินน์เอ่ยถามเสียงเย็นเฉียบ ก้าวเท้าขยับมาบังร่างของเรย์ไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ผู้มาใหม่หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะครัวพร้อมกับยื่นนามบัตรสีดำสนิทเคลือบทองให้คินน์ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเรย์ด้วยความเสน่หาอย่างไม่ปิดบัง "ผมเหรอครับ? ผมก็แค่... เจ้าของตึกตัวจริงคนที่คุณกำลังจะมารื้อผนังนั่นแหละครับ และดูเหมือนว่า... ผมจะมีข้อเสนอที่ดีกว่า 'ดินเนอร์สามมื้อ' ของคุณ ให้เชฟเรย์พิจารณาซะด้วยสิ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปากแข็งของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!